Η μεγαλύτερη χαρά στη συναυλία ενός καλλιτέχνη που παρακολουθείς χρόνια δεν είναι τόσο στο να τον απολαύσεις από κοντά και να τον θαυμάσεις. Είναι περισσότερο η αναδρομή που κάνεις στο παρελθόν. Τα τραγούδια του που σε ταξιδεύουν στο δικό σου παρελθόν. Οι στιγμές, οι άνθρωποι ακόμα και οι μυρωδιές και οι γεύσεις που ανασύρονται από τη μνήμη με το άκουσμα μιάς νότας ή ενός στίχου. Αναγκαστικά κατά τη διάρκεια της συναυλίας αναπολείς, χαίρεσαι, μελαγχολείς, συγκινείσαι, εξοργίζεσαι. Βρίσκεσαι στην καρδιά ενός πλήθους που πνίγεται από το ίδιο συναίσθημα. Ίδιο ταξίδι, αλλιώτικες εικόνες. Γι' αυτό δεν έχει τόση σημασία το πόσο καλός είναι αυτός που χειροκροτάς, πόσα καλά τραγούδια έχει ή το πόσο καλά χορεύει. Αυτό που συνδέει τον κάθε θεατή με τον καλλιτέχνη είναι πολύ πέρα από κάθε αντικειμενικό κριτήριο. Και κάθε φορά που ακούς ό,τι σου έχει κρατήσει συντροφιά σε όλα αυτά τα χρόνια σε τυλίγει ένα αίσθημα ασφάλειας: ό,τι υπήρξε, εξακολουθεί. Σαν ανεξίτηλο αποτύπωμα. Μετά από πολλά χρόνια εξίσου δυνατό και τόσο κοινό που δεν φανταζόσουν. Aκόμα και ο χρόνος μπορεί να δαμαστεί αν είμαστε μαζί. Αυτή είναι η μαγεία της μουσικής, ο τρόπος που μας συνδέει μεταξύ μας. Και για λίγες ώρες, μέσα σ' ένα στάδιο έχεις την ψευδαίσθηση πως 'μοναξιά' είναι μια λέξη που στ' αλήθεια δεν υπάρχει.
... δυό πιάνα και όλα τα τραγούδια κομμένα και ραμμένα για φωνή και πιάνο. Όπως καταλαβαίνεις, τα ακούσαμε όλα σε πολύ αργές στροφές. Apparently, η ποιότητα ενός τραγουδιού πολλαπλασιάζεται όταν απλουστεύεις την ενορχήστρωση του. Κάτι που δεν συνέβαινε στη συγκεκριμένη περίπτωση. Πολύ ατυχής επιλογή τραγουδιών και ακόμα ατυχέστερη εκτέλεση.
... αγαπημένα τραγούδια όπως το Both sides now και το Amazing grace εκτελέστηκαν (κυριολεκτικά) και χειροκροτήθηκαν (προφανώς από όσους δεν τα είχαν ξανακούσει ποτέ).
... αν η Lara Fabian τραγουδούσε από τα καμαρίνια, θα νόμιζες πως έστειλε στο πόδι της την Celine Dion. Ίδια τεχνική, ίδια γυρίσματα και όλα στον ίδιο τόνο. Ακόμα και όταν μιλούσε νόμιζες πως της έβγαινε η ψυχή (όπως ακριβώς και της μπαγκετοφατσούλας Celine). Dommage!
... το αγαπημένο Eleanor Rigby των Beatles με συνολική διάρκεια δύο λεπτών και κάτι ψιλών, ερμηνεύτηκε από τον Marios σε όλο το μίζερο μεγαλείο που ποτέ πριν δεν είχε. Πάνω από τέσσερα λεπτά που νόμιζες πως θα σου ξεκολλήσει η ψυχή. Από την πλήξη, βεβαίως.
... μετά από τόσα πολλά χρόνια καριέρας και ακόμα ο Φραγκούλης δεν μπορεί να σε πείσει πως καταλαβαίνει ό,τι τραγουδάει και μπορεί, έστω και στο ελάχιστο να ταυτιστεί συναισθηματικά με αυτό.
... οι γυναίκες ηλικίας 20-120 που μόλις το πρώτο ψηφίο της θερμοκρασίας γράψει '2' τυλίγονται με κασκόλ στο λαιμό και παλτό που, στην περίπτωση της διπλανής μας, είναι μυρομένα με eau de toilette ναφθαλίνης.
