Λίγο ακόμα...

The curious case of Bebe Lilly

Κυριακή πρωί. 9 το πρωί, που αν το μετατρέψεις σε καλοκαιρινό ωράριο ισούται με 05:15 -05:20 περίπου μιάς οποιασδήποτε άλλης μέρας του χρόνου. Είχα κοιμηθεί πριν λίγες ώρες μετά από αδυσώπητο ξενύχτι στην κουζίνα του 'Top Chef' - μαγειρέυαμε κάκτους και μας βρήκε το χάραμα. Κι έκει που ονειρεύομουν πως είχα κερδίσει στον πρωινό διαγωνισμό και είχα ασυλία για το βράδυ κάτι άρχισε να με τραβάει μακριά από την κουζίνα του Λας Βέγκας και τους λαοπρόβλητους συμπαίκτες μου.
Μιά εκνευριστική φωνή ανάμεσα στην Μπρίτνη και την Αρετούλα την Κετιμέ περασμένη από ογδοντάρι τόρνο. Ήταν φριχτό. Ξύπνησα περισσότερο από την ανατριχίλα και λιγότερο από την φασαρία. Μέχρι να συνέλθω ολοσχερώς, ο εφιάλτης είχε περάσει αλλά μέσα στο κεφάλι μου στροβιλιζόταν ένα αναπάντητο ερώτημα: "είναι ο παππούς εκεί?!" Σηκώθηκα όπως όπως κι άρχισα να ψάχνω το σπίτι, αναθεματίζoντας την ώρα και τη στιγμή που ήθελα μεγάλο διαμέρισμα με 4 πατάρια. Κάτω από το κρεββάτι, πίσω από τις κουρτίνες, κάτω από το ντοφινουά άφαντος ο παππούς. Και το μάτι ημίκλειστο και με κριθαράκι.
Άφου ξετίναξα το σπίτι και παππού δεν βρήκα, κάθησα να πιώ ένα ρημαδοκαφέ μπας και κοιμηθώ λιγάκι. Μόλις πήγε να με πιάσει το κινέζικο κι άρχισα τα χασμουρητά έβαλε πάλι μπρος ο δαίμονας. Ήταν η Μπεμπέ Λιλύ κι έψαχνε τον παππού! Άκου λοιπόν τί ανακάλυψα!
Η Μπεμπέ Λιλύ είναι ένα βουβαλομωρό που ψάχνει τον παππού. Όχι τον παππού της, έναν παππού γενικά. Του τηλεφωνεί στο σπίτι και απαντά μια κοπελιά (πιθανότατα η αποκλειστική που του προσέχει το χόλτερ) αλλά αυτή η γκαμούζα δεν τον δίνει στο τηλέφωνο αν δεν μάθει πρώτα ποιά τον ζητάει. Λογικό μου φαίνεται γιατί σου λέει τον ξεσκατίζω όλη μέρα τον κωλόγερο, να έρθει τώρα η πρώτη τυχάρπαστη να μου φάει το επικουρικό μέσα από τα χέρια?'. Η Μπεμπέ Λιλύ δεν μιλάει ποτέ με τον παππού. Θέλει μόνο να έρθει να την πάρει αγκαλιά, να της μιλήσει για τον ήλιο και το φεγγάρι, να πάνε ταξίδι μακρινό στ' αστέρια και τον ουρανό. Πιλότος ο παππούλης! Και απ' όσο είδα μετά στο ιντερνέτ, η Μπεμπέ τηλεφωνεί στον παππού από το κινητό της ενώ κρύβεται πίσω από το τραπέζι και κάτι φυτά εσωτερικής διακόσμησης. Παίζει κρυφτό για χάρη του παππούλη που όπως φαίνεται, μιλάνε μεταξύ τους και μέσω msn (με κάμερα παρακαλώ) ή facebook. Κάτι αυτά, κάτι η Χρύσπα που παντρεύοτανε και είχε πάρει σβάρνα τους καναπέδες πρωί πρωί διερωτώμενη τί κυλότα θα φορέσει στην πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της, δεν ξανακοιμήθηκα.
Μέχρι το μεσημέρι προσπαθούσα να καταλάβω ποιό μπαλκόνι ήταν η ένατη πύλη που με έσουρε στην κόλαση της Μπεμπέ Λιλύ. Όχι τίποτε άλλο να πάω την ώρα που θα έτρωγαν το κυριακάτικο λεμονάτο να κάνω σαματά στους γονείς και να ξεμπροστιάσω το ανώμαλο που τσιλιμπουρδίζει με τον κάθε τιποτένιο που το παραμυθιάζει πως είναι ο Άγιος Βασίλης. Και νομίζαμε πως ο πράσινος χοντροσαλαμάκης ήταν το χειρότερο που θα μας τύχαινε. Πρώτα ο Gummy bear, μετά η κρίση, ύστερα η τρικυμιώδης περούκα του Χάρη Ρώμα και τώρα η Μπεμπέ. Συμπέρασμα: η Τζούλια τώρα δικαιώνεται!

