Prepare to die

Φρόσω Θεμιστοκλέους/ Words of wisdom

"Δεν είναι εξαντλητικό όταν ένας ηλίθιος σου βάζει τα γυαλιά νομίζοντας πως αυτό είναι εξυπνάδα?"

(Δρ Φρόσω Θεμιστοκλέους σε road trip στην Χαλκίδα
Γιούνης του 2010)

Η.Ε.Α.R.T.S.

Μόλις κοίταξα πως η τελευταία μου ανάρτηση ήταν πριν ένα μήνα! Σοκ! Πότε πέρασε ο μήνας?! Θα ήθελα να γράψω κάτι βαθυστόχαστο του τύπου "ο χρόνος κυλά και η ζωή μας γίνεται μιά περίληψη: Discuss" αλλά ξέρετε καλά πως οι λοβοτομές που κάνω εδώ και χρόνια δεν αποδίδουν, γιατί να πιάσει αυτή που έκανα την Δευτέρα?!
Τώρα που η δουλειά και οι καθημερινές αγωνίες έχουν ηρεμήσει ελπίζω πως θα έχω λίγο παραπάνω χρόνο για να σας αναλύσω τα θέματα μου που, ως συνήθως, είναι εξαντλητικά πολλά. Ακολουθούν previews:



Καταρχάς, η Σούκι! Θα μείνει Σούκι ή θα γίνει Ρογκ και θα φωνάξει και την υπόλοιπη παλιοπαρέα των Χ-Μεν? Πού θα παέι η βαλίτσα με τον Μπιλ: θα κοιμηθούν ποτέ στο ίδιο φέρετρο? Θα γίνει ο Λαφαγιέτ ο πρώτος trans βρυκόλακας? Τί θα κάνει η Τζέσικα με τον παρθενικό της υμένα (huge issue!)? Και κυρίως, πότε θα μας τραγουδήσει η μάνα της Τάρα το "What's love got to do with it?" Κανονικά θα με απασχολούσαν και οι παρονυχίδες της Μαριάν αλλά σήμερα - αύριο θα την φάει το έρεβος οπότε δεν σέρνω και αυτόν τον καημό. (Υγ. αν δεν κατάλαβες για τί πράγμα παραλυρώ, δεν μπορώ να σε βοηθήσω!)


Στην υγεία μου είμαι -μάλλον- καλά. Έχασα 4 κιλά αλλά ευτυχώς τα ξαναπήρα. Για λίγες μέρες δεν κοιμόμουν τα βράδια γιατί θυμήθηκα μιά μέρα πως και τα δυο μου ξαδέλφια - στην ηλικία μου πάνω κάτω- είχαν ένα θεματάκι με την καρδιά. Όπως καταλαβαίνεις, ξάπλωνα αγκαλιά μ' ένα σακ βουαγιάζ ψιθυρίζοντας το "Πιστεύω" και το "Του παραδείσου λεμονιά" εναλλάξ γιατί είναι στα sos. Κάποια στιγμή βαρέθηκα να κουτουλάω από τη νύστα όλη την ημέρα και πήρα απόφαση πως αν είναι να με βρει η ώρα η καλή είναι προτιμότερο να πάω ξεκούραστος και φράπα παρά να με δει τόσος κόσμος σαν λιαστή τομάτα. Ξέρω πως είναι λίγο μακάβριο (και κακόγουστο) αλλά έχω ζητήσει στην κηδεία μου να μ' έχουν ξαπλωτό σ' έναν καναπέ. Με ίσιο μαλλί. Και ανοιχτά μάτια. Και μιά 'Βαβούρα' στο χέρι. It'll be a blast, σου λέω!



Την προηγούμενη Κυριακή, έγινα νονός! Βάφτισα έναν υπέροχο μπόμπιρα, τροφαντό σαν χριστουγεννιάτικο χαμ, καλόκαρδο σαν χόμπιτ και διαρκώς γελαστό λες και του γαργαλάς μόνιμα τα μαλακά πατουσάκια. Και μοσχοβολάει. Πώς μοσχοβολάει αυτό το παιδάκι, είναι απίθανο. Φωτογραφία δεν μπορώ να σας βάλω γιατί θα το ματιάσετε και είναι κρίμα αλλά τις επόμενες μέρες θα σας μιλήσω για την βάφτιση που (δώσε προσοχή!) είχε bonus παρέλαση οπλαρχηγών του 1821! Ναι,καλά διάβασες!



