Παρασκευή, Ιανουαρίου 11, 2008

Συνηθισμένοι άνθρωποι στο θέατρο

Χθες το βράδυ παρακολούθησα την πρεμιέρα της παράστασης "Εξίσωση Ι: Συνηθισμένοι άνθρωποι" της Λένας Φιλίπποβα στο θέατρο του '104 Κέντρου Λόγου & Τέχνης' των εκδόσεων Καστανιώτη. Τη γνώμη μου για το σύγχρονο ελληνικό θέατρο λίγο-πολύ την ξέρετε, οπότε καταλαβαίνετε πως δεν πήγα κι εντελώς οικειοθελώς. Προς μεγάλη μου έκπληξη όμως είδα ένα έργο που μου άρεσε. Πολύ.
Δεν θα σας πω την υπόθεση του έργου γιατί μάλλον συνέβησαν πολλά περισσότερα και βαθύτερα απ' όσα εγώ κατάλαβα. Ούτε θα σας πω για τη σκηνοθεσία, τις ερμηνείες, τη μουσική ή τον φωτισμό γιατί δεν θα είμαι αντικειμενικός ( κι εκτός αυτού, let's face it, δεν έχει τόση σημασία η δική μου γνώμη). Θα σας πω όμως τί με συγκίνησε σε αυτή την παράσταση και γιατί της αφιερώνω τον χρόνο και της λέξεις αυτού του κειμένου.
Με συγκίνησε το ήθος της. Η ευγένεια των προθέσεων του θιάσου να παρουσιάσει ένα έργο έντιμο, ειλικρινές και, σε κάποιες στιγμές, αφοπλιστικά ωμό - όσο ωμή μπορεί να είναι η καθυστερημένη συνειδητοποίηση των χαμένων ονείρων. Μου άρεσε ο χαρακτήρας της δουλειάς αυτής: δεν κορόιδευε τον θεατή, δεν κορόιδευαν τους εαυτούς τους οι συντελεστές και δεν παρουσίασαν κάτι πρόχειρο κι ευτελές. Νομίζω πως αυτό δεν οφείλεται τόσο πολύ στο κείμενο ή στη προσωπική δουλειά των παραγόντων. Οφείλεται κυρίως στον χαρακτήρα των ανθρώπων.
Αν είσαι παλιοχαρακτήρας, ό,τι κι αν κάνεις στη ζωή σου, όσο σκληρά κι αν δουλέψεις, ό,τι κι αν καταφέρεις πάντα τα επιτεύγματα σου θα έχουν μια απρόσωπη σφραγίδα. Mπορεί να τα χειροκροτήσουν χιλιάδες, χιλιάδες όμως θα είναι και αυτοί που πολύ σύντομα θα τα ξεχάσουν.
Αν όμως διοχετεύσεις σ' ένα πόνημα το ήθος που είναι μια φυσική πτυχή του εαυτού σου, τότε θα αγγίξεις ακόμα κι έναν εξαιρετικά απαίδευτο θεατή, όπως είμαι εγώ. Γιατί εγώ δεν μπορώ να κρίνω σύμφωνα με αυτό που βλέπω αλλά με γνώμονα το πώς με κάνει να νιώθω αυτό που βλέπω. Κι αυτό που ένιωσα χθες βράδυ μοναδικό και σχεδόν ανεκτίμητο. Μέσα από τις αποκαλύψεις και τις αλήθειες που ο χρόνος, η ζωή και ο Ντοστογέβσκι φέρνουν στην επιφάνεια είχα κουρνιάσει ζεστά στην καρέκλα μου γιατί ένιωσα την ασφάλεια και τη συγκίνηση του γνώριμου και προσωπικού. Κι ακόμα έχω ακόμα μέσα μου αυτή τη συγκίνηση.

(Στη φωτογραφία η Μαρίτα Τζατζαδάκη σε μια στιγμή του έργου. Πληροφορίες για την παράσταση και τους συντελεστές θα βρείτε στο www.commonpeople104.blogspot.com)

8 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

πωπωπωπωπωπωπω! κανενας φιλοτεχνος!
ειδεσ που το 2-8 θα ειναι καλο? αρχισες καλα!
καλη χρονιαααα!!!!!!!!!!!\
vassilis

mahler76 είπε...

Vre ti simptosi ki ego apo to theatro girisa prin ligo....

Ανώνυμος είπε...

μάλλον η πιο χρήσιμη κριτική θεάτρου που διάβασα φέτος, και σίγουρα η πιο πειστική.

Ανώνυμος είπε...

sou συστηνω ανεπιφυλακτα το ταξιδια με τη θεια μου

Ανώνυμος είπε...

(...και οχι γιατι παιζουν 4 αντρες!!!)

Loucretia είπε...

(σιγουρα μπηκα στο σωστο blog;;) :-P

Παντα τετοια Δασκαλε, εστω και αργα το Πνευμα των Χριστουγεννων σε περιελαβε!

BLUEPRINTS είπε...

ωπ, τι έγινε παιδιά; λίγο έλλειψα και άνω κάτω έχει γίνει η μπλοκόσφαιρα, Νανάκος θέατρο; μπράβο βρε...