Διάβασε με

Φέτος το καλοκαίρι, η Φρόσω ταξιδεύει στο 'Νησί κάτω από την ομίχλη'!

Prepare to die

Φρόσω Θεμιστοκλέους/ Words of wisdom

"Δεν είναι εξαντλητικό όταν ένας ηλίθιος σου βάζει τα γυαλιά νομίζοντας πως αυτό είναι εξυπνάδα?"

(Δρ Φρόσω Θεμιστοκλέους σε road trip στην Χαλκίδα
Γιούνης του 2010)

Η.Ε.Α.R.T.S.

Μόλις κοίταξα πως η τελευταία μου ανάρτηση ήταν πριν ένα μήνα! Σοκ! Πότε πέρασε ο μήνας?! Θα ήθελα να γράψω κάτι βαθυστόχαστο του τύπου "ο χρόνος κυλά και η ζωή μας γίνεται μιά περίληψη: Discuss" αλλά ξέρετε καλά πως οι λοβοτομές που κάνω εδώ και χρόνια δεν αποδίδουν, γιατί να πιάσει αυτή που έκανα την Δευτέρα?!
Τώρα που η δουλειά και οι καθημερινές αγωνίες έχουν ηρεμήσει ελπίζω πως θα έχω λίγο παραπάνω χρόνο για να σας αναλύσω τα θέματα μου που, ως συνήθως, είναι εξαντλητικά πολλά. Ακολουθούν previews:



Καταρχάς, η Σούκι! Θα μείνει Σούκι ή θα γίνει Ρογκ και θα φωνάξει και την υπόλοιπη παλιοπαρέα των Χ-Μεν? Πού θα παέι η βαλίτσα με τον Μπιλ: θα κοιμηθούν ποτέ στο ίδιο φέρετρο? Θα γίνει ο Λαφαγιέτ ο πρώτος trans βρυκόλακας? Τί θα κάνει η Τζέσικα με τον παρθενικό της υμένα (huge issue!)? Και κυρίως, πότε θα μας τραγουδήσει η μάνα της Τάρα το "What's love got to do with it?" Κανονικά θα με απασχολούσαν και οι παρονυχίδες της Μαριάν αλλά σήμερα - αύριο θα την φάει το έρεβος οπότε δεν σέρνω και αυτόν τον καημό. (Υγ. αν δεν κατάλαβες για τί πράγμα παραλυρώ, δεν μπορώ να σε βοηθήσω!)


Στην υγεία μου είμαι -μάλλον- καλά. Έχασα 4 κιλά αλλά ευτυχώς τα ξαναπήρα. Για λίγες μέρες δεν κοιμόμουν τα βράδια γιατί θυμήθηκα μιά μέρα πως και τα δυο μου ξαδέλφια - στην ηλικία μου πάνω κάτω- είχαν ένα θεματάκι με την καρδιά. Όπως καταλαβαίνεις, ξάπλωνα αγκαλιά μ' ένα σακ βουαγιάζ ψιθυρίζοντας το "Πιστεύω" και το "Του παραδείσου λεμονιά" εναλλάξ γιατί είναι στα sos. Κάποια στιγμή βαρέθηκα να κουτουλάω από τη νύστα όλη την ημέρα και πήρα απόφαση πως αν είναι να με βρει η ώρα η καλή είναι προτιμότερο να πάω ξεκούραστος και φράπα παρά να με δει τόσος κόσμος σαν λιαστή τομάτα. Ξέρω πως είναι λίγο μακάβριο (και κακόγουστο) αλλά έχω ζητήσει στην κηδεία μου να μ' έχουν ξαπλωτό σ' έναν καναπέ. Με ίσιο μαλλί. Και ανοιχτά μάτια. Και μιά 'Βαβούρα' στο χέρι. It'll be a blast, σου λέω!