... ο καλύτερος (κατά Φραγκούλη) δήμαρχος της Αθήνας που είναι τόσοπολύ καλός, τόσο βαθιά κοινωνικά ευαίσθητος και υποστηρίζει τις φιλανθρωπικές εκδηλώσεις. Ελπίζω μιά μέρα να τον βάλουν σ' ένα τεράστιο αλεξίσφαιρο luxurious τζιπ και να τον κάνουν μιά βόλτα από την Ομόνοια. Για εκπαιδευτικούς λόγους. Πού ξέρεις κύριε δήμαρχε? Όλο και κάποιο έδαφος αληθινής φιλανθρωπίας μπορεί ν' ανακαλύψεις.
... ποτέ δεν πρέπει να έχεις μεγάλες προσδοκίες για μιά συναυλία: μπορεί το τέλος της βραδιάς να σε βρει στο πατάρι του σπιτιού σου καταχωνιάζοντας σε διπλοκλειδωμένο μπαούλο τους δίσκους του καλλιτέχνη που αγαπούσες.
υγ έχουμε πόλεμο κι από το πρωί ακούμε σειρήνες στα Εξάρχεια?
Η απογευματινή επίσκεψη στους γονείς μπορεί να είναι εξουθενωτικά οδυνηρή: γάμος, παιδί, καριέρα. Αρχίζουν οι κουβέντες από το πουθενά και καταλήγουν στα κομμάτια. Εκτός από απόψε! Μου λέει η μανούλα:
"Άκου τί μου είπε η θεία η Μπέμπα: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι γιος της Ντόρας Μπακογιάννη. Τον έκανε πολύ μικρή. Με τον Τέρρη Χρυσό. Της το είπανε εμπιστευτικά μέσα από τη Νέα Δημοκρατία".
Από πού να το πιάσεις και από πού να το πετάξεις?!
Ένα μήνυμα θέλω μόνο να στείλω προς τη Νέα Δημοκρατία: Τα θερμά μου συγχαρητήρια στον υπεύθυνο των δημοσίων σχέσεων σας! Αν και, μεταξύ μας, οφείλω να ομολογήσω πως το "Τέρρης Χρυσός - Ντόρα Μπακογιάννη είναι κομματάκι ανεκτίμητο! Σα να λες Σεφερλής - Καταλειφός στο Pizza Hut. And far, far very far beyond! Ελπίζω να το βάλουν στην ταινία Urban Legends 3!
Όταν ήμασταν μικροί, μόλις τελείωναν οι καλοκαιρινές διακοπές ζούσαμε όλοι τον εφιάλτη του κλουβιού: επιστρέφαμε από την άπλα της εξοχής, από τις αλάνες και τις παραλίες πίσω στο διαμέρισμα. Θυμάμαι πως τις πρώτες μέρες ήμουν σαν αγρίμι: ήθελα να βγω να παίξω και να κυλιστώ στο δρόμο. Τότε βέβαια ήταν οι εποχές που τα παιδιά έπαιζαν ακόμη στους δρόμους αλλά επειδή από ένα σημείο και μετά κατέληγα, τουλάχιστον, με μαυρισμένο μάτι (σχεδόν σε καθημερινή βάση) απέφευγα να κατεβαίνω στη γειτονιά κι έτσι έπαιζα λάστιχο και μονόπολι στο μπαλκόνι με την αδελφή και τα ξαδέλφια μου (την Φαρφούρα και τον Γιώργο). Το θέμα συζήτησης στα τηλεφωνήματα μεταξύ μαμάδων ήταν βασικά το "Πώς θα τον μαζέψω τον αλήτη?" αλλά με τα χρόνια βρήκαν το κόλπο κι επιστρέφαμε μία μέρα πριν ανοίξουν τα σχολεία οπότε και πέφταμε με τα μούτρα στ' αντικαταθλιπτικά χωρίς περίοδο χάριτος. Τώρα το δράμα των μαμάδων έχει μετατοπιστεί σ' εμάς. Χθες το βράδυ, γύρισε από τις διακοπές το Λέννυ. Τέρμα τα μπάνια (εύχομαι κι ελπίζω), τέρμα οι ανοιχτές πόρτες, τέρμα η ζητιανιά για ένα κομμάτι μπρεσάολα στα μπακάλικα, τέρμα το σκάψιμο για μιά δροσερή φωλιά στον κήπο. Η πρώτη νύχτα ήταν λίγο δύσκολη γιατί την πέρασε μπροστά στο ψυγείο προσπαθώντας να θυμηθεί πώς στα κομμάτια ανοίγει. Επειδή όμως έχουν γνώση οι φύλακες, είχα φροντίσει να σμπρώξω μιά βαριά πολυθρόνα μπροστά. Από τα χαράματα είχε αρχίσει να μoυρμουράει γιατί δεν μπορούσε να εξηγήσει πώς είχε πάει 6 το πρωί κι εκείνος δεν ήταν στο πάρκο με τα κουκουνάρια να κουβαριάζεται και μετά να βουτάει στη θάλασσα. Με ξύπνησε, το συζητήσαμε, άκρη δεν βγάλαμε! Έχει γίνει δε τόσο αλήτης που στο Γαλαξείδι μπουνιδιαζόταν κάθε μέρα με τη νέμεση του, τον Παπουτσάκια, με αποτέλεσμα ο σβέρκος του να είναι γεμάτος ξεραμένες πληγές. Δεν τον λυπάμαι βέβαια, γιατί και το άλλο το καυμένο το σκυλάκι το είχα δει μιά μέρα με κατεβασμένη τη μούρη. Πολύ φοβάμαι δε πως αν τελικά τον στείλω στο νυχτερινό θα μπλέξει με παλιοπαρέες και σε δυό χρόνια θα έχει τον δικό του στόλο από βαποράκια, πουτάνες, μπουζούκια και θα εμπορεύεται παράνομα και ληγμένα κόκκαλα. Λέω να τον βάλω από τώρα στο ίδρυμα για να έχω ήσυχο το κεφάλι μου.
Χρυσός Ολυμπιονίκης στα 100μ ελεύθερης κολύμβησης στους Παραολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου. Ένα από τα 6 του συνολικά μετάλλια ( 2 χρυσά, 1 ασημένιο και 3 χάλκινα). Ακολουθούν 3 χρυσά, 5 ασημένια και 4 χάλκινα σε διάφορα αθλήματα. Σύνολο 18 μετάλλια. 18! 18! Δυστυχώς, ο Μπόμπ Βουλγαράκης και η μπιζουτιέρα της μονής Βατοπαιδίου τους έχουν στερήσει το (τεράστιο) 'μπράβο' που θα έπρεπε ν' ακούσουν. Δύσκολες εποχές για ήρωες.
υγ Εδώ θα βρείτε τα μετάλλια και τους Ολυμπιονίκες μας.
«Γνωριστήκαμε μέσω του ιντερνέτ. Εγώ, όπως ξέρετε, ήταν να παντρευτώ φέτος το καλοκαίρι ένα πριγκηπόπουλο από την Τζαντζιβάρη, τον Πίτα»
«Πίτα. Το επίθετο;»
«Πίτα μπιφτέκι. Δεν έχει σημασία το επίθετο. Το θέμα είναι πως ήμασταν πολύ ερωτευμένοι και η μαμά του μου είχε πολύ μεγάλη αδυναμία. Να φανταστείτε δυό φορές την εβδομάδα μου έστελνε με κούριερ τάπερ με φαγητά που έσιαχνε η υπερέτρια και φυλαχτά από γκαλάνγκα»
«Καλή κυρία»
«Μόνο καλή;! Αλλά κι εγώ δεν την άφηνα έτσι. Και τα cd της Ραλλίας της έστειλα και το ημερόλογιο του Τρύφωνα Σαμαρά κι έναν φρονιμήτη της Θώδης που της είχε ξεκολλήσει στη BoomBoom. Τί νομίζατε? Να μας περάσει για γύφτους ως έθνος?»
«Και γιατί χωρίσατε με τον πρίγκηπα?»
«Ανωτέρα βία. Έπεσε σε μιά γούρνα με μπαρακούντα και μόνο τις κάλτσες του βρήκανε. Κι αυτές σουρωτήρι».
