Σάββατο, Νοεμβρίου 28, 2009
Παρασκευή, Νοεμβρίου 27, 2009
Τετάρτη, Νοεμβρίου 25, 2009
Ooops! You did it again! And again!
Οκ! Μετά από τόσο καιρό που είχα να γράψω στο ευλογημένο τούτο βλογ - και μιά που τα πράγματα είναι σχετικά καλύτερα πλέον - σκεφτόμουν να καταπιαστώ μ' ένα πολύ ευχάριστο θέμα τύπου "Η ζωή είναι ωραία/ γειά σου Λίτσα Τσαγανέα".
Γύρισα που λες χαρούμενος χτες βράδυ σπίτι εφοδιασμένος με κόκα κόλα, πακοτίνια και μιά χύτρα λαχανοντολμάδες έτοιμος να επαναλειτουργήσω το, υπό κατάρευση, ηλεκτρονικό μου 'μερολόγιο. Μόλις όμως μπήκα στο σπίτι θυμήθηκα πως δεν έχω ιντερνέτ γιατί αλλάζω προαγωγό. Φτού και re-φτού!
Όταν άναψα το φως για να παρατήσω τους ντολμάδες μαζί με τα συντρίμια μου άρχισαν διάφορα πράγματα να μου κάνουν εντύπωση. Par example, στην κουζίνα υπήρχαν 2 μπύρες ανοιχτές και άδειες. Συγκεκριμένα οι δυο μπύρες που μπήκαν σπίτι τον περασμένο Απρίλιο. Ένα γυάλινο βαζάκι με κέρματα που ξεχείλιζαν, απουσίαζε - μαζί με το περιεχόμενο που μπορεί να έφτανε και τα 2 έυρω σε σύνολο.
Μπαίνοντας στην κρεββατοκάμαρα και μετά στο γραφείο κατάλαβα τι είχε γίνει. Ξανά! Από ένα σημείο και μετά δεν μπορείς ούτε να θυμώσεις! Οπότε τί να κάνω? Άρχισα να μαζεύω πάλι τα ρούχα από το πάτωμα και να ψάχνω ταυτόχρονα για το τί μου έλειπε.
Αυτή τη φορά οι επισκέπτες, ευτυχώς, δεν έφυγαν με άδεια χέρια. Έχουμε και λέμε:
- ένα χαλί της γιαγιάς που μισούσα αλλά κράτησα από υποχρέωση γιατί το θεώρησε δίκαιη ανταλλαγή: της κάνω την χάρη να βγάζει βόλτα το χοντρό και μου δίνει το χαλί. It's a -very weird - deal!
- το καινούριο cd της Αλεξίου που είχα βάλει κάτω από την πόρτα του μπάνιου για να μην κλείνει όταν κάνει ρεύμα από το παραθύρι του φωταγωγού. Τους περιμένει μιά πολύ δυσάρεστη έκπληξη!
- ένα ταψί γαλακτομπούρεκο - από εκείνα τα μοντέρνα, με το καταιφένιο μαλλί,
- μιά γλάστρα μ' ένα απροσδιόριστο φυτό με μελιτζανί ανθούς που, περιέργως, δεν ήταν μελιτζανιά,
- 11 κάλτσες -- κάλτσες, όχι ζευγάρια (!)
- μιά μπλούζα "Mean people suck, nice people swallow" που πλέον δεν μου χωρούσε και πλέον φορούσε ο Λέννυ στο αυτοκίνητο και
- ένα κινητό από τα τρισβάθα του 1997. Δεν θα το θυμόμουν καν αλλά το ανακάλυψα πριν λίγες μέρες σε μία κούτα που έγραφε "Jurassic" με πράσινο μαρκαδόρο.