Με την εγγόνα της σπιτονοικοκυράς βγήκαμε εν τέλει και φάγαμε. Σκέφτηκα να γράψω λίγα λόγια γι' αυτό το δείπνο αλλά μετά αποφάσισα πως είναι αμαρτία να το υποβαθμίσω. Έτσι μέσα στο σαββατοκύριακο - αν δεν έχω λιποθυμίσει από την χαρά μου για τους Aerosmith- θα αναρτηθεί ως ξεχωριστό 'Ημερολόγιο Χωρισμένων' με working title "Δείπνο Ηλιθίων"! Αν και μου φαίνεται πως ο τίτλος υποτιμά την εμπειρία. Θα δω!



A! Kαι κάτι άλλο που ξέχασα...



Για την ώρα σας αφήνω γιατί έρχεται η Τσούγκου για φραπέ και πρέπει να προλάβω να χώσω το κεφάλι μου στην λεκάνη γιατί νιώθω την ψαλίδα να τριχοτομείται από την λαύρα!

The heart asks pleasure first

Dear diary,

από την τελευταία φορά που σε μουτζούρωσα τα ακόλουθα συνταρακτικά έχουν συμβεί:

Η Μπουλού ξαναπέθανε! Αληθινά έχω αρχίσει να πιστεύω πως το αυτοκίνητο είναι possessed από το πνεύμα της Μπέττυ Βαλάση τότε που ανά τρίμηνο φούσκωνε και ξεφούσκωνε σαν σαμπρέλα: μιά πεθαίνει, δυό σηκώνεται! Στο πρόσφατο επεισόδιο, η Μπουλού έκαψε φλάντζα (fladja!). Αυτό είναι κάτι μηχανικό! Επίσης κάτι έχει το καπάκι. Μην μπερδεύεσαι: δεν είναι κάτι σαν το καπάκι του τάπερ αλλά ένα κομμάτι της μηχανής. Θα έπρεπε κανονικά να την νεκροφιλήσω, να πάρω ένα κουτί μελομακάρονα που έχω ξεχάσει στο πορτ μπαγκάζ από το μιλένιουμ και να την αφήσω ν'αναπαυθεί εν ειρήνη. Αλλά εξακολουθώ να είμαι συναισθηματικά γραπωμένος πάνω της όπως ο πτεροδάκτυλος στην Τέα Λεόνι. Τώρα είναι στο χειρουργείο και την επόμενη εβδομάδα θα την παραλάβω με καινούρια μηχανή και νέα δίψα για ζωή. Ή τουλάχιστον αποφασιστικότητα για άλλα 200 χιλιόμετρα!
Για αύριο το βράδυ κανονίστηκε τελικά το ρομαντικό ραντεβού με την εγγονή της σπιτονοικοκυράς μου. Χρήσιμο παρασκήνιο: τα Χριστούγεννα οι γονείς μου πέτυχαν στο μονοθέσιο ασανσέρ την Lady Fraga.Eκεί αντάλλαξαν ευχές και κοπλιμέντα - λόγω ημερών - και η κυρία τάδε τους ενημέρωσε πως είμαι τόσο καλό παιδί (εγώ) που θέλει να μου γνωρίσει την εγγονή της. "Τέτοιος που 'ναι, τέτοια του αξίζουν" είπε η μητέρα και το θέμα ξεχάστηκε. Μέχρι που ένα βράδυ χτύπησε η πόρτα κι εμφανίστηκε μιά κοπελίτσα να με ρωτήσει αν έχω διαρροή. Της είπα 'όχι' και της έκλεισα ευγενικά την πόρτα γιατί είχα και την Ugly Betty στο ημίχρονο. Στις αρχές του μήνα, τηλεφώνησα στην σπιτονοικοκυρά και εκτυλίχτηκε ο ακόλουθος διάλογος:
"Κυρία τάδε καλημέρα...μπλα μπλα...πώς είστε... μπλα μπλα... τί κάνει η αδελφή σας με την βγαλμένη μέση?"
"(Έχε κατά νου ότι η κυρία τάδε μιλάει ακριβώς όπως ο Βέλγος σεφ του Μάπετ Σόου) Καλά αγόρι μου, θα έρθεις για το ενοίκιο?"
"Δεν θα έρθω σήμερα...θα σας το φέρω μεθαύριο αν δεν σας πειράζει"
"(Παρατεταμένη σιωπή...το μυαλό της κυρίας τάδε λειτουργούσε πιο αργά και θορυβωδώς από το ασανσέρ) Την άλλη εβδομάδα θα κατέβει η εγγόνα μου και μου είπε να σου πω να βγείτε για φαγητό. Είναι αρχιτέκτονας!"
Δεν πα' να 'ναι και τενίστρια, ήθελα να της πω αλλά ένεκα η ανάγκη.
"Με μεγάλη μου χαρά (not) να βγούμε (not). Είμαι σίγουρος πως θα περάσουμε πολύ ωραία (seriously doubt it!). Την είχα συμπαθήσει πολύ (τη δυσεντερία)"
"Ωραία. Θα της το πω για να φορέσει παπούτσια (ντόινγκ!)"
"Για το ενοίκιο είστε εντάξει?"
"Και καθόλου να μην μου το φέρεις παίρνω άλλα 12 και τη σύνταξη του άντρα μου. Εισαγγελέας ήταν."
Στις βεντούζες να τα φας, ήθελα να πω. Αλλά είναι και θεόκουφη και δεν θα έπιανε τόπο η έξωση.
Έτσι θα βγούμε αύριο με την δεν-θυμάμαι-πώς - την-λένε. Ήθελα να πάμε στα McDs, ήθελε να πάμε στο Κόνα Κάι (γιατί ρουπώνει ελαφρυά το βράδυ) τελικά θα πάμε για ένα ποτό και αν έχουμε όρεξη μετά στον Πλούταρχο που "πήρε το cd του από το ψιλικατζίδικο και το έχει λιώσει" (ain't gonna happen!).
Tέλος, αγαπημένο μου ημερολόγιο, με τούτα και μ' εκείνα η καρδιά μου δεν είναι και πάρα πολύ καλά και ο γιατρός είπε πως μπορεί κάποια στιγμή να κάνει κρακ και να ξεραθώ στα καλά καθούμενα. Οκ, δεν είπε αυτό ακριβώς αλλά δεν ήταν και πολύ ευοίωνος. Να αποφεύγω συγκινήσεις, στεναχώριες, το Greek Idol, να πάρω κάτι χάπια, να κάνω βίαιτα (την κοίταξα την λέξη και δεν βρήκα το λήμμα), να ξεκουραστώ και να κάνω τον σταυρό μου. "Στους Aerosmith μπορώ να πάω?" τον ρώτησα. "Πού?!" ήταν η απάντηση του. Σκατά καρδιολόγος. Θα παώ στον Preston Burke. Aν πάντως μου συμβεί το ανεπανόρθωτο, η γιαγιά έχει τους κωδικούς του μπλογκ και θα σας ενημερώσει.
Αυτά τα λίγα. Πάω να πλύνω τα κατασαρόλια γιατί θα έρθει η Πωλινίτσα και υποτίθεται πως δεν έφαγα κοκκινιστό με πατάτες τηγανιτές χθες βράδυ!
Toodles!

