Η σοφία της ημέρας:

"...sometimes the clothes do not make the man". Freedom'90 - George Michael

Tα υπόλοιπα περιττεύουν.

Μπυροκοιλιά & Δυστυχία

Στη δουλειά έχουμε μια κοπέλα, τη Μπυροκοιλιά. Είναι καλή κοπέλα, λίγο μουτρού αλλά έχει περάσει κι αυτή η δόλια πολλά.
Τον μπαμπά της τον λέγανε Μπέττυ κι όταν ήταν νέος μπήκε λαθραία σ’ εκείνο το πλοίο που μετέφερε τις νύφες στην Αστόρια. Από εκεί πήρε το τελεφερίκ κι έφτασε στο Λος Άντζελες όπου μεσουρανούσε η Γκρέτα Γκάρμπο. Δούλεψε ζογκλέρ σε T.G.I Fridays, κουμπί-κουμπότρυπα σε μεγάλους οίκους μόδας και για ένα φεγγάρι έγραφε με καλλιγραφικά τα ονόματα των ανύπαντρων στα γοβάκια των ελληνίδων νυφών της διασποράς. Λίγα χρόνια μετά, η Μπέττυ γνώρισε τον Μπάμπη και κουτρουβαλιάστηκαν στον βούρκο των κλισέ: η Μπέττυ βιζιτονόταν και ο Μπάμπης πλούτιζε.Φυσικά και μέρος από τα κέρδη ο Μπάμπης το έτρωγε στις τροτέζες, το πιοτί και το πόκερ. Έφτιαξαν μια εταιρεία παραγωγής και προώθησης (της Μπέττυς), την Μπ.Μπ.Μπροντάκσιονς. Η Μπέττυ δούλευε σαν το σκυλί και τσούκου τσούκου πήραν κι ένα διαμερισματάκι και το’καναν φωλίτσα όπου η Μπέττυ γύρισε τις πρώτες της βιντεοκασσέτες. 5 έκανε συνολικά αλλά από την μια μόνο κατάφερε να πάρει τα λεφτά γιατί οι υπόλοιπες ξόφλησαν τα χρέη του Μπάμπη από τον ιππόδρομο και τα γκανιάν που αποδείχτηκαν κουτσά άλογα.
Έτσι πέρασαν 22 χρόνια για τη Μπέττυ στην Αμερική: διχασμένη ανάμεσα στον αγοραίο έρωτα και τις μπάτσες του άνδρα που αγαπούσε (σ.σ. ο Μπάμπης είχε μια χερούκλα σα βατραχοπέδιλο που την άπλωνε συχνά στο στεφάνι του). Ένα βράδυ που είχε συνοδεύσει 17 προσκόπους στο Κρύσταλ Λέηκ, η Μπέττυ πήρε τη μεγάλη απόφαση: «Enough πια με το βίζιτα στο Αμερική. Πάω πατρίδα μου, Greece, να μας μείνει και το currency να γνωρίσω και τον Γιομπαζολιάς».
Πήρε λοιπόν τα ρούτια της ένα βράδυ και κρυφά από τον Μπάμπης έφυγε με την πτήση 4711 για Αθήνα. Με τις οικονομίες που είχε μαζέψει με κόπο και δεκάδες αφροδίσια άνοιξε ένα μαγαζάκι στα Μανιάτικα. Ένα πρωτοποριακό lounge caf? με μπουζούκι και τραβεστί. Έκανε και νέες παρέες: τη Τζέφυ, την Ωραία Περιπτερού και τη Δυστυχία. Η Δυστυχία ήταν κομματάκι ασκημομούρα, δεν βαφόταν, φορούσε κατσαρές περούκες και γιόμιζε τα σουτιέν με φημερίδες. Άνθρωπος δεν πήγαινε μαζί της και με τον καιρό όλοι ξέχασαν το πραγματικό της όνομα και τη φωνάζαν Δυστυχία.
Ένα βράδυ, έκλεισαν το μαγαζί και πήγαν γυναικοπαρέα στον Γιομπαζολιά, που μεγάλο καημό τον είχε Μπέττυ. Τραγουδούσε τότες στη Φαντασία (by night). Όταν τα κορίτσια πήγαν backstage για αυτόγραφα, η Μπέττυ έπεσε πάνω στα φωνητικά Γ’, την Καίτη Παπαλάγιου. Μεθυσμένη η Μπέττυ, αλλήθωρη η Καίτη πέρασαν μια νύχτα θυελλώδους σεξ στο κελάρι.
Ένα χρόνο μετά, εμφανίστηκε η Καίτη στο μαγαζί της Μπέττυς, την ώρα που τραγουδούσε η Κατρίν Ντενέρ το «Ας ερχόσουν για λίγο». Στην αρχή η Μπέττυ τα αρνήθηκε όλα και δεν είχε « recollection του γεγονότος, whatsoever!». Όταν όμως κοίταξε πιο προσεκτικά το κοριτσάκι αναγνώρισε τα μάτια του Μπάμπη και σαν κλαράκι τσάκισε. Η Καίτη έφυγε για πανευρωπαική περιοδεία στη Πελοπόννησο και μάλλον την κατάπιε ο καβοΜαλιάς, γιατί ποτέ δεν ξαναγύρισε. Η Μπέττυ έκλεισε το lounge caf? και άνοιξε πανσιόν για ζώα. Έδωσε και στη Δυστυχία μια ταίστρα και την όρισε αρχικοταρού.
Πριν αφήσει την τελευταία της ανάσα, σε πολύ βαθιά γεράματα, τα έγραψε όλα στη Μπυροκοιλίτσα και της έδωσε την ευχή να μην μπλέξει με τραγουδιστή, νταβατζή και να ταίζει τον ρινόκερο.
Όλα αυτά ξαναθυμήθηκα αστραπιαία όταν είδα τη Μπυροκοιλιά να δίνει μπυροχαστουκάκια στη κοιλίτσα της και να μιλάει στο τηλέχωνο με τα πόδια πάνω στο γραφείο. Αποφάσισα να μην τη συγχύσω. Έκλεισα αθόρυβα την πόρτα χωρίς να της μεταφέρω πως είχαν ειδοποιήσει από την πύλη κι ανέβαιναν 2 άνδρες από το Αλλοδαπών.