Βασικά μόνο για το γαλακτομπούρεκο στεναχωρήθηκα. Και το ταψάκι του που ήταν πυρίμαχο και μουσταρδί. Κανονικά θα έπρεπε να βγω στον Αυτιά και να καταγγείλω την τύχη μου την διαρρήκτρια και το ανάλγητο κράτος αλλά η πρωινή μου φάτσα είναι σακουλιασμένη και με το δεδομένο πως η κάμερα προσθέτει (και δεν χωράω σε μία μόνο) θα βγω σαν το Ντρούπη. Οπότε άστο! Έτσι κι αλλιώς, όπως πάει το πράγμα, σε μερικούς μήνες θα με κάνει σαλόνι η Espresso με τίτλο "Με παραβίασαν 312 φορές σε 12 μήνες".
Η αναμονή ανταμοίβειται (σωστά δεν το έγραψα?!)
Και το μαγαζί ξανάνοιξε!
Πέμπτη, Νοεμβρίου 05, 2009
Τρίτη, Νοεμβρίου 03, 2009
Τhe other side of the moon
Τον τελευταίο καιρό κρατάω μιά απόσταση από το μπλόγκ μου. Δεν γράφω, δεν απαντάω σε μηνύματα και μέηλ, δεν το ανοίγω καν για να δω τί κάνουν οι αράχνες που πιάνει σιγά σιγά. Έχουν περάσει τεσσεράμιση χρόνια από το πρώτο ποστ και δεν το έχω βαρεθεί ακόμα. Δεν θέλω να το κλείσω και δεν το έχω παρατήσει στο δρόμο της φθοράς.
Απλά τον τελευταίο καιρό δεν μπορώ. Δεν μπορώ να γράψω, δεν μπορώ να μιλήσω ή να σκεφτώ. Όπως πολύ καλά γνωρίζετε σκοπός του κάθε μπλόγκερ είναι να πει κάτι και όχι ν' ανεβάσει καταναγκαστικά κείμενα. Τα ημερολόγια μας είναι κομμάτια του εαυτού μας και όχι ψυχαναγκασμοί.
Τον τελευταίο καιρό δεν μπορώ να βρω ποιό κομμάτι του εαυτού μου μπορεί να συνδεθεί με αυτό το μπλόγκ. Διαβάζω παλιά μου ποστς και νιώθω πως τα έγραψε ένας άλλος. Κάποιος που το τελευταίο διάστημα δεν κατοικεί μέσα μου. Την θέση του έχει πάρει κάποιος που δεν θέλω να ξέρω. Δεν έχει νόημα να σας πω περισσότερα. Έχω χάσει την ισορροπία μου και όλο και πιο συχνά ξεχνάω πώς τραβάνε από τη ζωή ευτυχία αντί για δηλητήριο.
Νιώθω πως πολλά πράγματα αυτή τη στιγμή είναι λερωμένα. Φυσικό είναι. Αυτά συμβαίνουν κάποιες στιγμές. Απλά δεν θέλω να μεταφέρω εδώ γκρίνια, απογοήτευση και θυμό. Εδώ είναι η παιδική χαρά μου. Θα γυαλίσω τις κούνιες μου και θα ξαναγυρίσω. Πολύ σύντομα.
Να προσέχετε, να είστε καλοί και τίμιοι.
Απλά τον τελευταίο καιρό δεν μπορώ. Δεν μπορώ να γράψω, δεν μπορώ να μιλήσω ή να σκεφτώ. Όπως πολύ καλά γνωρίζετε σκοπός του κάθε μπλόγκερ είναι να πει κάτι και όχι ν' ανεβάσει καταναγκαστικά κείμενα. Τα ημερολόγια μας είναι κομμάτια του εαυτού μας και όχι ψυχαναγκασμοί.
Τον τελευταίο καιρό δεν μπορώ να βρω ποιό κομμάτι του εαυτού μου μπορεί να συνδεθεί με αυτό το μπλόγκ. Διαβάζω παλιά μου ποστς και νιώθω πως τα έγραψε ένας άλλος. Κάποιος που το τελευταίο διάστημα δεν κατοικεί μέσα μου. Την θέση του έχει πάρει κάποιος που δεν θέλω να ξέρω. Δεν έχει νόημα να σας πω περισσότερα. Έχω χάσει την ισορροπία μου και όλο και πιο συχνά ξεχνάω πώς τραβάνε από τη ζωή ευτυχία αντί για δηλητήριο.
