Κυριακή, Αυγούστου 21, 2005

New York Vs Μεσολόγγι

Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή: Ρωμιός συνάντησε Ρωμιά σε θερινό παραθαλάσσιο μπαρ, Αύγουστο μήνα στην Αθήνα. Προσπερνόντας τα κουραστικά κλισέ ("έχεις φωτιά?" / "να σε κεράσω άλλη μια Batida de CoCo?" / "έχει υγρασία απόψε" κλπ) με ταχύτητα Τσικλητηρείων Αγώνων, κατέληξαν στο άνευ κλιματιστικού σπίτι του νεαρού για μια φλογερή βραδυά! Λογικό, αφού στις μέρες μας φαίνεται πως ο πιο σίγουρος τρόπος για να σπάσει ο πάγος σε μια νέα γνωριμία είναι το σεξ!
Την επόμενη μέρα, ορίστηκε το δεύτερο (κατ' ουσίαν πρώτο) ραντεβού. Στη ανακαινισμένη ταράτσα της κλασσικής "Μεγάλης Βρετανίας". Αθηναίος της Νέας Υόρκης αυτός, Μεσολογγίτισα της Αθήνας εκείνη. Δημοσιογράφος της καταστροφής και 3,5 Καρδιναλίων αυτός, δικηγόρος του χαρτόσημου αυτή. Ο δεύτερος γύρος κουραστικών κλισέ για το 'One Night Stud'της προηγούμενης ("το χτεσινό ήταν μια έκπληξη για 'μένα" / "δεν είμαι η κοπέλα της μιας βραδυάς" / "δε συνηθίζω να φέρνω γυναίκες στο σπίτι, αλλά εσύ κάτι μου έκανες" κλπ) 'έτρεξε' εξίσου γρήγορα με τον πρώτο.Στ0 17 λεπτό είχαν ήδη πιεί το δεύτερο κοκτέηλ ("όπως Αμερική") και λίγο πριν παραγγείλουν το τρίτο συνειδητοποιούν πως πέρα από το σεξ μάλλον δεν είχαν και πολλά κοινά. Η ζωή είναι μικρή, ο χρόνος χρήμα πλήρωσαν και έφυγαν.
Βγαίνοντας στη Πανεπιστημίου τους πλησιάζει ένας πλανόδιος αλλοδαπός πουλώντας μολύβια. Δεν ζητιάνευε, πουλούσε μολύβια. Πριν η κοπέλα προλάβει να κουνήσει το κεφάλι εννοώντας "όχι, ευχαριστώ", ο νεαρός πρόλαβε και του έριξε μια κλωτσιά λέγοντας μια βρισιά σε βλάχικα αγγλικά. Ο αλλοδαπός εξεπλάγη τόσο ώστε να μην καταφέρει να αρθρώσει συλλαβή. Η κοπέλα αποσβολωμένη ξαναπρόβαλε στην οθόνη του μυαλού της τα τελευταία 5 δευτερόλεπτα μπας και καταφέρει να πιστέψει τι είχαν δει τα μυωπικά της μάτια. "Τι έπαθες?" ρώτησε ο καβαλιέρος. Εκείνη σιώπησε. Ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που όλες οι βρισιές του κόσμου σου φαίνονται απογοητευτικά λίγες. "Α! Εμείς στη Νέα Υόρκη δεν τους χωνεύουμε τους ξένους. Ούτε τους ζητιάνους." της είπε. "Άντε προχώρα." Το ότι το έλεγε αυτό ένας άνθρωπος για μια ομάδα άλλων ανθρώπων ακούστηκε θλιβερό. Το ότι το έλεγε ένας Έλληνας που μένει 13 μήνες στη Νέα Υόρκη, μετέτρεπε το θλιβερό σε τραγικό. "Μόλις θυμήθηκα πως έχω μια επείγουσα δουλειά", είπε η αποσβολωμένη. "Έλα και θα σε κάνω να την ξεχάσεις" είπε κλείνοντας το μάτι ο επιβήτορας. "Η δουλεία μου είναι να μην κάνω εμετό. Μετά απ' αυτό που είδα μάλλον δεν θα τα καταφέρεις" είπε και κατέβηκε βιαστικά τα σκαλιά του μετρό.

