Π

Πρώτη πάντων, η πατάτα. Γι' αυτό και μετά από τόσο καιρό σκέφτηκα πως αν είναι να ξαναγράψω, χρειαζόμουν μια αλλαγή. Βαρέθηκα να βλέπω τη φάτσα του Λέννυ που με κοιτούσε επικριτικά κάθε φορά που έγραφα κάτι που δεν τον αφορούσε. Βαρέθηκα λίγο την ομπρέλλα θαλάσσης ενώ κατά βάθος ο χειμώνας είναι η αγαπημένη μου εποχή. Από την άλλη σκέφτομαι μήπως το καινούριο ρούχο του blog μου (που πιστέψτε με ακόμα και αυτή η τόσο απλή αλλαγή μου πήρε δυο μέρες χαμένες μέσα σε ακαταλαβίστικες συντομογραφίες ) είναι μια από τις αποφάσεις που κατά καιρούς παίρνω αλλά δεν τηρώ: δεν θα πάω γυμναστήριο πριν πάρω καινούρια φόρμα/παπούτσια/τραγούδια για το ipod. Και όταν τα κάνω όλα αυτά, παραδέχομαι απλά πως δεν αντέχω την αφόρητη πλήξη του γυμναστηρίου. Κι εκεί τελειώνει η συζήτηση.
Είναι 02:43 ξημερώματα Τρίτης. Η κόκα κόλα τελειώνει, το τασάκι γέμισε, ένας σκύλος μόλις κατάπιε ένα άλιεν (και μετά ένα λουκάνικο), τα πόδια μου μ' έχουν ειδοποιήσει πως είναι ώρα για ύπνο και το τελευταίο κομμάτι της πίτσας θα το αφήσω για τη μαμά μου που θα έρθει το πρωί να μου καθαρίσει τα μπαλκόνια. Αλλά αποφάσισα να μην κοιμηθώ με τη σκέψη πως "αύριο θα αρχίσω να ξαναγράφω".
Γύρισα (ξανά). Και αν βρεθεί ένας χριστιανός να με βοηθήσει ν' αλλάξω το πράσινο φόντο με μια υπέροχη φωτογραφία από αχνιστές λαχταριστές πατάτες, θα ήμουν υπόχρεος.
Καλημέρα.

Χάνομαι γιατί αξίζει

Αν αργήσω, κοιμήσου
Από 14 Φεβρουαρίου

Η χρονιά του χούλα χουπ!

"Στρωτή θα είναι η ζωή όσων το πρωί ανοίγουν το παράθυρο κι έχουν την πολυτέλεια της διάθεσης να κοιτούν τον ουρανό ως πέρα και το βράδυ ανάβουν το φως και νιώθουν ωραία που γύρισαν στο σπίτι. Στρωτή ζωή θα έχουν οι άνθρωποι που αγοράζουν ,ε προσμονή το φρέσκο ψωμί, που βάζουν λουλούδια στο τραπέζι, που χαίρονται ένα καλό κούρεμα, που ξεροτηγανίζουν δυο αβγά μάτια, που φιλούν και φιλιούνται κάπως συχνά, που ρίχνουν ή τρώνε κανένα χαστουκάκι χωρίς να το παίρνουν πολύ βαριά, που σπάνε το πόδι και οι φίλοι έρχονται να γράψουν στο γύψο σαχλαμαρίτσες, που ψηφίζουν εξάπαντος, που ξέρουν τα λόγια των ρεφρέν της Μαρινέλλας, που ονειρεύονται ένα εξωτικό ταξίδι και μαζεύουν τα λεφτά σιγά σιγά, που παίζουν με τη γάτα τους και βγάζουν ένα ένα τα τσιμπούρια απ' το σκυλί τους, που καμαρώνουν στους αρραβώνες των παιδιών τους, που πάνε τα εγγόνια τους σε μπαλ μασκέ, που συνεφέρνουν το ετοιμόρροπο πατρικό στην επαρχία, που κηδεύουν το γονιό τους με τιμές" από 'Τα σακιά' της Ιωάννας Καρυστιάνη.