Νιώθω πως πολλά πράγματα αυτή τη στιγμή είναι λερωμένα. Φυσικό είναι. Αυτά συμβαίνουν κάποιες στιγμές. Απλά δεν θέλω να μεταφέρω εδώ γκρίνια, απογοήτευση και θυμό. Εδώ είναι η παιδική χαρά μου. Θα γυαλίσω τις κούνιες μου και θα ξαναγυρίσω. Πολύ σύντομα.
Να προσέχετε, να είστε καλοί και τίμιοι.
Πέμπτη, Οκτωβρίου 22, 2009
Μεταβολισμός χαρακτήρα.
Από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ χάμου έχουν συμβεί πολλά κι αδιάφορα.
* Μετακόμισα στο καινούριο μου σπίτι που είναι πραγματικά υπέροχο! Έχει αληθινή κουζίνα, αληθινό μπάνιο με κανονική μπανιέρα, κρεββατοκάμαρα, γραφείο, μεγάλο χωλ που έχω μετατρέψει σε lounge μπαρ (κάθομαι σ' ένα σκαμπό και πίνω νερό με διπλό πάγο κάτω από μια πλαφονιέρα που δεν υπάρχει) και ένα τεράστιο σαλόνι που το κρατώ επίτηδες άδειο για να μου χρησιμεύει ως ballroom και τα σαββατόβραδα χορεύω βαλς με μιά γλάστρα. Stop!
** Η Μπουλού απέχει μόλις δυό πορτοκαλιές ρίγες και μιά σειρήνα από το να γίνει η ναυαρχίδα των σκουπιδιαρέων. Βιβλία, cds, ρούχα, αφίσες, ράφια, παιχνίδια της Φρόσως, παιχνίδια του Λέννυ, χαρτιά, χαρτιά, χαρτιά και ούτε ένα φαγώσιμο για τις δύσκολες ώρες. Stop!
*** Στη δουλειά έχω γράψει με μεγάλα γράμματα στον πίνακα του γραφείου "έρχεται το κάθε τσόλι και ρωτάει σ' αυτή την πόλη πώς θα γίνει αφεντικό". Το βλέπω, το ξαναβλέπω και καθημερινά απορώ πώς γίνεται οι άνθρωποι να χτίζουν καριέρες την ώρα που λείπουν από το λεξιλόγιο τους οι λέξεις "ευχαριστώ" και "παρακαλώ". Γι' αυτό και πλέον δεν απορώ που οι ελέφαντες ζωγραφίζουν: υπάρχουν και δίποδα ζώα που ασχολούνται με την Τέχνη. Stop!
**** Η Φρόσω έχει γίνει η καλύτερη φίλη του αστυνομικού τμήματος Εξαρχείων. Όταν δε περνάμε απέξω την πιάνει σκοτοδίνη και ξαπλώνει φαρδυά πλατυά στο πεζοδρόμιο για να σε αναγκάσει να την πάρεις αγκαλιά. Άντε τώρα εσύ να κάνεις το σκυλί σφουγγαρίστρα μπροστά σε τόσα γκλόμπς. Την βλέπουν τα ΜΑΤ έτσι χοντροκαμωμένη και δοντού και λιγώνονται. Kαι όταν έχουν βάρδια έξω από το θέατρο μας χτυπάνε την πόρτα για να την δουν. Αυτή τη στιγμή είναι ξαπλωμένη αγκαλιά με τον φίλο της τον πυροσβεστήρα. Stop!