Την προηγούμενη Κυριακή, έγινα νονός! Βάφτισα έναν υπέροχο μπόμπιρα, τροφαντό σαν χριστουγεννιάτικο χαμ, καλόκαρδο σαν χόμπιτ και διαρκώς γελαστό λες και του γαργαλάς μόνιμα τα μαλακά πατουσάκια. Και μοσχοβολάει. Πώς μοσχοβολάει αυτό το παιδάκι, είναι απίθανο. Φωτογραφία δεν μπορώ να σας βάλω γιατί θα το ματιάσετε και είναι κρίμα αλλά τις επόμενες μέρες θα σας μιλήσω για την βάφτιση που (δώσε προσοχή!) είχε bonus παρέλαση οπλαρχηγών του 1821! Ναι,καλά διάβασες!



Με την εγγόνα της σπιτονοικοκυράς βγήκαμε εν τέλει και φάγαμε. Σκέφτηκα να γράψω λίγα λόγια γι' αυτό το δείπνο αλλά μετά αποφάσισα πως είναι αμαρτία να το υποβαθμίσω. Έτσι μέσα στο σαββατοκύριακο - αν δεν έχω λιποθυμίσει από την χαρά μου για τους Aerosmith- θα αναρτηθεί ως ξεχωριστό 'Ημερολόγιο Χωρισμένων' με working title "Δείπνο Ηλιθίων"! Αν και μου φαίνεται πως ο τίτλος υποτιμά την εμπειρία. Θα δω!



A! Kαι κάτι άλλο που ξέχασα...



Για την ώρα σας αφήνω γιατί έρχεται η Τσούγκου για φραπέ και πρέπει να προλάβω να χώσω το κεφάλι μου στην λεκάνη γιατί νιώθω την ψαλίδα να τριχοτομείται από την λαύρα!

The heart asks pleasure first

Dear diary,

από την τελευταία φορά που σε μουτζούρωσα τα ακόλουθα συνταρακτικά έχουν συμβεί:

