Τετάρτη, Οκτωβρίου 31, 2007

Απροειδοποίητο Διαγώνισμα Κουλεμανσόν


... όλοι έχουμε παέι σε πάρτυ κι έχουμε δοκιμάσει ναρκωτικά αλλά αν παρασυρθείς από όλα αυτά " γίνεσαι φερέφωνο του εαυτού σου".

(Bάνα Μπάρμπα στην εκπομπή 'Κίτρινος Τύπος')


Ερμηνεύστε την φράση εντός των εισαγωγικών.


Τρίτη, Οκτωβρίου 30, 2007

Beauty and the Beast


- "Πασκάλη μου, πολύ χαίρομαι που θα τραγουδήσεις μαζί μου για 20 παραστάσεις"
- "Κι εγώ Μπέγκυ μου, χαίρομαι που στην αφίσα φαίνεσαι σα να είσαι η μάνα μου"
- " Το κόνσερτ της φωτογράφησης είναι 'η πεντάμορφη και το τέρας', Πασκάλη μου"
- "Όχι, Μπέγκυ μου. Το κόνσερτ είναι 'ο μπαντανέος και η πικραγγουριά'"
- "Εγώ ποιά είμαι?"
- "Ο δάκος που τρώει την πικραγγουριά"
- "Κι εσύ?"
- "Εγώ, Μπέγκυ μου, είμαι ο εαυτός μου, το 1982"
- "Πολύ σε θαυμάζω, Πασκάλη μου"
- "Κι εγώ Μπέγκυ μου σε θαυμάζω και κάνω ό,τι μπορώ για να μη σου μοιάσει η κόρη μου".

Παρασκευή, Οκτωβρίου 26, 2007

Facebook Dummy


Το τελευταίο διάστημα βαρέθηκα να λαμβάνω 2 ειδών μηνύματα: την ανακοίνωση που είχα βάλει στο ασανσέρ των γειτόνων ως spam (ή chain mail - δεν ξέρω ποιό είναι το σωστό) και προσκλήσεις για το Facebook. Όπως έχουμε ξανακουβεντιάσει, πριν μερικούς μήνες έφτιαξα μια σελίδα στο myspace. Εκεί λογικά ορέπει να έχω το παγκόσμιο ρεκόρ ως ο μόνος που απέρριπτα σχεδόν όλες τις προσκλήσεις για να γίνω 'φίλος' με κάποιον. Δεν είναι πως σνομπάρω ή είμαι αντικοινωνικός αλλά το βρίσκω μάλλον απίθανο να πάω στην Αλάσκα για να συναντήσω την Μπέττυ που μπορεί να είναι συμπαθής, χρυσή και άγια αλλά, ξέρεις, ζει στην Αλάσκα και η κοντινότερη γειτόνισσα της είναι του διαόλου η μάνα. Μετά από 2 μέρες το παράτησα γιατί μου φάνηκε βαρετό.
Χθες, λοιπόν, και μετά από πολλές πιέσεις έφτιαξα έναν λογαριασμό στο Facebook. Λιγότερο από 20 ώρες μετά και το βρίσκω εξίσου βαρετό και ανούσιο με το myspace. Δεν καταλαβαίνω γιατί τρελλαίνονται όλοι με αυτά τα πράγματα. Εκτός κι αν αγνοώ κάτι θεμελιώδες - πράγμα πολύ πιθανό καθώς θα γέμιζες χιλιάδες εγκυκλοπαίδειες με όλα όσα δεν ξέρω. Γι' αυτό, αν κάποιος ξέρει κάτι παραπάνω τον παρακαλώ να με διαφωτίσει. Σε απλά ελληνικά, αν γίνεται!