Συμπέρασμα: Πιθανότατα να μην φταίει η Νέα Υόρκη. Ίσως και να ήταν η διακιολογία. Πόσο μπορεί μια πόλη να αλλάξει έναν αξιοπρεπή άνθρωπο? Η καφρίλα είναι μάλλον γενετικό γνώρισμα. Παντού είσαι κάφρος και σωβινιστής. Απλά ένα αεροπορικό εισιτήριο σε αλλάζει σε κάφρο με διαβατήριο.
(Η οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι απόλυτα εσκεμμένη και καθόλου, μα καθόλου σας ορκίζομαι, τυχαία).

Τρίτη, Αυγούστου 09, 2005

ExTerminaTe

Ό,τι κι αν γράφεται, ό,τι κι αν λέγεται είναι ένα τεράστιο κυβερνητικό ψέμα! Τα μικρά παιδιά είναι ΕΔΩ! Πιο κλαψιάρικα από ποτέ, πιο απαιτητικά από ποτέ, αποφασισμένα να καταστρέψουν όχι μόνο τις διακοπές σου αλλά να εξαφανίσουν και κάθε επιθυμία σου για ζωή πάνω από την επιφάνεια της Γης. Οι μανάδες τους λες και θέλουν να εκδικηθούν το σύμπαν για την κακιά τους τύχη και είμαι σχεδόν βέβαιος πως τη στιγμή που τα αμολάνε στη παραλία τους ψιθυρίζουν : " SEEK AND DESTROY"! Φυσικά τα παιδάκια δεν φταίνε. Μάλλον φταίνε οι γονείς που πριν ξεκινήσουν για διακοπές τα σημάδεψαν με τον αριθμό 666 στο τριχωτό της κεφαλής για να τα ξεχωρίζουν ανάμεσα στα αλλοδαπά παιδάκια που, αντίθετα από τα ελληνόπουλα, είναι σα να μην υπάρχουν.
Ένα παράδειγμα: To παιδάκι της Ανθούλας!
Κοριτσάκι καστανόξανθο, περίπου 5-6 χρονών από τα παιδιά που μόλις τα δεις θες να τα κλέψεις και να τα βάλεις στη βιτρίνα της τραπεζαρίας. Όλα αυτά φυσικά μέχρι να πάρει την απόχη στα χέρια του και να νομίζει πως βλέπει καβουράκια σε κάθε κεφάλι της παραλίας. Θα το βρεις χαριτωμένο...για λίγο. Όταν όμως θα στροβιλίζεται σαν τον "Έμιλυ" παρασέρνοντας πετσέτες, αντηλιακά, βατραχοπέδιλα και τα πακέτα της μπιρίμπας δε μπορεί... άνθρωπος είσαι... θα σπάσεις! Εξάλλου, όλοι κρύβουμε μέσα μας μια Μις Χάννιγκαν!
Η Ανθούλα ατάραχη! Το παιδί να σπέρνει τον όλεθρο κι εκείνη να διαβάζει το Downtown μου (το οποίο φυσικά κάποια αποφράδα στιγμή βρέθηκε στο πάτο της θαλάσσης). Τη στιγμή που τελείωνα το λάκο που αριστοτεχνικά έφτιαχνα για να θάψω μάνα και κόρη, εμφανίστηκαν τρεις φιλενάδες της Ανθούλας με τα δικά τους βλαστάρια και τη φονική ατάκα: "Άντε να παίξετε κι αφήστε μας λιγάκι να πιούμε ένα καφέ" που μεταφράζεται σε "WREAK HAVOC".
Είναι απίστευτο τη καταστροφή που μπορούν να προκαλέσουν 4 μικρά παιδιά! Από τη συμπεριφορά τους καταλαβαίνεις ότι στο σπίτι τους: δίνει ο ένας στον άλλο καρπαζιές δίχως λόγο και αιτία, κρύβουν ο ένας τις σαγιονάρες και τα παπούτσια του άλλου, δαγκώνουν οτιδήποτε φαγώσιμο εμφανιστεί σε ακτίνα 300 μέτρων και, ο μόνος τρόπος συζήτησης είναι οι κραυγές (κατά προτίμηση προιστορικές και άναρθρες για να σηκώνεται και η γειτονιά στο ποδάρι).
Προσωπικά λατρεύω τα παιδιά. Δεν βρίσκω όμως καθόλου χαριτωμένο ένα παιδάκι 4 χρονών που μόλις σε δει σου λέει: "Ωραίο σουτιέν!". Και πέρα από την παραλία: είναι λογικό μικρά παιδιά να ξενυχτάνε μέχρι τις 3 το πρωί??? Και γιατί οι γονείς τους βάζουν αλκαλικές μπαταρίες??? Μια χαρά έχω κι εγώ το καλοκαίρι: να φάω ένα γαμωπαγωτό στη παραλία! Είναι ανάγκη να έχω το Ντέμιαν πάνω από το κεφάλι μου να δαιμονίζεται και να κυνηγάει κουνούπια???
Τα παιδιά πρέπει να κάνουν κι αυτά διακοπές γιατί, ομολογουμένως η Δευτέρα είναι η δυσκολότερη τάξη του Δημοτικού! Δεν καταλαβαίνω όμως γιατί ένας σκύλος 7 μηνών να αντιλαμβάνεται περισσότερα από ένα παιδί 7 χρονών? Πως γίνεται να με δαγκώνει το κοριτσάκι όταν ο Λένυ κάθεται ήσυχος στα πόδια μου?