Καλή μας χρονιά και να μην ξεχνάμε πως τα πράγματα εκτός από χειρότερα μπορούν πράγματι να γίνουν καλύτερα! Να είστε όλοι καλά, να χαμογελάτε και να ελπίζετε!

Το ρετιρέ της κολάσεως

Κάτι άλλο ήθελα να γράψω σήμερα αλλά όταν είδα αυτό το trailer κατάλαβα το αληθινό μου καθήκον. Λόγια δεν έχω Μόνο δείτε το!

Η μετακόμιση της Φρόσως Θεμιστοκλέους

Μερικοί από εσάς ίσως να θυμούνται πώς μπήκε στη ζωή μας η Φρόσω ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι. Πώς την βουτήξαμε από το ορφανοτροφείο και την κάναμε μωρό.
Στην αρχή την πήρα στο σπίτι και κοιμόμασταν 'γκαλιά. Mου έφαγε παπούτσια, σεντόνια και μιά μελόντικα αλλά τί να κάνεις; Παιδί ήταν ακόμα. Όταν μετακομίσαμε έναν όροφο πιο κάτω χαιρόταν πολύ γιατί επιτέλους είχε πολύ χώρο να τρέξει. Εκεί όμως ανακάλυψε και το σκουπιδιάρικο που επισκεπτόταν εκκωφαντικώς το δρόμο μας κάθε βράδυ στις 11. Αυτό είχε σαν επακόλουθο, ν' ανακαλύψει και όλη η γειτονιά την Φρόσω!
Τα πρωινά στο θέατρο, τ' απογεύματα στο θέατρο περνούσε τις μέρες της με χάδια κι αγκαλιές απ' όλο τον κόσμο, ακόμα και από αυτούς που δεν συμπαθούν τα σκυλιά. Γιατί η Φρόσω μπορεί να είναι ασκημομούρα κοπελιά αλλά είναι επίσης και ακαταμάχητη.
Κι εκεί που άρχισε να συνηθίζει το πολιτιστικό γλωσσάρι της Αθήνας, την μάζεψε η Πρόνοια. Στον ρόλο της Πρόνοιας η Τασία. Το Σού μπορεί να αποκαλούσε την Φρόσω 'Γεωργία' (a.k.a. Βασιλειάδου) αλλά της φαινόταν αδιανόητο ένα χοντρό σκυλί που θα έπρεπε να ραχατεύει σε παχουλό καναπέ κοιτάζοντας το κενό μ' ευδαιμονία, ανεβοκατεβαίνει ολημερίς σκάλες και χαιδολογιέται με τον πρώτο τυχάρπαστο που έχει όραμα αλλά όχι την κοινή αίσθηση καθαριότητας (κάπως έτσι ορίζει το Σου τους καλλιτέχνες). Και έτσι έγινε.
Η Φρόσω Θεμιστοκλέους μετακόμισε στη Μαυρομιχάλη αλλά κράτησε το πατρικό της. Στην αρχή την βλέπαμε συχνά. Μετά αραιότερα. Μετά μας έβλεπε κι έκανε πως δεν μας ήξερε. Προφανώς γιατί στο δικό μας πρόσωπο δεν αναγνώριζε το αυστηρό πρόγραμμα του Σου: ξύπνημα στις 07:00 με πρωινό κοτόπουλο και μετά ελεύθερη να κοιμηθεί μέχρι τις 19:30. Εκείνη την ώρα που έκανε δεύτερο διάλειμμα το σαπούνια της Εδέμ, η Φρόσω είχε ραντεβού με την κατσαρόλα. Το ραντεβού χανόταν μόνο αν έρχονταν οι εξωγήινοι και απήγαγαν το Σου, πράγμα που έως τη σήμερον δεν έχει συμβεί. Στη συνέχεια το πρόγραμμα περιλάμβανε 'γκαλιά με την Τασία μέχρι μία από τις δύο να βγάλει την κόρυζα και να πάει στο κρεβάτι της.
Το τέλειο πρόγραμμα.
Το ωραιότερο ήταν πόσο αρμονικά κούμπωσε η Φρόσω στη ζωή της Τασίας και τ' αντίστροφο. Το Σου με ανεξάντλητα αποθέματα αγάπης και αστείρευτη όρεξη να διηγείται τις αναρίθμητες κουλεμανσόν ιστορίες της και η Φρόσω ήθελε μόνο την ασφάλεια πως το αφεντικό της θα γυρίσει στην ώρα του από τη δουλειά και θα την έπαιρνε αγκαλιά. Αυτό ήταν όλο.
Βρήκαμε την Φρόσω πριν ένα χρόνο και δυό μήνες περίπου και αναδρομικά σκέφτομαι πως αυτό το σκυλί είχε πολύ συγκεκριμένο λόγο που μπήκε στις ζωές μας: ήρθε για να μας θυμίσει πως στο τέλος τέλος ό,τι και να έχει συμβεί το μοναδικό πράγμα που μπορεί να σου δώσει δύναμη είναι η αγκαλιά των άλλων. Και δεν το λέω με την ρομαντική έννοια ξαπλωμένος ανάσκελα, δαγκώνοντας ένα τριαντάφυλλο. Η Φρόσω λόγω του καρδιακού της προβλήματος θα έπρεπε να είχε πεθάνει όταν ήταν έξι μηνών. Ήταν όμως πολύ αποφασισμένη να βρει ανθρώπους να την αγαπήσουν πραγματικά. Όπως και έγινε.
Πριν λίγο καιρό, την πήγαμε για τις καθιερωμένες εξετάσεις της κι εκεί φάνηκε πως η κατάσταση της είχε επιδεινωθεί πολύ. Εξωτερικά όλα ήταν υπέροχα αλλά δυστυχώς ο χρόνος τελείωνε. Η γιατρός ήταν εκείνη που είπε πως αυτό το σκυλί το συντήρησε μόνο η αγάπη. Και λόγω της αγάπης έπρεπε να την κοιμήσουμε μόλις φαίνονταν τα πρώτα σημάδια εξασθένησης γιατί θα υπέφερε. Αλλά όλοι υπολογίζουμε χωρίς τον ξενοδόχο.
Όπως εκείνο το απόγευμα του Αυγούστου που με είδε η Φρόσω και σκέφτηκε "αυτό είναι το θύμα που θα με βγάλει από τ' ορφανοτροφείο" έτσι και πριν λίγες μέρες, ενώ καθόταν ανάμεσα στα μπούτια του Σου και του μπωλ της με το κοτόπουλο σκέφτηκε "τώρα είμαι πολύ ευτυχισμένη, δεν θα βρω καλύτερη στιγμή". Και απλά διάλεξε ποιός χτύπος θα ήταν ο τελευταίος. Αληθινά δεν υπήρχε καλύτερη στιγμή!

