Η βοήθεια του κοινού

Τί θα προτιμούσατε να δείτε στο θέατρο:

Τον Πόλεμο των Άστρων

ή

Τα Ημερολόγια χωρισμένων?

Μιά πολύ κακή μέρα για τον Elvis

Σήμερα ξημέρωσε βροχή στον τάφο του Έλβις (του Πρίσλεϋ!). H Mariah τραγουδώντας "Touch my body" και κάνοντας ένα θεσπέσιο πλονζόν πήδηξε από την 15 θέση του Billboard Hot 100 στην πρώτη. Αυτό σημαίνει πως τα συνολικά Νο 1 της έφτασαν τα 18 ενώ ο Έλβις ακολουθεί με 17. Της μένουν μόνο οι Beatles, με 20 συνολικά Νο 1 τραγούδια στον κατάλογο, αλλά, μικρή είναι ακόμα έχει δρόμο μπροστά της (το ίδιο και ο πλαστικός της)!
Σα να μην έφταναν όλα αυτά, ο βασιλιάς δέχτηκε και δεύτερο χτύπημα όταν η Madonna με το (super eeeww!) 4 minutes πέταξε από την 68η στην 3η θέση φτάνοντας τα, συνολικά, 37 top 10 hits έναντι 36 του Έλβις.
Φυσικά όλα αυτά μπορεί και να μην έχουν απολύτως καμία σημασία γιατί έγκυρες πληροφορίες θέλουν τον Έλβις όχι μόνο ζωντανό αλλά και να τρώει double bacon cheese σε απόκεντρο Wendy's του Μασατσούτσετς αγκαλιά μ' ένα μπαούλο παρτιτούρες.

υγ Είμαι βέβαιος πως ο Wrong Guy θα δαιμονιστεί που αναφέρω πάλι τη Μαράγια αλλά - in my defence- της έχω αδυναμία γιατί είχε σώσει τον φίλο μου, τον Ρίτσαρντ, από αυτοκτονία. Δηλαδή όχι η ίδια αλλά ένα τραγούδι της. Γιατί ο Ρίτσαρντ ήταν μικρός (24) και γκέϊ και δεν ήξερε πώς να το πει στη νονά του και ήθελε να χαπακωθεί. Τελικά όμως άκουσε τη Μαράγια την ώρα που ήταν κουκουλωμένος στο κρεββατάκι του και βρήκε το θάρρος να τα πει όλα στη νονά του. Μετά δεν ξέρω τί έγινε, δεν τον ξαναείδα.

Σ' εσένα μιλάω...Ε.Τ.

Προχτές, η έγκυρη Espresso δημοσίευσε (άλλη) μία καταγγελτική επιστολή του Αλέξανδρου Ανδρικόπουλου, του 14χρονου μαθητή Γυμνασίου που πέρυσι είχε στείλει στα ΜΜΕ το –επίσης- καταγγελτικό γράμμα με τίτλο «Σε σας μιλάω, γονείς» ορμώμενος από την εξαφάνιση του μικρού Άλεξ στη Βέροια.

Η χθεσινή επιστολή είχε τίτλο «Σε σένα μιλάω, Άνθιμε» και απευθυνόταν στον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης και όλα τα σουρεαλιστικά που έλεγε τις προάλλες για το σύμφωνο συμβίωσης και τα ζευγάρια που παντρεύονται με πολιτικό γάμο.

Το μόνο συμπέρασμα που έβγαλα διαβάζοντας το γράμμα του μικρού παιδιού είναι πως κάποιος κάνει μια πολύ κακόγουστη φάρσα χρησιμοποιώντας το όνομα ενός μαθητή. Μου φαίνεται αδιανόητο πως ένα παιδί της Β’ Γυμνασίου κάθε τρεις και λίγο πιάνει το laptop του και στέλνει γράμματα από εδώ κι από εκεί γράφοντας φράσεις του τύπου «...πίσω μου σ’ εχω σατάνα/ βγήκα από το σχολείο ενθουσιασμένος που ξόρκισα το κακό/ Μεγάλε, σε πάω πολύ». Αν μου έλεγες πως όλα αυτά τα έγραψε η Βάσια Παναγοπούλου αναπαράγοντας τον ρόλο της θεούσας από το ‘Όταν οι ρόδες χορεύουν’ θα σε πίστευα. Αλλά ένα παιδί που φωτογραφίζεται με το στυλό του, μιλάει σαν understudy κατηχητικής παρωδίας και θέλει να σώσει τον κόσμο από τα μοχθηρά σχέδια του εξαποδώ, γιατί? Kάποιος παίζει με τη νοημοσύνη μας και μας θεωρεί παντελώς ηλίθιους. Γιατί, οκ, εγώ είμαι μειωμένης αντίληψης αλλά γίνεται όλοι όσοι διαβάσαμε το άρθρο να είμαστε εξίσου ανόητοι και κρετίνοι?