Korah 4 είπε...

Δελτίο Τύπου
Η Θεατρική Εταιρεία Πόλις πρόκειται να παρουσιάσει την θεατρική παράσταση Κοραή 4 - Προσβάσιμος χώρος στον χώρο Ιστορικής Μνήμης 1941-1944, πρώην Κρατητήρια της Γκεστάπο, στο Μέγαρο της Εθνικής Ασφαλιστικής της οδού Κοραή, στην Αθήνα. Ο χώρος ανήκει στην Εθνική Ασφαλιστική και μας παραχωρείται για την παρουσίαση της συγκεκριμένης παράστασης.
Το καινούργιο νεοελληνικό κείμενο της Αιμιλίας Βάλβη, εξ’ αφορμής του χώρου, πραγματεύεται τον αγώνα του ανθρώπου για αντίσταση σε κάθε μορφή απολυταρχισμού και ελέγχου από ανεξέλεγκτους φορείς εξουσίας. Επιχειρεί να μιλήσει για τους σύγχρονους τόπους αλλά και τρόπους βασανιστηρίων. Τα βασανιστήρια σήμερα δεν έχουν σαν στόχο την πληροφορία που πιθανά γνωρίζει ο κρατούμενος αλλά τον ίδιο ως προσωπικότητα. Οι άνθρωποι που σήμερα βασανίζονται στον πλανήτη δεν βασανίζονται γι’ αυτά που γνωρίζουν αλλά γι’ αυτό που είναι. Αυτό που ενοχλεί είναι οι επιλογές ζωής των κρατουμένων που πρέπει όχι απλώς ν’ αλλάξουν αλλά να πάψουν να υπάρχουν ως τέτοιες, γεγονός που συνεπάγεται την ολοκληρωτική εξόντωση του κρατουμένου. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο η παράσταση αφηγείται την ιστορία μιας τυφλής γυναίκας και του συντρόφου της που η ίδια τους η ζωή (μια ζωή που υπερασπίζεται το όνειρο, τον έρωτα, την ελεύθερη πολιτική και πολιτιστική δράση) είναι αιρετική. Για το λόγο αυτό η γυναίκα συλλαμβάνεται και ο φορέας της εξουσίας χρησιμοποιεί κάθε προσωπική στιγμή του ζευγαριού και κατορθώνει να μεταστρέψει τον άντρα από σύντροφο, σε βασανιστή.
Η παρουσίαση της δουλειάς μας θα ξεκινήσει με τη μορφή ανοιχτών προβών το μήνα Μάιο προκειμένου να ανακαλύψουμε μαζί με το κοινό που θα τις παρακολουθήσει, τις ιδιαιτερότητες και το φορτίο του χώρου πριν, προχωρήσουμε στην τελική διαμόρφωση της παράστασης. Χρειαζόμαστε την ελεύθερη συμμετοχή του κοινού κατά τη διάρκεια των δοκιμών ώστε μαζί να καταλήξουμε τον τρόπο που μπορεί κανείς να αγγίξει έναν τόσο φορτισμένο χώρο μνήμης και ιστορίας. Αναζητούμε τον τρόπο να σταθούμε με σεβασμό στη μνήμη αυτή, αλλά και να βιώσουμε εκ νέου την αλήθεια ενός πολύ σύγχρονου μηνύματος, που λέει πως εξακολουθούμε να μην είμαστε ελεύθεροι και να διαιωνίζουμε με την αδιαφορία, τόπους σύγχρονων βασανιστηρίων. Αυτός ο προβληματισμός διέπει ολόκληρη τη διαδικασία της πρόβας από την πρώτη στιγμή που ξεκινήσαμε : Πώς η ιστορία συναντά τη σημερινή αλήθεια, πώς η δική μου αλήθεια μίας σύγχρονης καθημερινότητας αποκτά κοινά στοιχεία με μία ζοφερή και συγκλονιστική αλήθεια ενός όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος, και πως αυτά τα κοινά στοιχεία αποκτούν οικουμενική αξία.
Πληροφορίες: Από 14 μέχρι 31 Μαΐου 2008 κάθε μέρα εκτός Πέμπτης στις 22:00 θα παρουσιάζονται με τη μορφή της ανοιχτής πρόβας αποσπάσματα ή και ολόκληρο το έργο. Το ενδιαφερόμενο κοινό πρέπει οπωσδήποτε να επικοινωνήσει διότι οι θέσεις θεατών σε αυτή τη φάση θα είναι περιορισμένες. τηλ. επικοινωνίας 6978638355 (καθημερινά από 10:00-14:00)

Info:
Κοραή 4 – Προσβάσιμος χώρος της Αιμιλίας Βάλβη
Σκηνοθεσία: Ελένη Γεωργοπούλου
Κίνηση : Νικολέτα Ξεναρίου
Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης
Φωτογραφίες: Σοφία Καλαμπάκα
Παίζουν: Μαρία Τσιμά, Αιμιλία Βάλβη, Κωσταντής Μιζάρας
Παραγωγή: Θεατρική Εταιρεία Πόλις
Τηλ. επικοινωνίας: 6978/638355 και 6974/316537
http://korah4.blogspot.com/