HAPPY MONDAYS




To μόνο που πρέπει να θυμάσαι για να έχεις μια καλή εβδομάδα είναι το εξής: οι Δευτέρες είναι σαν τη πρώτη μέρα του χρόνου: δεν πρέπει να δίνεις υποσχέσεις που δεν θα μπορέσεις να τηρήσεις μέχρι να τελειώσει η εβδομάδα. Αλλιώς σε 3 μήνες θα έχεις χωρίσει, θα έχεις βάλει 26 κιλά και θα επισκέφτεσαι τον ψυχοθεραπευτή σου έως και 4 φορές την εβδομάδα. Άκου που σου λέω!

Καλή μας εβδομάδα!

Manic Monday - The Bangles

Monday Morning - Rialto

Monday, Monday - The Mamas & the Papas

I don't like Mondays - The Bootown Rats

Όλη η αλήθεια για την κατάληψη.

Η κατάληψη πράγματι έλαβε τέλος την προηγούμενη Δευτέρα. Το Πρόβατο προέβη στην εξής ψευδή δήλωση:

Από το γραφείο τύπου της επιτροπής κατάληψης λάβαμε την εξής ανακοίνωση:

ΣΗΜΕΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΛΑΒΕ ΤΕΛΟΣ. Ο ΦΡΙΚΤΟΣ ΝΑΝΑΚΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΚΙΝΗΣΗ ΜΑΤ.

ΜΑΣ ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΒΙΝΑ ΑΣΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΜΗΝΗ ΚΑΛΕΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ. ΜΕ ΤΟ ΠΟΥ ΤΙΣ ΕΙΔΑΜΕ ΠΕΤΑΧΤΗΚΑΜΕ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΑΥΤΟΓΡΑΦΟ ΩΑ ΓΝΗΣΙΟΙ ΦΑΝΣ.

ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΥΠΟΓΡΑΦΑΝΕ ΤΑ ΑΥΤΟΓΡΑΦΑ ΜΑΣ, ΤΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΑΝΑΚΟΥ (ΟΙ SAILOR MOON ΔΗΛΑΔΗ) ΒΡΗΚΑΝ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΤΕΛΑΒΑΝ ΤΟ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ...