Στάση για τσιγάρα

Νωρίτερα σήμερα το απόγευμα κάναμε με τον Λέννυ μιά βόλτα στη γειτονιά μπας και μυρίσουμε λίγο τις νερατζιές και ανοίξει λίγο η ψυχή μας. Μάταια.
Στην Τοσίτσα σταματήσαμε για τσιγάρα. Έξω από το ψιλικατζίδικο με τα μισοκατεβασμένα στόρια καμιά δεκαπενταριά αστυνομικοί. Άλλοι πέντε μέσα. Ετοιμάζονταν να κατέβουν στο κέντρο για περιπολία. Συνομίλικοι μου μερικοί, μικρότεροι μου οι περισσότεροι. Ένας από αυτούς κρατώντας ένα τυποποιημένο προφιτερόλ είπε σ' έναν συνάδελφο του: "Πόσο έχω λαχταρίσει ένα τέτοιο. Φουσκώνει όμως το γαμημένο". "Φάτο ρε μαλάκα και μην το σκέφτεσαι..." του είπε ο φίλος του , "ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι το τελευταίο σου έτσι όπως γίναμε".
Και τότε κατάλαβα πως γίναμε: φουσκώσαμε τόσο πολύ από πίκρα, θυμό κι απογοήτευση που πλέον δεν μας νοιάζει το αύριο. Όχι γιατί απολαμβάνουμε το σήμερα αλλά γιατί το αύριο μοιάζει με πολυτέλεια. Σαν να μην υπάρχει. Χάθηκε μαζί με τα όνειρα και τις ελπίδες μας. Φτάσαμε στο σημείο που ακόμα και το να ελπίσεις χρειάζεται προσπάθεια κι αγώνα. Ποιός χέστηκε για τα μέτρα και την οικονομία όταν μια έγκυος γυναίκα πεθαίνει την ώρα που δίνει τον προσωπικό της αγώνα για να εξασφαλίσει το μέλλον του παιδιού της? Πώς να μιλήσεις για δικαιοσύνη όταν τρέχει το αίμα? Πώς αφήσαμε να τρέξει αίμα? Εμείς. Όχι οι "άλλοι", όχι οι πολιτικοί, οι αρχηγοί, οι ταγοί, όσοι βγαίνουν σε παράθυρα και μπαλκόνια και μας διαφεντεύουν. Εμείς. Πώς φτάσαμε από το να τους μισούμε τόσο πολύ στο να μισούμε τους διπλανούς και τους εαυτούς μας? Όλοι ξέρουμε πώς. Κι εγώ κι εσείς. Και αύριο θα γυρίσουμε πίσω στην καθημερινότητα μας και σε λίγο καιρό θα έχουμε ξεχάσει τί έγινε σήμερα. Πέφτω για ύπνο με την ελπίδα πως σήμερα όλοι συνειδητοποιήσαμε ότι ο χρόνος μας τελειώνει. Και, δυστυχώς, πλέον δεν είναι σχήμα λόγου.