Season premiere

Κανονικά θα έπρεπε να είχα ξεκινήσει να ξαναγράφω εδώ και 3,5 εβδομάδες, μόλις γύρισα δηλαδή πάνω κάτω από τις διακοπές. Αλλά κάτι η προσαρμογή, κάτι μιά νέα γρίπη που έπρεπε να δοκιμάσω, κάτι τα πατάρια που είναι συγκοινωνούντα δοχεία κι έχουν μετατρέψει τον μπερντέ σε haunted mansion, ξεχάστηκα και πέρασαν οι μέρες. Αν βέβαια ήξερα πριν λίγα λεπτά πως ο Πασχάλης θα ξανακάνει τεστ DNA θα κατέβαζα για πάντα τα ρολά! Αλίκη, σ' αγαπώ!
Ελπίζω να είστε όλοι γεροί και δυνατοί, να ξεφουσκώσατε από τα πολλά καρπούζια και, κυρίως, ο γυναικείος πληθυσμός ν' απέβαλλε αυτό το φρικτό πορτοκαλί χρώμα που παίρνετε όταν σας λιώνει η αυγουστιάτικη σούπερ νόβα. Για να είμαι ειλικρινής, μου έλειψε αυτός ο μαχαλάς όσο τίποτε.

Στρώστε τα τραπέζια, το μαγαζί άνοιξε.
Καλό μας φθινόπωρο!

Λίγο ακόμα...