Η Μπουλού ξαναπέθανε! Αληθινά έχω αρχίσει να πιστεύω πως το αυτοκίνητο είναι possessed από το πνεύμα της Μπέττυ Βαλάση τότε που ανά τρίμηνο φούσκωνε και ξεφούσκωνε σαν σαμπρέλα: μιά πεθαίνει, δυό σηκώνεται! Στο πρόσφατο επεισόδιο, η Μπουλού έκαψε φλάντζα (fladja!). Αυτό είναι κάτι μηχανικό! Επίσης κάτι έχει το καπάκι. Μην μπερδεύεσαι: δεν είναι κάτι σαν το καπάκι του τάπερ αλλά ένα κομμάτι της μηχανής. Θα έπρεπε κανονικά να την νεκροφιλήσω, να πάρω ένα κουτί μελομακάρονα που έχω ξεχάσει στο πορτ μπαγκάζ από το μιλένιουμ και να την αφήσω ν'αναπαυθεί εν ειρήνη. Αλλά εξακολουθώ να είμαι συναισθηματικά γραπωμένος πάνω της όπως ο πτεροδάκτυλος στην Τέα Λεόνι. Τώρα είναι στο χειρουργείο και την επόμενη εβδομάδα θα την παραλάβω με καινούρια μηχανή και νέα δίψα για ζωή. Ή τουλάχιστον αποφασιστικότητα για άλλα 200 χιλιόμετρα!
Για αύριο το βράδυ κανονίστηκε τελικά το ρομαντικό ραντεβού με την εγγονή της σπιτονοικοκυράς μου. Χρήσιμο παρασκήνιο: τα Χριστούγεννα οι γονείς μου πέτυχαν στο μονοθέσιο ασανσέρ την Lady Fraga.Eκεί αντάλλαξαν ευχές και κοπλιμέντα - λόγω ημερών - και η κυρία τάδε τους ενημέρωσε πως είμαι τόσο καλό παιδί (εγώ) που θέλει να μου γνωρίσει την εγγονή της. "Τέτοιος που 'ναι, τέτοια του αξίζουν" είπε η μητέρα και το θέμα ξεχάστηκε. Μέχρι που ένα βράδυ χτύπησε η πόρτα κι εμφανίστηκε μιά κοπελίτσα να με ρωτήσει αν έχω διαρροή. Της είπα 'όχι' και της έκλεισα ευγενικά την πόρτα γιατί είχα και την Ugly Betty στο ημίχρονο. Στις αρχές του μήνα, τηλεφώνησα στην σπιτονοικοκυρά και εκτυλίχτηκε ο ακόλουθος διάλογος:
"Κυρία τάδε καλημέρα...μπλα μπλα...πώς είστε... μπλα μπλα... τί κάνει η αδελφή σας με την βγαλμένη μέση?"
"(Έχε κατά νου ότι η κυρία τάδε μιλάει ακριβώς όπως ο Βέλγος σεφ του Μάπετ Σόου) Καλά αγόρι μου, θα έρθεις για το ενοίκιο?"
"Δεν θα έρθω σήμερα...θα σας το φέρω μεθαύριο αν δεν σας πειράζει"
"(Παρατεταμένη σιωπή...το μυαλό της κυρίας τάδε λειτουργούσε πιο αργά και θορυβωδώς από το ασανσέρ) Την άλλη εβδομάδα θα κατέβει η εγγόνα μου και μου είπε να σου πω να βγείτε για φαγητό. Είναι αρχιτέκτονας!"
Δεν πα' να 'ναι και τενίστρια, ήθελα να της πω αλλά ένεκα η ανάγκη.
"Με μεγάλη μου χαρά (not) να βγούμε (not). Είμαι σίγουρος πως θα περάσουμε πολύ ωραία (seriously doubt it!). Την είχα συμπαθήσει πολύ (τη δυσεντερία)"
"Ωραία. Θα της το πω για να φορέσει παπούτσια (ντόινγκ!)"
"Για το ενοίκιο είστε εντάξει?"
"Και καθόλου να μην μου το φέρεις παίρνω άλλα 12 και τη σύνταξη του άντρα μου. Εισαγγελέας ήταν."
Στις βεντούζες να τα φας, ήθελα να πω. Αλλά είναι και θεόκουφη και δεν θα έπιανε τόπο η έξωση.
Έτσι θα βγούμε αύριο με την δεν-θυμάμαι-πώς - την-λένε. Ήθελα να πάμε στα McDs, ήθελε να πάμε στο Κόνα Κάι (γιατί ρουπώνει ελαφρυά το βράδυ) τελικά θα πάμε για ένα ποτό και αν έχουμε όρεξη μετά στον Πλούταρχο που "πήρε το cd του από το ψιλικατζίδικο και το έχει λιώσει" (ain't gonna happen!).
Tέλος, αγαπημένο μου ημερολόγιο, με τούτα και μ' εκείνα η καρδιά μου δεν είναι και πάρα πολύ καλά και ο γιατρός είπε πως μπορεί κάποια στιγμή να κάνει κρακ και να ξεραθώ στα καλά καθούμενα. Οκ, δεν είπε αυτό ακριβώς αλλά δεν ήταν και πολύ ευοίωνος. Να αποφεύγω συγκινήσεις, στεναχώριες, το Greek Idol, να πάρω κάτι χάπια, να κάνω βίαιτα (την κοίταξα την λέξη και δεν βρήκα το λήμμα), να ξεκουραστώ και να κάνω τον σταυρό μου. "Στους Aerosmith μπορώ να πάω?" τον ρώτησα. "Πού?!" ήταν η απάντηση του. Σκατά καρδιολόγος. Θα παώ στον Preston Burke. Aν πάντως μου συμβεί το ανεπανόρθωτο, η γιαγιά έχει τους κωδικούς του μπλογκ και θα σας ενημερώσει.
Αυτά τα λίγα. Πάω να πλύνω τα κατασαρόλια γιατί θα έρθει η Πωλινίτσα και υποτίθεται πως δεν έφαγα κοκκινιστό με πατάτες τηγανιτές χθες βράδυ!
Toodles!