Εnough!

To χειρότερο πράγμα με την κρίση της οικονομίας είναι η κυριαρχία του καφέ χρώματος. Έχουμε βαφτεί όλοι καφέ και ό,τι αγγίζουμε γίνεται κι αυτό με τη σειρά του καφέ. Σκατά! Παντού σκατά! "Τί κάνεις?","Πώς είσαι?", "Πως πάει η δουλειά/τα παιδιά/ η ζωή σου?", "Πώς λες να τα πάμε στη Γιουροβίζιον?", όλα έχουν μία μονολεκτική και δύσοσμη απάντηση: σκατά!
Ακόμα και το Λέννυ που είναι φύσει αισιόδοξο πλάσμα, τον έπληξε το δυσοίωνο κλίμα και προχτές έπαιζε για ώρες στο πιάνο το θέμα από το "Love story".
Jinx!
Γι' αυτό αποφάσισα από χθες να νιώθω υπέροχα. Να λέω πως περνάω την καλύτερη φάση της ζωής μου στον ωραιότερο πεζόδρομο της Αθήνας. Τί κι αν αύριο βγω σε ρομαντικό δείπνο με την εγγονή της σπιτονοικοκυράς μου (δεν θες να ξέρεις!)? Τί κι αν τον Αύγουστο ενδέχεται να τηγανίζω πατάτες σε καντίνα της Χαλκίδας? Η ζωή συνεχίζεται. Με λιγότερα λεφτά, αλλά συνεχίζεται. Το αληθινά σκατένιο θα ήταν εκτός από λεφτά να ήταν χάλια οι εξετάσεις μου, να μην είχα την οικογένεια, τους φίλους και την προοπτική πως κάποια στιγμή θα έλθουν στην Ελλάδα οι Bon Jovi. Δεν αντέχεται αυτό το πράγμα να σηκώνεσαι το πρωί βρίζοντας και βλασφημόντας και να συνεχίζεις έτσι όλη τη μέρα, όλη την εβδομάδα, όλο τον μήνα.
Enough!
Aπό χθες αποφάσισα πως η ζωή είναι η ωραία. Όχι απαραίτητα γιατί είναι αλλά περισσότερο γιατί έτσι θέλω εγώ να είναι. Κι ας έχει αγώνες και θυσίες και προβλήματα και ζωνάρι για την μεσούλα της Dita von Teese. Γι' αυτό από χθες έχει ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο που θα το ονομάσω "ουράνιο τόξο". Κι ευτυχώς δεν έχει καφέ χρώμα!
Αυτά και την καλύτερη καλημέρα μου!