Δευτέρα, Αυγούστου 01, 2005

Πρόσκληση σε γεύμα


Ok!!! Έχω υποσχεθεί στη DiS εδώ και πολύ καιρό έναν κουβά κεφτέδες! Τώρα ζητά και παστίτσιο (προφανώς γιατί ο Νίκος εκθείασε τη τελευταία μου προσπάθεια!). Ο Vague Tourist θέλει παγωτό (ελπίζω παρφέ γιατί αυτό φτιάχνω καλύτερα!). Δεσμεύομαι λοιπόν μετά τις διακοπές να κάνουμε ένα μεγάλο blogger-τσιμπούσι στο σπίτι, να ταίσω και την αγάπημένη μου Κουρούνα Συριανά 'λοκάνικα'!! Η πρόσκληση ανοιχτή και δεχόμαστε παραγγελιές!
Το μενού καθώς και λοιπές λεπτομέρειες θα αναρτηθούν στο παρόν b-log!

Παρασκευή, Ιουλίου 29, 2005

Sing away, Catherine...


Ένα από τα ωραιότερα δώρα που φέρνει ο έρωτας είναι η αλλαγή στο προσωπικό playlist. Ξαφνικά αρχίζεις να ακούς όλα εκείνα τα τραγούδια που έχουν έχουν μέσα "lalala...shalala... shoopshoop...bebop etc"! Aπαραιτήτως! Όλα τα τραγούδια που σε κάνουν να χαμογελάς και να κάνεις άχαρες μικρές φιγούρες όταν ντύνεσαι, όταν πας το σκύλο βόλτα, όταν μαγειρεύεις, όσο μιλάς στο τηλέφωνο...Σιγοτραγουδάς μόνο χαρούμενες και τρυφερές μελωδίες και αν είναι να διαλέξεις κάτι πιο αργό το πολύ πολύ να πεις ένα "the way you look tonight", ένα "Endless love", άντε κι ένα "Your song". Κάτι χαμογελαστό! Ανασύρεις από τη δισκοθήκη σου κομμάτια που έσωνες για τέτοιες στιγμές μόνο και μόνο για να φτιάξεις το soundtrack της νέας εποχής που μόλις ξεκίνησε. Είναι ωραία να ανακαλύπτεις ξανά από την αρχή τους Air Supply, τον Frankie, τον Rod Stewart, τον Burt Bacharach, το Moon River! Όταν ερωτευόμαστε είμαστε ικανοί για όλα. Υποθέτω πως αυτό το οφείλουμε στα τραγούδια. Όταν ο Jim Steinman έγραφε "everything I own means nothing till I get it to you", ήταν σα να σε 'καταδίκαζε' σε απόλυτη παντοδυναμία. Είναι οι στιγμές που νιώθεις πως ο κόσμος φτιάχτηκε μόνο για σένα, το χαμόγελο του άλλου, το κλειδί του Σολ και δυο παγωτά ξυλάκια!

