Παρασκευή, Ιουνίου 16, 2006

Ημερολόγια Χωρισμένων Ανδρών μέρος 'ΙΑ: Ο μάγειρας, ο γέρος και η ντουλάπα

Με τον, βασικά-δεν-θυμάμαι-πως-τον-λένε-αλλά-ας-τον-πούμε, Σνούπι γνωριστήκαμε ένα μεσημέρι του Γιούνη. Είχε πολύ ζέστη εκείνη τη μέρα και ήπιαμε ένα δροσερό καφέ στο Σύνταγμα.


Posted by Picasa

Εξωτερικά δεν ήταν τίποτε ιδιαίτερο, ένας φυσιολογικός άνθρωπος. Μέτριο ανάστημα, γύρω στα 35, με όλα τα μαλλιά στη θέση τους και λίγη κοιλίτσα.



Posted by Picasa

Στα δέκα πρώτα λεπτά με είχε κερδίσει με την ευγένεια και τους καλούς του τρόπους.


Posted by Picasa

Στο δωδέκατο λεπτό της συνάντησης μας έκανε τη μεγάλη αποκάλυψη: ήταν σεφ – αν και θα ορκιζόμουν πως αντί για ‘είμαι καλός σεφ’ τον ‘άκουσα να λέει ‘είμαι ο Γυμνός Σεφ’!



Posted by Picasa

Γυμνός, ντυμένος δεν είχε καμία διαφορά για ‘μένα. Είμαι ένας παχουλός, φαγανός άνθρωπος που όλη μέρα ονειρεύομαι παγωτά, πίτσες και μπισκότα. Η περίπτωση να ‘τα φτιάξεις’ με κάποιον που τα φτιάχνει όλα αυτά και άλλα πολλά έχει μόνο μια κατάληξη.


Posted by Picasa

Το ευχάριστο απόγευμα έκλεισε με μια σύντομη βόλτα και την πρόσκληση του Σνούπι για φαγητό στο σπίτι του την επομένη. «Τι θα φτιάξεις;» τον ρώτησα ξελιγωμένος. «Θα είναι έκπληξη» μου απάντησε κλείνοντας το μάτι.



Posted by Picasa

THE DAY AFTER



T
ο σπίτι του ήταν στο κέντρο της Αθήνας. Το πρώτο πράγμα που θες να δεις στο σπίτι ενός σεφ είναι η κουζίνα. Στο σπίτι του Σνούπι η κουζίνα ήταν τόσο παράδοξα μικρή που νομίζοντας πως είναι ντουλάπα μπήκα 3 φορές στο μπάνιο.



Posted by Picasa

«Δεν μαγειρεύω πολύ συχνά» μου είπε όση ώρα είχαμε σφηνώσει στη κάσα της πόρτας.



Posted by Picasa

Μαγείρευε κοκκινιστό με μακαρόνι χοντρό. Αυτό με τη τρούπα. Βέβαια, επειδή εκτός από χώρο η κουζίνα δεν είχε ούτε σκεύη μαγειρικής φάγαμε πρώτα το κρέας, έπλυνα τη κατσαρόλα –μη με πει και γαιδούρι- και μετά βράσαμε τα μακαρόνια.



Posted by Picasa

Την ώρα που τρώγαμε τα τυριά - δηλαδή, τη φέτα της ΦΑΓΕ – χτύπησε το θυροτηλέφωνο.

Posted by Picasa

«Σνούπι άνοιξε μου. Ξέχασα τα κλειδιά μου» ακούστηκε μια αντρική φωνή. Κρύος ιδρώτας έλουσε τον Σνούπι.

«Χριστέ μου, ο συγκάτοικος μου!»

«Έχεις συγκάτοικο;»

«Ναι τον, βασικά-δεν-θυμάμαι-πως-τον-λένε-αλλά-ας-τον-πούμε, Μπάνι. Χρυσό παιδί, θα τον κατασυμπαθήσεις. Κρύψου γρήγορα στη ντουλάπα».



Posted by Picasa

«Τι; Σε ποιά ντουλάπα;»

«Σε αυτή εδώ»

Όσο μεγάλος κι αν ήταν ο πειρασμός να κρυφτώ σε μια ντουλάπα που σίγουρα φύλαγε την Πύλη για την Χώρα του Κουλεμανσόν αντιστάθηκα γιατί σκέφτηκα πως αν ο Μπάνι μ’ έβρισκε τρουπωμένο εκεί μέσα δεν θα είχα καλό τέλος.



Posted by Picasa

Καθίσαμε γρήγορα γρήγορα στο ετοιμόρροπο σαλονάκι και κάναμε τους ανύποπτους. Και τότε μπήκε ο Μπάνι.



Posted by Picasa

Για να σας τον περιγράψω εξωτερικά θα σας πω ένα μόνο: στο βιογραφικό του ο Μπάνι όπου έγραφε «Άλλες γλώσσες» απαντούσε "Γραμμική Α’ + Β’" και χόμπι "ζωγραφική σε σπηλιές, ξεπέτσωμα πτεροδάκτυλων".



Posted by Picasa

Στα επόμενα 10 λεπτά που έμεινα αποκαλύφθηκε πως ο Μπάνι περνούσε τα απογεύματα του με πολύ εκλεκτή και – κυρίως – ισορροπημένη παρέα.



Posted by Picasa

Άρχισε να με ρωτάει αν ακούω Ημισκούμπρια, Κραουνάκη, διαβάζω τσόντες, πετάω με σκουπόξυλα, χορεύω γυμνός κάτω από τη πανσέληνοι κρατώντας μαιντανό διαβασμένο σε σταυροδρόμι που αρχίζει από Μ.