ΚΛΑΨ ΛΥΓΜ

...ΕΙΜΑΣΤΕ ΧΑΛΙΑ. ΑΛΛΑ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΣΤΕΙΛΑΜΕ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. ΚΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟΓΡΑΦΑ ΒΙΝΑ ΑΣΙΚΗ ΚΑΙ ΙΣΜΗΝΗ ΚΑΛΕΣΗ.

Καταρχάς, να ευχαριστήσω από τα βάθη της καρδιάς μου, από τις ρίζες των νυχιών μου κι από τα εξτένσιονς των μαλλιών μου την Βίνα Ασίκη και την Dame Ismini Kalesi, οι οποίες αποδέχτηκαν την πρόσκληση μου και παρακολούθησαν από κοντά το χρονικό της κατάληψης. Η προσέλευση και η διανυκτέρευση τους όμως σε σκηνές μπροστά από το καταληφθέν φροντιστήριο, δεν ήταν ο αληθινός λόγος τερματισμού της κατάληψης.
Νωρίς το πρωί της Κυριακής αποχώρησε από το σχήμα ο διαχειριστής της διπλανής πολυκατοικίας λόγω ξαφνικού κρύου και ανάγκης να συγκλιθεί εκτάκτως συμβούλιο των ενοίκων για να καθοριστούν οι ώρες λειτουργίας του καλοριφέρ.
Τα εξωφροντιστηριακά πρεζόνια (φίλοι του Πρόβατου) αφού κάπνισαν ακόμα και τους χάρτες των τάξεων κατέληξαν με τα κεφάλια στη λεκάνη της τουαλέτας και αυτοεξουδετερώθηκαν.
Η Πουπέτα δέχτηκε τηλεφώνημα από την παραγωγή του Super Deal να λάβει μέρος ως βαλιτσοκρατούσα στο επεισόδιο της Κυριακής. Αποχωρώντας πήρε μαζί της για σταθόρι και την βοηθό ακτινολόγου η οποία τις προηγούμενες μέρες είχε διαγνώσει με απόλυτη ανακρίβεια, όλες τις πλάκες του Δ’ ΚΑΠΗ Φαλήρου.
Η καθαρίστρια είχε αποχωρήσει από το προηγούμενο βράδυ καταπονημένη από το task που της είχε αναθέσει η γιαγιά: να ξεχωρίσει όλες τις φούστες σε μαύρες και μπλού (navy) και να καρφιτσώσει πάνω ανορθόγραφες ταμπελίτσες με το χρώμα, το ύφασμα και τη σεζόν που φοριέται η καθεμιά. Αυτή τη στιγμή που σας γράφω, η καθαρίστρια νοσηλεύεται σε ιδιωτική κλινική heavily sedated!
Tα υπόλοιπα ήταν σχετικά εύκολα: μια σακκούλα με παρτάλια από ζαμπόν και μπέικον ήταν υπέραρκετη για να δελεάσει το κοιλιόδουλο χοντρόπόδαρο σκυλί μου ενώ η γιαγιά δεν είχε απολύτως καμία πρόθεση να χάσει και δεύτερο μνημόσυνο αγνώστου (με την ξαδέρφη της Βασιλική κάνουν διαγωνισμό και όποια φάει τα περισσότερα κόλλυβα μέρι το τέλος του χρόνου θα κεράσει Ρέμο-Μαρινέλλα).
Με τούτα και μ’ εκείνα, το Πρόβατο έμεινε μόνο του σαν θεατής στο Άστυ. Λίγο μετά τις 12 το μεσημέρι βγήκε από το ναό του Κουλεμανσόν και γονηπετής ικέτευσε για συγχώρεση. Φυσικά και του δόθηκε άφεση αλλά για τιμωρία του θα βάψει το φροντιστήριο στο χρώμα που μισούσε και θα σφίξει με ούπατ τις νέες αφίσες των Pussycat dolls που θα κοσμούν τις αίθουσες.
Καλώς εχόντων των πραγμάτων, οι εργασίες θα έχουν τελείωσει την Τετάρτη οπότε την Πέμπτη θα χτυπήσει το κουδούνι κανονικά και μαζί μας θα μιλήσουμε για... Oh well, θα σας τα πει η Στέλλα!