Ξέρω πως είναι θέμα προτιμήσεων (και ας σημειωθεί πως είμαι mainstream στις μουσικές μου επιλογές σε βαθμό κακουργήματος) αλλά, ποτέ δεν κατάλαβα πως ο κόσμος ερωτεύεται με τον Ρέμο, τη Βανδή, τον Ιωαννίδη, τον Moby, ή τη PJ Harvey και όχι με το "Air that I breathe" των Hollies. Μήπως γι αυτό οι σχέσεις σήμερα λήγουν σύντομα και άδοξα? Μήπως φταίνε τα λάθος τραγούδια που επιλέγουμε πολλές φορές? Γιατί κακά τα ψέμματα: όταν έρχεται η στιγμή να ψιθυρίσουμε λόγια ερωτικά στον άλλο συνήθως καταφεύγουμε σε κάποιο τραγούδι που αγαπάμε (εκτός κι αν είσαι η Λίνα Νικολακοπούλου που θα πεις κάτι αυτοσχέδιο αλλά θα πάει στο βρόντο). Μήπως θα ήταν προτιμότερο εκείνη τη στιγμή να πούμε γλυκά "Ηave I told you lately that I love you" αντί για "Σ' αγαπάω, πάω, πάω όπου κι αν πάω"? Αισθάνεσαι άραγε το ίδιο για τον άλλο όταν σου τον θυμίζει το "Υour love is king" της Sade και το ίδιο όταν σου τοv θυμίζει το "Chiculata"? Μήπως έτσι κάπου βαθειά μέσα μας ένα εφήμερο σουξέ προδικάζει την εξέλιξη της σχέσης μας? Μήπως πρέπει να κατεβούμε από τα τραπέζια των νυχτερινών κέντρων και ν' ανοίξουμε διάπλατα τη μπαλκονόπορτα να μπει ο ήλιος και να χυθούν οι μελωδίες του Gershwin στο δρόμο και τη γειτονιά?
Και κάτι ακόμα: Αν η καρδιά σας λιώνει όπως η φωνή του Elton John όταν τραγουδάει το "Something about the way you look tonight" , τότε βρίσκεστε σε πολύ καλό δρόμο.
O Nανάκος πάντως αυτό τον καιρό ακούει:
1/ My side of the bed - Susannah Hoffs
2/ I get a kick out of you - Frank Sinatra
3/ Can't take that away from me - Lisa Stansfield
4/ Makin love out of nothing at all - Air Supply
5/ Air that I breathe - Simply Red
6/ Wrapped - Gloria Estefan
7/ Someone like you - Van Morisson
8/ Hold me, thrill me, kiss me - Mel Carter
9/ Baby, it's you - The Shirelles
10/ Put a little love in your hand - Al Green & Annie Lennox
11/ This Old heart of mine - Rod Stewart
12/When tomorrow comes - Eurythmics
13/ A thousand miles - Vanessa Carlton
14/ We belong together - Mariah Carey
15/ Moon River - Morrissey
(Bonus track: You don't have to go home tonight - The Triplets)

Σάββατο, Ιουλίου 23, 2005

Ερωτήσεις ενός ζαλισμένου Gay


1. Τι κάνει 500 gay να συνωστίζονται στα 8 x 6 τετραγωνικά του 'Sodade' κάθε Σαββατοκύριακο?
Ο ευσεβής πόθος ότι μέχρι το γλυκοχάραμα θα έχουν βρεθεί στα 4 x 4

2. Τι κάνει έναν gay να πηγαίνει με σαγιονάρα σε κοσμοβριθές club όπου ξέρει ότι σίγουρα θα τον ξενυχιάσουν?
H Nτέλλα Ρούνικ! Τι κι αν έχει σφαδάξει σαν αρνί του Πάσχα από τα νυστέρια? Δεν είναι μια κούκλα?! Μπρος στα κάλλη ωχριά ο πόνος.

3. Τι κάνει έναν gay να φοράει γυαλιά-μάσκα ακόμα και όταν δεν κάνει ψαροντούφεκο?
Προπονείται για reality.

4. Τι κάνει έναν gay να ξεπουπουλιάζει τα φρύδια του?
O ίδιος λόγος που τον κάνει να ξεπουπουλιάζει και στήθος/πόδια/μασχάλες: οι ήδη ξεπουπουλιασμένες κολλητές του!

5. Τι κάνει έναν gay να βάζει Κυριακή πρωί, χαρά Θεού, το εμετικό "Μαμά Γερνάω" της Τσανακλ(αψομουν)ίδου?
Δυο λόγοι: α) Γέρασε και μάνα ακόμα δεν έγινε και, β) έλιωσε το cd με τη Μαρινέλλα που "σήμερα (εν έτει 1912) πρωτοαντίκρυσε την πρώτη της ρυτίδα".

