Κυριακή, Αυγούστου 21, 2005

New York Vs Μεσολόγγι

Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή: Ρωμιός συνάντησε Ρωμιά σε θερινό παραθαλάσσιο μπαρ, Αύγουστο μήνα στην Αθήνα. Προσπερνόντας τα κουραστικά κλισέ ("έχεις φωτιά?" / "να σε κεράσω άλλη μια Batida de CoCo?" / "έχει υγρασία απόψε" κλπ) με ταχύτητα Τσικλητηρείων Αγώνων, κατέληξαν στο άνευ κλιματιστικού σπίτι του νεαρού για μια φλογερή βραδυά! Λογικό, αφού στις μέρες μας φαίνεται πως ο πιο σίγουρος τρόπος για να σπάσει ο πάγος σε μια νέα γνωριμία είναι το σεξ!
Την επόμενη μέρα, ορίστηκε το δεύτερο (κατ' ουσίαν πρώτο) ραντεβού. Στη ανακαινισμένη ταράτσα της κλασσικής "Μεγάλης Βρετανίας". Αθηναίος της Νέας Υόρκης αυτός, Μεσολογγίτισα της Αθήνας εκείνη. Δημοσιογράφος της καταστροφής και 3,5 Καρδιναλίων αυτός, δικηγόρος του χαρτόσημου αυτή. Ο δεύτερος γύρος κουραστικών κλισέ για το 'One Night Stud'της προηγούμενης ("το χτεσινό ήταν μια έκπληξη για 'μένα" / "δεν είμαι η κοπέλα της μιας βραδυάς" / "δε συνηθίζω να φέρνω γυναίκες στο σπίτι, αλλά εσύ κάτι μου έκανες" κλπ) 'έτρεξε' εξίσου γρήγορα με τον πρώτο.Στ0 17 λεπτό είχαν ήδη πιεί το δεύτερο κοκτέηλ ("όπως Αμερική") και λίγο πριν παραγγείλουν το τρίτο συνειδητοποιούν πως πέρα από το σεξ μάλλον δεν είχαν και πολλά κοινά. Η ζωή είναι μικρή, ο χρόνος χρήμα πλήρωσαν και έφυγαν.
Βγαίνοντας στη Πανεπιστημίου τους πλησιάζει ένας πλανόδιος αλλοδαπός πουλώντας μολύβια. Δεν ζητιάνευε, πουλούσε μολύβια. Πριν η κοπέλα προλάβει να κουνήσει το κεφάλι εννοώντας "όχι, ευχαριστώ", ο νεαρός πρόλαβε και του έριξε μια κλωτσιά λέγοντας μια βρισιά σε βλάχικα αγγλικά. Ο αλλοδαπός εξεπλάγη τόσο ώστε να μην καταφέρει να αρθρώσει συλλαβή. Η κοπέλα αποσβολωμένη ξαναπρόβαλε στην οθόνη του μυαλού της τα τελευταία 5 δευτερόλεπτα μπας και καταφέρει να πιστέψει τι είχαν δει τα μυωπικά της μάτια. "Τι έπαθες?" ρώτησε ο καβαλιέρος. Εκείνη σιώπησε. Ήταν μια από εκείνες τις στιγμές που όλες οι βρισιές του κόσμου σου φαίνονται απογοητευτικά λίγες. "Α! Εμείς στη Νέα Υόρκη δεν τους χωνεύουμε τους ξένους. Ούτε τους ζητιάνους." της είπε. "Άντε προχώρα." Το ότι το έλεγε αυτό ένας άνθρωπος για μια ομάδα άλλων ανθρώπων ακούστηκε θλιβερό. Το ότι το έλεγε ένας Έλληνας που μένει 13 μήνες στη Νέα Υόρκη, μετέτρεπε το θλιβερό σε τραγικό. "Μόλις θυμήθηκα πως έχω μια επείγουσα δουλειά", είπε η αποσβολωμένη. "Έλα και θα σε κάνω να την ξεχάσεις" είπε κλείνοντας το μάτι ο επιβήτορας. "Η δουλεία μου είναι να μην κάνω εμετό. Μετά απ' αυτό που είδα μάλλον δεν θα τα καταφέρεις" είπε και κατέβηκε βιαστικά τα σκαλιά του μετρό.