Loving Dimitra!

  

Τόσο καιρό δεν σας έχω μιλήσει καθόλου για το ριάλιτι, ούτε για το περσινό, ούτε καν για τότε που παραλίγο να βγω με rollerblades στη σκηνή με την Καλομοίρα Fame Story - θύμισε μου να στο πω μια μέρα. Σήμερα όμως ήθελα πολύ να σας δείξω αυτό το υπέροχο πλάσμα που λέγεται Δήμητρα Σταθοπούλου. Όχι γιατί έχει τη φωνή που ακούς μια φορά στα χίλια χρόνια. Τραγουδάει πολύ όμορφα, σωστά κι εννοώντας κάθε λέξη που βγαίνει από τα χείλη της. Όμως η Δήμητρα ξεχωρίζει από τα παιδιά που έχεις συνηθίσει να βλέπεις στα talent shows και για μερικούς ακόμα λόγους.

 


Ξεχωρίζει γιατί ανήκει στη σπάνια κατηγορία ανθρώπων που το πρώτο αίσθημα που νιώθουν μόλις ξυπνήσουν είναι ευγνωμοσύνη για τη ζωή και την καινούρια μέρα. Δεν το λέει ποτέ αλλά το καταλαβαίνεις. Με χαμόγελο μόνιμα σκαλισμένο στο πρόσωπο της, με λάμψη και χαρά στα μάτια της, με διάθεση να προσπαθήσει, να μάθει και τελικά ν' αλλάξει προς το καλύτερο. Ποτέ δεν κακολογεί, ποτέ δεν θυμώνει, ποτέ δεν σταματά να χορεύει. Σαν το Καλομοιράκι. Μόνο που είναι πιο τσουπωτή και όταν τραγουδάει δεν νομίζεις πως ήρθαν οι εξωγήινοι.

 

Όλοι την αγαπάμε γιατί ποτέ δεν συννεφιάζει, δεν ενοχλεί, δεν δυσανασχετεί. Μου θυμίζει με τον πιο χαριτωμένο τρόπο πως αυτό που είμαστε είναι το ελάχιστο από αυτό που μπορούμε πραγματικά να γίνουμε. Το μόνο που την απασχολεί είναι να τραγουδήσει ό,τι ήχο φτάσει στ' αυτιά της όχι για τον εαυτό της αλλά και για την χαρά των άλλων. Μοιρασιά λέγεται αυτό. Το μισό της ευτυχίας. Το υπόλοιπο θα το βρει, είναι μικρή ακόμα.

Άνεμος

Υπήρχε μια εποχή, πριν περίπου 2 χρόνια, που δεν έβλεπα την ώρα να κάτσω μπροστά στο κομπιούτερ μου και να διαβάσω μπλόγκς. Τότε τα είχα πρωτομάθει και τα έβρισκα συναρπαστικά: τόσες λέξεις, τόσες εικόνες, τόσες ζωές και καθημερινότητες. Σελίδες γεμάτες χιούμορ, φρεσκάδα, μοναξιά, θλίψη, όνειρα κι αυτή η ακαταμάχητη λαχτάρα για ζωή.
Διάβαζα όποιο μπλόγκ έβρισκα. Οποιοδήποτε! Και με τον καιρό ξεχώρισα αυτά που μ’ έκαναν ν’ ανυπομονώ για το νέο κείμενο. Αυτά που πίστευα πως οι ‘μπαμπάδες’ και ‘μαμάδες’ τους θα μπορούσαν να γίνουν οι καλύτεροι μου φίλοι. Κι επειδή αυτό ήταν ανέφικτο, γινόμουν εγώ ο καλύτερος αναγνώστης τους. Φαντάζομαι πως όλοι περάσατε από αυτή τη φάση όταν ήρθατε για πρώτη φορά σ’ επαφή με τη μπλογκόσφαιρα. Και ίσως να νοσταλγείτε εκείνες τις μέρες.
Σχεδόν δυο χρόνια και λίγες μέρες μετά από όσα συνέβησαν με μπλόγκερς κι εφημερίδες και άλλους μπλόγκερς και πολλά πολλά λόγια, τα αισθήματα μου δεν είναι πια τα ίδια. Βρισιές, βρισιές, σχόλια υποτιμητικά, ψέμματα, αναξιοπρέπεια. «Πώς αλλάζει ο καιρός» αναρωτιέται η Καιτούλα κι εγώ μαζί της. Και δεν θέλω να γράψω αυτές τις μέρες. Όχι γιατί είμαι καλύτερος άλλων, όχι γιατί είμαι σεμνότυφος και σοκάρομαι, όχι γιατί είμαι ιεραπόστολος της αλήθειας και της ειρήνης. Ξέρετε πολύ καλά πως είμαι πολύ λιγότερα απ’ όλα τα παραπάνω. Απλά αγαπάω πολύ (μα πάρα πολύ) το μπλόγκ μου. Και πίστευα πως στη γειτονιά αυτή αντί για φωνές από τα μπαλκόνια, θα βγάζαμε τα σκαμνάκια στο πεζοδρόμιο και θα μοιραζόμασταν παγωτά. Αντί γι’ αυτό τις τελευταίες μέρες συνειδητοποίησα πως όσο περισσότερα μπλόγκ διαβάζεις, τόσο πιο πολύ κλείνεσαι στο δικό σου. Κι αυτή είναι, κατά τη γνώμη μου, μια αφόρητη αδικία.