***** Μέσα σε όλα αυτά προσθέστε μιά δηλητηρίαση, τριπλό μπαταριακό crush της Μπουλούς εν τω μέσω κατακλυσμού, έναν μπαμπά που αποφάσισε πως το Metropolitan είναι το νέο hot spot των συνταξιούχων, ένα βαφτιστήρι που έκλεισε μήνα κι ακόμα δεν έχω καταφέρει να δω και πολλά άλλα που αν αρχίσω να τα γράφω θα είναι σαν να εξομοιώνομαι με τη γκρίνια που μας κεραυνοβολεί εσχάτως. Stop!
****** Αλλά έρχονται καλύτερες μέρες! Είμαι βέβαιος! Stop!
* Μετακόμισα στο καινούριο μου σπίτι που είναι πραγματικά υπέροχο! Έχει αληθινή κουζίνα, αληθινό μπάνιο με κανονική μπανιέρα, κρεββατοκάμαρα, γραφείο, μεγάλο χωλ που έχω μετατρέψει σε lounge μπαρ (κάθομαι σ' ένα σκαμπό και πίνω νερό με διπλό πάγο κάτω από μια πλαφονιέρα που δεν υπάρχει) και ένα τεράστιο σαλόνι που το κρατώ επίτηδες άδειο για να μου χρησιμεύει ως ballroom και τα σαββατόβραδα χορεύω βαλς με μιά γλάστρα. Stop!
** Η Μπουλού απέχει μόλις δυό πορτοκαλιές ρίγες και μιά σειρήνα από το να γίνει η ναυαρχίδα των σκουπιδιαρέων. Βιβλία, cds, ρούχα, αφίσες, ράφια, παιχνίδια της Φρόσως, παιχνίδια του Λέννυ, χαρτιά, χαρτιά, χαρτιά και ούτε ένα φαγώσιμο για τις δύσκολες ώρες. Stop!
*** Στη δουλειά έχω γράψει με μεγάλα γράμματα στον πίνακα του γραφείου "έρχεται το κάθε τσόλι και ρωτάει σ' αυτή την πόλη πώς θα γίνει αφεντικό". Το βλέπω, το ξαναβλέπω και καθημερινά απορώ πώς γίνεται οι άνθρωποι να χτίζουν καριέρες την ώρα που λείπουν από το λεξιλόγιο τους οι λέξεις "ευχαριστώ" και "παρακαλώ". Γι' αυτό και πλέον δεν απορώ που οι ελέφαντες ζωγραφίζουν: υπάρχουν και δίποδα ζώα που ασχολούνται με την Τέχνη. Stop!
**** Η Φρόσω έχει γίνει η καλύτερη φίλη του αστυνομικού τμήματος Εξαρχείων. Όταν δε περνάμε απέξω την πιάνει σκοτοδίνη και ξαπλώνει φαρδυά πλατυά στο πεζοδρόμιο για να σε αναγκάσει να την πάρεις αγκαλιά. Άντε τώρα εσύ να κάνεις το σκυλί σφουγγαρίστρα μπροστά σε τόσα γκλόμπς. Την βλέπουν τα ΜΑΤ έτσι χοντροκαμωμένη και δοντού και λιγώνονται. Kαι όταν έχουν βάρδια έξω από το θέατρο μας χτυπάνε την πόρτα για να την δουν. Αυτή τη στιγμή είναι ξαπλωμένη αγκαλιά με τον φίλο της τον πυροσβεστήρα. Stop!
***** Μέσα σε όλα αυτά προσθέστε μιά δηλητηρίαση, τριπλό μπαταριακό crush της Μπουλούς εν τω μέσω κατακλυσμού, έναν μπαμπά που αποφάσισε πως το Metropolitan είναι το νέο hot spot των συνταξιούχων, ένα βαφτιστήρι που έκλεισε μήνα κι ακόμα δεν έχω καταφέρει να δω και πολλά άλλα που αν αρχίσω να τα γράφω θα είναι σαν να εξομοιώνομαι με τη γκρίνια που μας κεραυνοβολεί εσχάτως. Stop!
****** Αλλά έρχονται καλύτερες μέρες! Είμαι βέβαιος! Stop!
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 29, 2009
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)