Και μην μου πεις πως είναι η κραυγή των νέων γιατί ξέρω πολλά 14χρονα και 15χρονα που έχουν συνείδηση, ηθική, αντίληψη και πλούσιο λεξιλόγιο αλλά δεν μιλάνε – και κυρίως δεν σκέφτονται – σαν λοβοτομημένοι πάστορες.

Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτοί οι γονείς δεν κάνουν δώρο στο παιδάκι τους μιά μπάλα να λιώσει τα παπούτσια του? Δεν καταλαβαίνω γιατί οι καθηγητές αυτού του παιδιού δεν τον σπρώχνουν στο διάλειμμα να βγεί στο προαύλιο να μιλήσει με τα κοριτσάκια και τα αγοράκια της ηλικίας του?

Υπάρχει κάποιος λόγος που το παιδάκι αυτό γράφει και απευθύνεται προς πάσα κατεύθυνση? ΟΚ, την πρώτη φορά ήταν χαριτωμένο. Disturbing για έναν δεκατριάχρονο αλλά χαριτωμένο και, σ’ ένα βαθμό, συγκινητικό. Αλλά πλέον έχει χαθεί το ‘χαριτωμένο’ κι έμεινε μόνο το ‘disturbing’.

Εγώ, βέβαια, ελπίζω ακόμα πως αυτό το παιδάκι δεν έχει γράψει τίποτε απ’ όλα αυτά και απλώς έχει μπει το όνομα του για να δοθεί ένας δραματικότερος τόνος στο κείμενο ή να φανεί εντονότερα ο κοινωνικός προβληματισμός που πλέον αγγίζει κάθε γενιά. Προσωπικά, μου φάνηκε γελοίο και στο δικό μου μυαλό έφερε ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα. Θέλω να φαντάζομαι πως ο μικρός Αλέξανδρος δεν έγραψε ούτε μία λέξη και απλώς συναίνεσαι σε κάτι που δεν πολυκατάλαβε.

Εκεί, βέβαια, που σταματάει η δική μου φαντασία, αρχίζει ο Ε.Τ.

Εδώ το δημοσίευμα της εφημερίδας.

Αpril fools

Σήμερα ξύπνησα φανερά ανανεωμένος και πιο λαμπερός από ποτέ. Είδα ένα όνειρο όπου έτρεχα, έτρεχα, έτρεχα μ' εκείνα τα σιδερένια πατίνια που μου είχε φέρει ο μπαμπάς από την Αμερική με τις ασορτί τεράστιες επιγονατίδες. Έτρεχα να προλάβω έναν αγώνα μπάσκετ που γινόταν σε μια ταράτσα αλλά ξαφνικά αντί για την ταράτσα έφτασα στα γυρίσματα του τελευταίου επεισοδίου του "Δεληγιάννειου Πανεπιστημίου". Δεν θέλω να κάνω σπόιλερ της σειράς αλλά στο τέλος αποκαλύπτεται πως η Καίτη Κωνσταντίνου δεν είναι η Καίτη Κωνσταντίνου αλλά ο female impersonator, Διονύσης Ζάχος που με μιά θεατράλε κίνηση ξεπερουκιάζεται, αποκαλύπτεται η δολοπλοκία και ο Ρώμας παντρεύεται την ατάλαντη δασκάλα φωνάζοντας "Ζήτω η Kάρμεν Μιράντα".
Σήμερα η μέρα είναι πολύ φορτωμένη. Το βράδυ έχουμε τους Χρυσούς Σκούφους στους οποίους δεν θα πάω γιατί δεν με κάλεσε κανείς. Για να γιορτάσω όμως την μέρα της αθηναικής γαστρονομίας θα πάω στα McDonalds και θα πάρω αφρό cheeseburger και πατέ από nuggets. Το μεσημέρι θα δω τη Νατάσσα κι επειδή μου έσωσε ο καφές φίλτρου θα πεταχτώ μέχρι το περίπτερο να της πάρω nescafe κομπλέ για να κάνουμε και σπονδή στα χρόνια που πέρασε στις σκαλωσιές της οικοδομής. Το απόγευμα θα συνεχίσω τα μαθήματα σουηδικών στο Λέννυ γιατί αύριο θα τον στείλω στο ΙΚΕΑ να μου αγοράσει βιομηχανικούς κιοφτέδες.
Και τώρα πρέπει να σας αφήσω γιατί έχω πολύ τρέξιμο: έχω να πάω στο ψιλικατζίδικο, στο dvd κλάμπ να χαιρετήσω τη Μαργιάννα, να περάσω από τα απορρυπαντικά για καινούριο ντεοντοράν, να πάω στον Θρασσύβουλα για μαλλί, στο Τυροτρό για φέτα σκληρή, στη λαϊκή για καυκαλήθρες και στο καθαριστηρίο για να πάρω τα μπλέ μου βατραχοπέδιλα.
Τα λέμε αύριο και προσοχή μην σας κοροϊδέψουν σήμερις.