Kατάληψη

Αγαπημένοι μου μαθητές...

τα σεμινάρια Κουλεμανσόν σταμάτησαν αιφνιδίως. Και τούτο διότι το Πρόβατο σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την χαμηλή του βαθμολογία σε πρόσφατο διαγώνισμα, προέβη σε κατάληψη του φροντιστηρίου "Σχολή Κουλών Μανσόν". Στην κατάληψη συμμετέχουν οικειοθελώς και οι έτεροι κοσμήτορες του φροντιστηρίου (δλδ ο Λέννυ και η γιαγιά), τρία εξωφροντιστηριακά πρεζόνια (φίλοι του προβάτου), η καθαρίστρια, ο διαχειριστής της διπλανής πολυκατοικίας, μια βοηθός ακτινολόγου και η Πουπέτα.

Τα αιτήματα των καταληψιών είναι τα ακόλουθα:

(α) Επαναβαθμολόγηση του γραπτού του Πρόβατου,

(β) Πρόωρο πτυχίο στα 4 μαθήματα,

(γ) Λιγότερες κροκέτες, περισσότερα κόκκαλα,

(δ) Ναι στα λούτρινα σχολικά είδη,

(ε) Ποινικοποίηση στους μαθητές και τις μαθήτριες με μεγάλες βάτες.

Σύμφωνα με πληροφορίες που μου παρέχει κατ' αποκλειστικότητα η περιπτερού Τερέζα, η γειτονιά συγκλονίζεται από τους βανδαλισμούς, τα όργια (του Λέννυ) και τους Pet Shop Boys που παίζουν όλη μέρα από τα μεγάφωνα. Βουνά από κουτιά πίτσες και σκυλοτροφές δυσχεραίνουν την κυκλοφορία ενώ το Αθηνόραμα έδειξε ενδιαφέρον για να καταχωρηθεί το φροντιστήριο μας στο gay guide του.
Με την παρούσα ανοιχτή επιστολή προς όλους τους μαθητές θέλω να τονίσω πως ο χουλιγκανισμός δεν θα περάσει! Η ακεραιότητα και η αντικειμενικότητα στη βαθμολογία δεν θα πληγεί. Η διεύθυνση του φροντιστηρίου (δλδ εγώ) καταδικάζει αυτές τις αποτρόπαιες πράξεις και δεσμεύεται να απολύσει τους επίτιμους καθηγητές, την καθαρίστρια ΚΑΙ την Πουπέτα. Επίσης, υπόσχομαι να ασβεστώσω το πατάρι και να μαντρώσω το πρόβατο μέχρι το Μεγάλο Σάββατο.

Διαπραγμάτευση με τους καταληψίες δεν θα υπάρξει.

Θα ειδοποιηθείτε για την επανέναρξη των μαθημάτων.

Μετά τιμής,

Νανάκος