6. Γιατί όλοι οι gay στο 'gaydar' ψάχνουν "κάτι ανάλογο" με τους ίδιους και δεν τα φτιάχνουν απλά με τον εαυτό τους?
Για να έχουν το άλλοθι της απόρριψης με soundtrack το "Σαν και μένα καμιά".

7. Γιατί όλοι στο chat ρωτούν "περιοχή"? αυτοί θα μου φέρουν τα πιτόγυρα που έχω παραγγείλει?
Μετά τις τελευταίες βομβιστικές επιθέσεις αποφεύγουν να μπούν στο μετρό, πιθανότατα για να μην εξαφανιστεί το είδος.

8. Τι σημαίνει "εχεμύθεια και διακριτικότητα" που ζητούν οι έλληνες?
Σημαίνει "δεν πιστεύω να με καλιαρντέψεις στις φιλενάδες σου μόλις μπω στο ασανσέρ" όπως επίσης και "να μην μου έλθεις στο ραντεβού σαν τη Μάρθα Καραγιάννη στο "Κάτι να καίει".

9. Τι κουβαλάνε μαζί τους οι gay και χρειάζονται πάντα τσαντάκια?
Διαβασμένες φωτογραφίες του πρώην, lip gloss, μάσκα μαλλιών, την Athens Voice, 2 κοκκαλάκια, ένα αρκουδάκι, ψιλά για το ταξί και ένα μπλοκάκι για να σημειώσουν καμιά νέα δίαιτα για ανορεξικούς.

10. Γιατί κάθε gay που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να φορά ένα ή περισσότερα από τα charity βραχιολάκια?
Γιατί υπάρχει ζωή και πέρα από τον γάμο της Άντζελας - ish!

11. Ο Χριστόδουλος είναι τελικά η Μπέμπα, η Σάσα ή η Μπουμπού?
Aς πάψει πια η μπουρδολογία: Ο Χριστόδουλος είναι η Νταίζυ (αν και θα μπορούσε να λέγεται και Χρύστα - μια και της κάνει συνέχεια πλάκα ο Θεός).

12. Αφού όλοι είναι str8-looking και acting και τελικά straight, πως γίνεται και στο chat μαλλιοτραβιούνται πάνω από το προαιώνιο ερώτημα "Βίσση ή Βανδή"? (όταν όλοι ξέρουμε πως η απάντηση είναι "Madonna")
Φαντάζομαι πως η αντίστοιχη διαμάχη θα ξέσπασε και στην Αμερική όταν εμφανίστηκε η Mariah Carey: Mariah ή Whitney Houston? Και εδώ αποδεικνύεται περίτρανα καυμένη μου Μαρίτσα, πως όλες μια μέρα από το κακό το μάτι θα πάνε.

13. Γιατί οι gay όταν βγαίνουν ξεχνούν να βάλουν κάτι ΠΑΝΩ από το φανελάκι για το οποίο κορόιδευαν τον μπαμπά τους όταν εκείνος το φορούσε?
Γιατί "κάτι η ζέστη, κάτι τα λόγια του παπά" ξεχαστήκανε μωρέ...!

14. Πως λέγεται ο 'GAY' στα ελληνικά? (απάντηση: straight-acting top bisexual)
Εκτός από συνθήκες έντονων καιρικών φαινομένων που ακολουθείται Plan B: She-male bottom walking and acting.

15. Πόσες ώρες και πόσους τόνους gel χρειάζεται ένας gay για να πετύχει το trendy μαλλί του κάθε πρωί?
Πρόσφατα Exit Polls έδειξαν 2 ώρες και 38 λεπτά (το πρωί) και 3 ώρες και 22 λεπτά το βράδυ. Το κακό είναι ότι το μαλλί μπορεί να καταστραφεί σε λιγότερο από ''53 -σύμφωνα με μετρήσεις- γιατί ως γνωστό, όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος.

(Oι παραπάνω ερωτήσεις είναι μια προσφορά του ex_ef_ex [www.gaydar.co.uk/ex_ef_ex] , αναρτήθηκαν κατόπιν αδείας κι ελπίζουμε να βοηθήσαμε τις υπαρξιακές του αναζητήσεις)