υγ. το ποστ αυτό είναι homage στην πολυαγαπημένη μου Εύη!

Κ α λ ό μ ή ν α!

The kylotta incident

Το πρωί της μιάς μέρας, βρήκα αυτό:


Το απόγευμα της ίδιας μέρας, βρήκα αυτό:

Σήμερα το πρωί, βρήκα αυτό:



Θέλω ν' αφήσω ένα post-it και να ρωτήσω τα ξεχασιάρικα παιδιά:

"Αν -κούφια η ώρα - τρακάρετε μ' ένα σκουπιδοτενεκέ στο δρόμο, τί εικόνα θα σχηματίσει ο εφημερεύων γιατρός που θα σας βρει ξεβράκωτους?"

Συμπέρασμα: Αν συνεχίσουμε με αυτούς τους ρυθμούς, θα το κλείσουμε το μαγαζί και θα το βάψουμε στα χρώματα της "Victoria's Secret".

Τραγούδια για τις μέρες #24: 1994

Gentleman who fell - Milla Jovovich

Love is all around - Wet Wet Wet

Searching - China Black

I swear - All-4-One

Without you - Mariah Carey

Crazy - Aerosmith

Always - Bon Jovi

Stay (i missed you) - Lisa Loeb & the 9 stories

I believe - Marcella Detroit

I'll stand by you - The Pretenders

The color of the night - Lauren Christy

Take a bow - Madonna

Breathe again - Toni Braxton

Paris - Malcolm McLaren & Catherine Deneuve




Κ α λ ή
ε β δ ο μ ά δ α!

Happy days

Έρχονται στιγμές που έχεις την αίσθηση πως η ζωή σου έχει διαγράψει έναν τέλειο κύκλο: είναι σα να έχεις επιστρέψει στην εποχή εκείνη που είχες τα πάντα και χωρίς να το ξέρεις ήσουν ο αληθινός βασιλιάς του κόσμου. Στις μέρες εκείνες που τίποτε δεν θόλωνε το μυαλουδάκι σου και κανείς δεν κυνηγούσε τα όνειρα σου. Είναι φορές που η ζωή σου κινείται κυκλικά: και ξαναγυρίζεις στις ώρες της απέραντης ξενοιασιάς και της ευτυχίας. Τότε που η αγάπη όσων βρίκονταν στην ακτίνα σου νόμιζες πως σου έπεφτε βαριά στους ώμους κι έλεγες πως θα βουλιάξεις.


Η ζωή αληθινά σε γυρίζει πίσω. Και σου ξαναφέρνει όλη την ευτυχία εκείνων των ημερών. Την αγάπη, τους φίλους, τον ήλιο, το γέλιο, την υγεία και όλο τον χρόνο και τη δύναμη για να τα κράτησεις όλα αυτά.
Η ζωή μας κάνει κύκλους κι επιστρέφει κάποια στιγμή στις ευτυχισμένες μέρες.

Καλημέρα, λοιπόν.