Easter eggs

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου και στον παπά που με διαβάζει πως θα ξαναέγραφα στο μπλογκ μου όταν θα είχε νέο επεισόδιο "Glee". Η Gleemania που με καταδιώκει τους τελευταίους μήνες επιστρέφει απόψε όποτε κι εγώ με τη σειρά μου επιστρέφω στον τόπο του εγκλήματος. Τον τελευταίο χρόνο βέβαια αυτό το ιστολόγιο ανοιγοκλείνει με τέτοια συχνότητα που αν ήταν πατζούρι θα του είχαν ξεκολλήσει οι μεντεσέδες. Anywho!
Θα σας τα πω εν τάχει γιατί στο σπίτι με περιμένουν μπριζόλες και πατάτες τηγανητές. Το Πάσχα πέρασα πολύ ωραία:
Ταξιδέψαμε με τη γιαγιά και το χοντρό για Γαλαξείδι με πλαστές πινακίδες που τις είχα πατήσει κιόλας χάμω για να φαίνονται παλιές και κακοποιημένες. Αυτό συνέβη γιατί στην τροχαία δεν μου έδιναν τις αληθινές ενώ πήγα και έπαιξα όλο το κλασσικό ρεπερτόριο στον διοικητή - από Εκάβη μέχρι Matrix- δεν με λυπήθηκε κανείς. Βγαίνοντας από την Τροχαία, στην ακριβώς διπλανή πόρτα, έχει μαγαζάκι ένας κύριος που με είκοσι ευρώ σου φτιάχνει ό,τι ταμπλέτα θέλεις. Είκοσι ευρώ δεν είχα αλλά του έδωσα προσκλήσεις για το θέατρο και μισό κιλό αρετσίνωτο. Κι έτσι σαλπάραμε. Κι ευτυχώς ο καλός Θεούλης μας λυπήθηκε και δεν καταλήξαμε στα μπουντρούμια της Άμφισσας να κάνουμε τον σταυρό στο κατώφλι του κελιού 33.
Την Μεγάλη Πέμπτη έβαψα τ' αυγά. Για την ακριβεία τα πιο αποτυχημένα αυγά από καταβολής ζαχαροπλαστικής μπογιάς. Σαράντα αυγά. Καλογυαλισμένα μεν, ροζ δε. Λες και ζούσαμε στο κοτέτσι της BiBiBo. Το χειρότερο όμως ήταν πως το βράδυ της Ανάστασης όταν πήγαμε να τσουγκρίσουμε τα αυγά φανέρωσαν κι άλλο ένα ελάττωμα τους: ήταν μελάτα! Όπως καταλαβαίνεις, κάναμε Ανάσταση με τα σφουγγαρόπανα προσπαθώντας να ξεβρωμίσουμε το σπίτι από την αυγουλίλα. Της γιαγιάς ευτυχώς είχε προλάβει να γίνει κοτοπουλάκι (κίτρινο με ροζ πιτσιλιές) όποτε ο Λέννυ τσέπωσε και αδελφάκι. Tην επομένη βέβαια το πάτησε ο χοντροδεινόσαυρος αλλά γιορτές χωρίς λίγο δράμα δεν είναι γιορτές.
Την Μεγάλη Παρασκεύη το μεσημέρι ενώ κοιμόμουν έσπασε το κρεββάτι μου (φαντάσου!). Το λυπηρό ήταν πως κάτω από το κρεββάτι είχα ξεχάσει το λαπτοπ από το προηγούμενο βράδυ που έβλεπα American Idol. Στεναχωρήθηκα για ένα δεκάλεπτο και κυρίως γιατί ήθελα να κάνω επανάληψη στους 'Sopranos'. Ανασύρθηκε κυριολεκτικό πτώμα από τα συντρίμια και έζησα το δράμα της χοντρής παραμάνας που πλακώνει με τα στήθια της το βρέφος που κοιμάται στο κρεββάτι μαζί της. Το καινούριο κομπιούτερ δεν το έχω αγαπήσει ακόμα (και νομίζω πως το έχει καταλάβει).
Γενικά στις διακοπές πέρασα ωραία: κοιμήθηκα πολύ, έφαγα πολύ αρνί, πέρασα χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους μου που είχα παραμελήσει τον τελευταίο καιρό και ανακάλυψα πως μου λείπει ένα δόντι. Γύρευε πού το έχασα.
Το καλό είναι πως είναι πια άνοιξη και οι νεραντζιές μοσχοβολούν σε όλη την Αθήνα. Και είναι όμορφο αυτό γιατί όταν επιστρέφεις από λίγες μέρες ξενοιασιάς, πολλές φορές δεν σου αρκούν οι αναμνήσεις και θες κάτι που να σου θυμίζει πως δεν είναι όλα γκρίζα και θλιβερά. Η μικρή διαδρομή από το σπίτι στη δουλειά τα απογεύματα, μου δημιουργεί αυτό το αίσθημα που ώρες ώρες με σφίγγει σαν ζώνη ασφαλείας. Και του χρόνου.
Φιλιά από τις μπριζόλες μου!