Posted by Picasa

Ο Σνούπι δεν μιλούσε. Φεύγοντας μου είπε να του τηλεφωνήσω την άλλη μέρα για να πάμε βόλτα μαζί με δυο φίλους του.



Posted by Picasa

Δεν έμαθα ποτέ τι μουσική άκουγε ο Σνούπι. Σίγουρα όμως τις επόμενες 2 μέρες τραγούδησε πολλές φορές τις «Αναπάντητες κλήσεις».


Posted by Picasa

16 σχόλια:

vasvoe είπε...

τί απογοήτευση! όχι το ποστ βρε, ο μάγειρας...

alienlover είπε...

Συγγνώμη, αλλά πως είναι δυνατόν να είναι μάγειρας και να ΜΗΝ μαγειρεύειειει;;
Διευκρίνισέ μου καλέ μου, ο Μπάνι ήταν..... αρχαιολόγος; Δεν πάει ο νους μου σε κάτι πιο .. κοντινό..
Κι αυτό το "ξεπέτσιασμα πτεροδάκτυλων" πολύ spooky. Δεν είχε ανοίξει το μάτι μου καλά καλά...
Για άλλη μια φορά απολαυστικός!
Φιλάκια, καλημέεερες !!!

Astarte είπε...

αχαχαχαχα
όχι ρε γαμώτο...και φαινόταν τόσο καλό!(εγώ φανταζόμουν ονειρικό γεύμα με κάτι σε brownies με σιρόπι σοκολάτα και σπιτικό παγωτό...και προέκυψε κοκκινιστό και Χριστίνα Λουκά...μιλάμε για οικτρή απογοήτευση!)
κουράγιο νανάκο, κάπου υπάρχει ένας ονειρεμένος μάγειρας που φτιάχνει αυτή τη στιγμή εκμέκ παγωτό περιμένοντας να βρεθείς στο δρόμο του!
καλημέρα κιόλας :)

Η μικρή Ολλανδέζα είπε...

άντε μπράβο....

Idάκι είπε...

"η Πύλη στη Χώρα του Κουλεμανσόν"

Έ-λιω-σα!!!

Άξιζε η αναμονή, μιλάμε για top3 των Ημερολογίων :)

Loucretia είπε...

Μου αρεσει πολυ αυτη η εναλλακτικη μαγειρικη (δλδ πλυσιμο-μαγειρεμα εναλλαξ) λεω να την εφαρμοσω στους καλεσμενους μου κι αν τυχον αρνηθουν, δανεισε μου να εχω προχειρη τη φωτο του Μπανι.

ΘΕΛΩ ΚΙ ΑΛΛΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑΑΑΑΑΑΑΑ!!

snikolas είπε...

Βρε Νανάκο, μήπως ήταν μάγειρας φυλακών το παλικάρι;

mindstripper είπε...

Δεν μπορώ άλλο να κρύβομαι πίσω από την TFT, πάω τσίσα μου.

Aenaos είπε...

χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχ πολύ όμορφο το ποστ!Να σαι καλα,το απόλαυσα!

nanakos είπε...

@ Νικόλας: Όχι Νικόλα μου, δεν ήταν μάγειρας φυλακών. Θα φτάσουμε και σ'αυτό!

e-Lawyer είπε...

Νανάκο, πρέπει να εκμυστηρευτώ πως παρόλο που δεν σχολιάζω συχνά, κάθε φορά που έχεις "ημερολόγια" κάνω και από μία επανάληψη στα προηγούμενα τεύχη και με μαζεύουν από υστερικά γέλια.
Σε έχω χρησιμοποιήσει και σαν αγχολυτικό σε δύσκολες ώρες. Ευχαριστώ!!!

The iblog team είπε...

Εγώ έλιωσα με τη σκιά του "γέρου"! Άσε που έφαγα ένα σοκ γιατί αυτή η φωτό της Λουκά είναι το wallpaper στο PC της δουλειάς και σε κάποια στιγμή νόμιζα πως δεν έχω σχολάσει ακόμα!
(Βέβαια στη δουλειά η Λουκά έχει δίπλα της τον Tinky Winky από τα Teletubbies και τον τίτλο "ΛΟΥΚΑ JOINED TELETUBBIES"!)

Grimdal είπε...

Οδηγίες προς ναυτιλωμένους:
προτού βγείτε στον πηγαιμό για την Ιθάκη ρίχτε μια ματιά στο ημερολόγιο, όχι τίποτε άλλο αλλά να ξέρετε τι να αποφύγετε! (ματιά ρίχνουμε άντρες - γυναίκες εννοείται+όποιος πρέπει να παραδειγματιστεί...με την ευχή μου!)

billzouk είπε...

Που πας & μπλεκεις βρε πουλακι μου!
Η ντουλαπα που σιγουρα φυλαγε την πυλη για την χωρα του Κουλεμανσον, ολα τα λεφτα!

GB είπε...

Μάλλον δε θα δεις ποτέ το σχόλιο σε τόσο παλιό ποστ (σήμερα έπεσα στο μπλογκ σου...) αλλά έκλάψα απ' τα γέλια μ' αυτό! Απίθανο!

oni είπε...

Απίστευτο! Χαχαχα! Ζόμπι σεφ απ' την κόλαση! Χαχαχα! Ωραίος ο φίλος του ο Μπάνι. ΑΥΤΟΝ έπρεπε να χτυπήσεις πρώτα ;Ρ Αχ καημένε μου, σνιφ, συμπάσχω μαζί σου! ^_^