«Τα συλλυπητήρια μου»
«Ευχαριστώ πολύ. Έτσι λοιπόν χήρεψα πριν ακόμα στεφανωθώ. Όπως καταλαβαίνετε, βούλιαξα στο πένθος. Για 40 μέρες, έντυσα με κρέπια τους τοίχους, μαύρη νταντέλα στους καθρέφτες και όλη μέρα άκουγα Γαϊτάνο και Περικλή Στεργιανούδη. Μέχρι και τα σκυλιά μου κυκλοφορούσαν με πενθάκι».
«Εύγε σας. Τον τιμήσατε τον συχωρεμένο»
«Αν τον τίμησα λέει? Βέβαια, μετά τα σαράντα τα ξάνοιξα λίγο γιατί με τόσο μαύρο, το σπίτι είχε γίνει ηλιακός θερμοσίφωνας και ρούφαγε όλη τη λαλάκα. Να μην σας τα πολυλογώ γιατί αργήσαμε κι έχω να σας δώσω και αυτόγραφο, άρχισα σιγά σιγά να προχωράω. Γιατί, τί είναι η ζωή, κύριε αρχιφύλακα μου?»
«Εεεμμ...μεγάλη πουτάνα?»
«Μια κουνελότρυπα που αν δεν έχεις ταίρι, δεν σε χωράει»
«Στο σπίτι σας μόνο ΣΚΑΙ πιάνετε?»
«Όχι, πιάνω κι Έξτρα3. Τέλος πάντων, αυτά δεν έχουν σημασία. Σημασία έχει πως πριν μερικές μέρες γνώρισα μέσω του ιντερνέτ τον ‘Κρεατόβεργα_33’. Του ζήτησα φωτογραφίες, γιατί ζούμε σε πονηρούς καιρούς, κι αντίκρυσα έναν καλλονό, έναν Άδωνη, έναν κούρο. Φανταστείτε τον Μπάμπη Γκολέ μισή φορά πιο όμορφο»
«Τί μου λέτε? Υπάρχουν τόσο ωραίοι άνδρες?»
«Κι όμως υπάρχουν. Μου στέλνει τις φωτογραφίες κι όταν με συνέφερε η οικιακή μου βοηθός με τον αιθέρα, του έστειλα κι εγώ δυό δικές μου – όχι πρόσωπο.»
«Αλλά?»
«Ε, πιο πικάντικες: λίγο μπούτι, λίγο κότσι, λίγη σπάλα. Έτσι για να πάρει μιά ιδέα και να μην αποκαλύψω πως είμαι δημόσιο πρόσωπο. Κανονίζουμε ένα ραντεβού και βρισκόμαστε σ’ ένα ξενοδοχείο εδώ κοντά που γνωρίζω τον ιδιοκτήτη και τη μαμά του κι όποτε ανθίζουν οι ζαρντινιέρες μου τους πάω λίγη ρόκα, έτσι για το συχώριο.»
«Ο νεαρός σας περίμενε εκεί?»
«Μάλιστα. Μπήκα, με είδε, έπαθε την πλάκα του και κάτσαμε να πιούμε ένα φρουτοποτό. Μιλήσαμε για Τέχνη, για αθλητισμό και μουσική. Είχαμε πολλά κοινά ενδιαφέροντα και φαινόταν άριστος άνθρωπος αλλά κουβέντα στη κουβέντα είχε περάσει το μισάωρο και δεν είχα όρεξη να μείνουμε πάνω από 3 ώρες και να πληρώσω κι άλλα 10 ευρώ για το δωμάτιο.»
«Στις Φιλιππίνες το είχατε νοικιάσει το δωμάτιο κι έκανε 10 ευρώ?»
«Όχι στου Πάπαγου. Φιλική τιμή λόγω γνωριμίας. Μετά το μισάωρο λοιπόν, βγάζουμε τα ρούχα μας: εγώ έμεινα με το ζλιπ και τα βραχιόλια που φοράω για τ’ αρθριτικά και το παιδί με το πανταλόνι και τις σαγιονάρες. Πάμε στο δωμάτιο, ξαπλώνω στο στρώμα με το νερό και μόλις έπιασα μουράγιο του κάνω νόημα να πλαγιάσει δίπλα μου»
«Δεν μιλήσατε καθόλου?»
«Ναι αμέ. Τον ρώτησα εγώ: ‘τί γουστάρεις να σου παίξω μπουζουξή μου σεβνταλή?’»
«Και τί σας απάντησε?»