Lovechild


Δεν υπάρχει τίποτα και τίποτα δεν συγκρίνεται με την χαρά αυτών που αγαπάς.
Μετά από καιρό
και προσπάθεια
και προσμόνή
κι ελπίδα...
επιτέλους,
η παρέα
μεγαλώνει!
Η ωραιότερη είδηση του 2007 ήρθε σήμερα, ανήμερα του Αγίου Δημητρίου.
Oύτε δουλειές, ούτε αξιώματα, ούτε έρωτες τίποτα δεν συγκρίνεται με την κοιλίτσα της που λίγο λίγο θα φουσκώνει.
Σε λίγους μήνες θα γεννηθεί το πιο όμορφο μωρό του κόσμου.
Το μωρό που φέρνει μιά πολύ πολύ μεγάλη αγάπη.
Μια πολυαγαπημένη μου φίλη περιμένει παιδί.
Μόλις το έμαθα.
Και αν γυρίσεις ανάποδα τις τσέπες μου, μόνο ελπίδα και χαρά θα βρεις.

Δεν υπάρχει πιο μεγάλη 'Καλημέρα'!

Πέμπτη, Οκτωβρίου 25, 2007

Eσύ & η τρελλή σου αδελφή!

Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι από εσάς θυμάστε τον Chris Crocker, που πριν λίγο καιρό διαμαρτυρήθηκε για τον πόλεμο ενάντια στην αγαπημένη του Britney. Ο Chris έχει βγάλει πολλά βιντεάκια του στο youtube από τα οποία κάποια είναι πολύ κουλεμανσόν ενώ με κάποια άλλα σε οδηγούν κατευθείαν στην τουαλέττα με το κεφάλι στη λεκάνη.
Όπως όμως συνήθίζει να λέει ο λαός, "πίσω από κάθε σπουδαία γυναίκα, κρύβεται ένας σπουδαιότερος εξωγήινος". Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο εξωγήινος λέγεται Sarah Goldberg και τραγούδησε στον έκτο κύκλο του American Idol. Κι έτσι εξηγείται και το γιατί σε όλες τις ταινίες, οι επισκέπτες απ' όλον τον γαλαξία προσγειώνονται κατευθείαν στους '31 Δρόμους'!

Τρίτη, Οκτωβρίου 23, 2007

5 : η άλλη όψη

Πριν λίγους μήνες, ήταν της μόδας στη μπλογκόσφαιρα το παιχνίδι με τα πέντε πράγματα που ο καθένας έπρεπε να αποκαλύψει για τον εαυτό του. Διάβαζα ξανά τα δικά μου και σκέφτηκα πως δεν είμαι τόσο καλός ή αθώος όσο φανέρωνε εκείνη η πεντάδα. Γι' αυτό θέλησα να την συνεχίσω. Δεν δίνω καμία πάσα γιατί δεν ξέρω αν θα ήθελε κάποιος να γράψει για πράγματα που -ίσως- να νιώθει μια μικρή ενοχή.

1) Νομίζω πως δεν είμαι αληθινά φιλόζωος. Οι αληθινά φιλόζωοι άνθρωποι αγαπάνε όλα τα ζώα (τα καυμένα) το ίδιο και τα βρίσκουν όλα ξεχωριστά και χαριτωμένα. Προσωπικά, μόλις βλέπω γάτα θέλω να την βάλω στο πλυντήριο στο πρόγραμμα για τις κουρτίνες – μεγάλο κι επώδυνο. Ναι, είναι χαριτωμενές. Ναι, νιάου - αλλά μακριά από εμένα. Έχω ζήσει με γάτες και αληθινά ήταν μεγάλη η μάχη που έδινα με τον εσωτερικό μου εαυτό για να παρουσιάζονται καθημερινά όλες αρτιμελείς στην πρωινή αναφορά.
Πέρα από αυτό δεν καταλαβαίνω γιατί υπάρχουν μικρόσωμα σκυλιά. Άντε και το πήρες το πατσαβούρι, τί θα το κάμεις? Το πολύ πολύ να του κολλήσεις ένα κοντάρι και να το κάνεις παρκετέζα. Τα μικρά σκυλιά γαβγίζουν συνέχεια, είναι ανήσυχα και από τη μέρα που θα γεννηθούν, ο εγκέφαλος τους δίνει μόνο μία εντολή: “Seek & Destroy”. Το σκυλί (κατ' εμέ) πρέπει να είναι τόσο όσο να γεμίζει την αγκαλιά σου και όχι τόσο όσο να γίνεται κασκόλ για κοντολαίμες. Άσε δε που the smaller, the pontikomourier.