Συμπέρασμα: Πιθανότατα να μην φταίει η Νέα Υόρκη. Ίσως και να ήταν η διακιολογία. Πόσο μπορεί μια πόλη να αλλάξει έναν αξιοπρεπή άνθρωπο? Η καφρίλα είναι μάλλον γενετικό γνώρισμα. Παντού είσαι κάφρος και σωβινιστής. Απλά ένα αεροπορικό εισιτήριο σε αλλάζει σε κάφρο με διαβατήριο.
(Η οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι απόλυτα εσκεμμένη και καθόλου, μα καθόλου σας ορκίζομαι, τυχαία).

7 σχόλια:

S G είπε...

συγγνωμη, η ιστορια υποτιθεται οτι ειναι αληθινη?

Στην ΝΥ δεν χωνευουν τους ξενους??? την πολη με τα μεγαλυτερα κυματα μεταναστευσης στον κοσμο ισως?

και καλα ο τυπος μεσα σε 13 μηνες εγινε Νεουρκεζος? και βριζει στα αγγλικα? χμμμμ....

μηπως ο τυπος στην πραγματικοτητα εμενε σε καμμια θεσαλλονικη και ελεγε ψεματα στους δικους του?

nanakos είπε...

Πιθανότατα να λέει γενικά ψέμματα... μάλλον όμως δεν είναι το χειρότερο ελάττωμα του αυτό!

vague tourist είπε...

Μυθώδες και ανυπόστατο! Στην Πανεπιστημίου πουλάνε: ποιητικές συλλογές του Φοίβου, παρεό, το top 10 του αμερικανικού box-office του τρέχοντος τριημέρου σε DVD γεμάτα χορταστικά extras, τα ακυκλοφόρητα νέα albums Madonna και της Vissi, ομπρέλες, την αυτοβιογραφία της Μενεγάκη, «μαύρα» εισιτήρια για τη συναυλία των Cure, γυαλιά ηλίου για σκύλους, μίξερ για φραπέ, κιάλια για την Επίδαυρο, μπλουζάκια με όλους τους ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού, κούκλες Sakis και εμφιαλωμένο Evian σε παγωμένο, γυάλινο μπουκάλι του ενός λίτρου. Ποτέ, μα ποτέ ΜΟΛΥΒΙΑ!!!

Ντροπή για τα μηδαμινά ίχνη σεβασμού προς το αναγνωστικό σας κοινό.

Storyteller είπε...

Ισως η γυναίκα θα έπρεπε να αγορασει μερικά μολύβια και να του τα καρφώσει στα ιμιτασιον νεουορκέζικα αρχίδια του μπας και θυμηθεί επιτέλους ο τυπος τι εστί ελληνικό ταπεραμέντο (για τον κωλο του δεν το συζητάω, μάλλον θα του άρεσε!!!) Θου Κύριε...

einai anapofeukto! είπε...

Sto makrino New York oi anthrwpoi einai ontws ligo kafroi apo tin apopsi oti den poliendiaferontai gia tous girw tous (me ekseresi ston kanona tin Samantha tou sex & the city),omws den nomizw oti exoun kapoio io o opoios metadidetai se osous pane ekei kai exei ws apotelesma na xtipane atoma pou poulane molibia.isws na min itan ksismena ta molibia kai gia afto na tsantistike o tipakos i stin xeiroteri na tou thimisan to pouli tou...
telika omws i kopela ekane emeto i oxi?

Ανώνυμος είπε...

G Bless America (whatever)

Is not the City is the person!
Ektwras
anatonkosmo.blogspot.com

Ανώνυμος είπε...

Αισχος για το σχολιο σου οτι η καφριλα ειναι γεννετικη και που ολοι παραβλεψαν οτι μιλας για ολους μας. Εισαι τοσο ρατσιστης οσο και ο νεαρος της ιστοριας σου, ενδεχομενως και περισσοτερο. Μετα χαρας να σου πληρωσω το εισητηριο για την πολη που θα επρεπε να ζεις.