« ‘Σκάσε και κλείσε το αιρ κοντίσιον γιατί έχω αυχενικό’»
«Μάλιστα. Και μετά?»
«Μετά με γύρισε τα μπρούμυτα και μου’ κατσε στο σβέρκο.Και μετά...»
«Και μετά...?»
«Με βίασε, κύριε αρχιφύλακα μου. Με βίασε και μάλιστα παρά φύσην!»
«Εεεεμμ, υπάρχει κι άλλος τρόπος μεταξύ δυό ανδρών?»
«Δεν ξέρω και ποσώς μ’ ενδιαφέρει. Έχω χρέος να το τονίσω. Με βίασε τρεις φορές, την μιά πάνω στην άλλη»
«Τί μου λέτε? Χωρίς διάλειμμα?»
«Χωρίς. Μισό. Όχι, έκανε διάλειμμα. Μεταξύ δεύτερης και τρίτης φοράς με παράτησε και μου βούτηξε από τη μπανάνα 2.500 ευρώ κι ένα ρολόϊ αμύθητης αξίας. ‘Πάρτα’ του λέω ‘σατανά και πήγε στα κομμάτια και στις μπουκιές’. Φοβόμουν για τη σωματική μου ακεραιότητα, καταλάβαίνετε. ‘Σκάσε’ μου είπε ‘μωρή καναβατσότριχα’ και έπεσε πάνω μου ξανά να με πολιορκήσει»
«Εσείς γιατί είχατε πάνω σας τόσα χρήματα?»
«Νοικιάζω μιά καντίνα στη παραλιακή και είχα περάσει για το μηνιάτικο»
«Όση ώρα σας βίαζε, δεν προσπαθήσατε να φωνάξετε βοήθεια?»
«Στο ξενοδοχείο αυτό επειδή είναι γνωστοί μου, κάθε φορά που πηγαίνω μετά από 20 λεπτά τηλεφωνούν στο δωμάτιο από τη ρεσεψιόν για να δουν αν είμαι καλά»
«Και τότε?»
«Εκείνη την ημέρα είχαν καθαρίστρια και πλένανε τις μοκέτες και ξεχάστηκε η κυρία που με γνωρίζει».
«Κάμερες δεν υπήρχαν?»
«Υπήρχαν και κάμερες αλλά η καθαρίστρια είχε βγάλει τους φακούς και τους μούλιαζε στη χλωρίνα».
«Και πώς σωθήκατε?»
«Αφού με γλέντησε καλά καλά για να με εξευτελίσει με έλουσε με χρυσή βροχή»
«Ταχυδακτυλουργός?»
«Όχι, ανώμαλος. Μου έριξε και μιά μπάτσα κι εξαφανίστηκε».
«Εσείς δεν καλέσατε τη ρεσεψιόν να τον σταματήσουν?»
«Φυσικά και την κάλεσα. Έκανα τρία τσιγάρα – ένα για κάθε βιασμό – και μετά τηλεφώνησα στη ρεσεψιόν. Αλλά δεν ήταν κανείς γιατί βοηθούσαν την καθαρίστρια που είχε στουμπώσει σ’ ένα πατάρι»
«Και μετά?»
«Φωνάξαν την πυροσβεστική γιατί κόντευε να σκάσει μεροκαματιάρα γυναίκα»
«Με εσάς τί έγινε μετά?»
«Ντύθηκα, πλήρωσα με Americanexpress, έφαγα 6 καλαμάκια και ήρθα από εδώ να σας τα πω»
«Ξέρετε κάποιο στοιχείο του δράστη για να κάνουμε έρευνα μετά τη μήνυση?»
«Α, δεν θέλω να του κάνω μήνυση. Μικρό παιδί ήταν, έκανε ένα σφάλμα. Πρέπει να σαπίσει στη φυλακή για ένα στιγμιαίο λάθος?»
«Κι εδώ τί ήρθατε τότε?»
«Βασικά ήρθα να σας τα πω και να με δανείσετε 10 ευρώ για να πληρώσω τον σουβλατζή στη γωνία και το ταξί για το σπίτι μου. Κι επειδή σε μερικές μέρες θα βγω να τα πω και στην τηλεόραση, σκέφτηκα να έρθω και να σας δώσω την είδηση σε αποκλειστικούλι. Έτσι για να μην βαριέστε στη βάρδια»