2) Νομίζω ότι ως γκέϊ, έχω αποτύχει. Για να καταλάβεις, δεν αντέχω τις αδερφές. Με τίποτα! Αυτές που είναι γεμάτες τσαχπινιά, πεταριστά βλέφαρα και κάθε τους κίνηση είναι μισή χορογραφία της Σακίρα. Όλες αυτές που μιλάνε με το ‘μωρή’, έχουν για σημείο αναφοράς τις ατάκες από το «Κλάμα βγήκε από τον παράδεισο» και τη Ντένη Μαρκορά, βαφτίζουν τα σκυλάκια τους ‘Τζούντι’,’Λάϊζα’, και ‘Μπάρμπρα’, φοράνε χαμηλοκάβαλα και θέλουν να αποκτήσουν παιδί με μια φίλη τους λεσβία (P-L-E-A-S-E!). Γενικά, έχω ένα πρόβλημα με το νάζι, τα κλισέ και το μέηκαπ – όταν αυτό κρύβει τα κοψίματα από το ξύρισμα. Πιστεύω πως αν υπάρχει παράλληλο σύμπαν, η στρέϊτ εκδοχή του εαυτού μου κλωτσάει μια λιβελούλα που κάθεται μπροστά στον καθρέφτη της και τραγουδάει το ‘Vogue’ ρουφόντας τα μαγουλάκια της.
Αυτό μάλλον συμβαίνει γιατί με μπερδεύουν τα μπερδέματα. Το να γουστάρει ένας άνδρας έναν άλλον άνδρα το καταλαβαίνω (dah!). Δεν καταλαβαίνω όμως πώς μπορεί να αρέσει η ανδρική απομίμηση μιας γυναίκας ή (ακόμα χειρότερα) να θες εσύ να γίνεις αυτή η αποτυχημένη απομίμηση. Πώς γίνεται μια γυναίκα να καυλώνει με μια άλλη γυναίκα όταν αυτή αντί για θηλυκό, φτύνει στο πάτωμα και φέρεται σαν τον Μπάντ Σπένσερ?

3) «Δεν υπάρχουν χυδαίες λέξεις, μόνο χυδαία μυαλά». Αναρωτιέμαι αν έστω και ένας από αυτούς που πιστεύουν αυτή τη φράση - καραμέλα και βρίζουν ακατάσχετα είπε ποτέ στη μαμά του «Γαμάνε τα μπιζέλια σήμερα, καριολίτσα!».

4) Δεν πηγαίνω στο θέατρο. Κι αν πάω το πιθανότερο είναι να βαρεθώ. Αυτό που με ενοχλεί είναι πως οι ηθοποιοί παίζουν ψεύτικα. Δεν μιλούν φυσικά αλλά με στόμφο και γουρλωμένα μάτια. Προφανώς είμαι θεατρικά απαίδευτος αλλά σπάνια με έχει αγγίξει θεατρικό παίξιμο (παίξιμο, όχι κείμενο). Mάλλον γιατί στο δικό μου το μυαλό, σπάνια κάποιος ηθοποιός μιλάει με τρόπο απλό. Όπως δηλαδή θα έκανε αν το δράμα συνέβαινε στο σαλόνι του δικού του σπιτιού.

5) «Οι Ώρες»! Πέντε (μεγάλα) βήματα πέρα από τον Ρουβίκωνα της μανιοκατάθλιψης. Καλή ταινία αλλά μία φορά στο dvd και αυτή στο γρήγορο ήταν υπέρ αρκετή.