Τρίτη, Απριλίου 15, 2008

From Hell

Χθες κουβεντιάζαμε με την Πωλινίτσα για το χειρότερο επάγγελμα όλων των εποχών. Ποιά είναι δηλαδή η δουλειά εκείνη που σου εξασφαλίζει μουτζωμένη ζωή και (σχεδόν) μηδενικές πιθανότητες ανέλιξης. Το πόρισμα ήταν ομόφωνο: υπάλληλος σε τράπεζα. Όχι όμως ο κανονικός. Αυτός που σου τηλεφωνεί 08:02 το πρωί για να σου υπενθυμίσει πως σε 10 μέρες λήγει ο λογαριασμός της πιστωτικής και πρέπει να τον πληρώσεις αλλιώς μεγάλο κακό θα πέσει στο κεφάλι σου.
Αντικειμενικά είναι μια καλή δουλειά: φυσιολογικό ωράριο, σταθερός μισθός κλπ κλπ. Όμως πώς να ορθοποδήσεις στη ζωή σου αν, για παράδειγμα, τηλεφωνείς ημερησίως σε (μίνιμουμ) 100 ανθρώπους και οι 98 κλείσουν το τηλέφωνο καταριόντας εσένα και τη φαμίλια σου ή, στην καλύτερη περίπτωση, με τον χαιρετισμό «άντε γαμήσου κι εσύ». Θα μου πεις κι αυτοί οι άνθρωποι τη δουλειά τους κάνουν. Μερικοί όμως (γυναίκες κυρίως) υπερβάλλουν λιγάκι στην εκτέλεση των καθηκόντων τους.

Πριν λίγες μέρες, ο φίλος μου ο Α. πλήρωσε μιά κάρτα. Η δόση ήταν 137 ευρώ και ο Α. κατέθεσε 130 ευρώ. Δύο μέρες μετά χτύπησε το τηλέχωνο και ήταν η κυρία από την τράπεζα.

«Υπάρχει ένα ανεξόφλητο υπόλοιπο»

«Μα προχτές πλήρωσα!»

«Ναι αλλά εκκρεμούν 7 ευρώ. Πότε θα τα πληρώσετε?»

«Ε, καλά θα τα πληρώσω στον επόμενο λογαριασμό»

«ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ ΚΥΡΙΕ Α. ΣΗΜΕΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΑ ΠΛΗΡΩΣΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΛΗΞΙΠΡΟΘΕΣΜΟ ΤΟ ΠΟΣΟ»

«Σας παρακαλώ κυρία μου, μην φωνάζετε. Δεν χάλασε ο κόσμος για 7 ευρώ»

«ΤΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΑΝΕΥΘΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΚΥΡΙΕ Α. ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΑ ΟΦΕΙΛΕΤΕ ΣΤΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΠΛΗΡΩΣΕΤΕ ΣΗΜΕΡΑ ΚΙΟΛΑΣ»

«Επειδή εσείς φωνάζετε κι εγώ χάνω το χιούμορ μου θα σας κλείσω το τηλέφωνο τώρα και τα 7 ευρώ θα πληρωθούν με τον επόμενο λογαριασμό»

«ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΤΕ ΝΑ ΜΟΥ ΚΛΕΙΣΕΤΕ ΤΟ ΤΗΛΈΦΩΝΟ. ΜΕ ΠΟΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΘΑ ΜΟΥ ΤΟ ΚΛΕΙΣΕΤΕ? ΝΑ ΠΑΤΕ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΤΕ ΤΙΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ ΣΑΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΝΑ ΚΛΕΙΝΕΤΕ ΤΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ»

«Σας παρακαλώ πολύ κυρία μου μην ουρλιάζετε. Δώστε μου σας παρακαλώ τα στοιχεία σας»

«ΤΙ ΤΑ ΘΕΛΕΤΕ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΜΟΥ ΚΥΡΙΕ Α.?»

«Θέλω να κάνω σύσταση στον προιστάμενο σας για την απαράδεκτη συμπεριφορά σας»

«ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΧΑ... ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΤΕ ΝΑ ΜΕ ΑΠΕΙΛΕΙΤΕ? ΜΕ ΛΕΝΕ ΕΛΙΣΑΒΕΤΑ ΛΕΚΑΝΟΒΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΣΑΣ ΦΟΒΑΜΑΙ. ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΣ ΠΩ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛ...»

O Α. έκλεισε το τηλέφωνο αλλά η psychotic bitch from hell ξανακάλεσε άλλες τέσσερις φορές. Φυσικά κανείς δεν της απάντησε. Φαντάσου τώρα να είσαι σε τρυφερό τετ α τετ και να σε πάρει τηλέφωνο σε φουλ Hysteria-Def-Leppard mode η κύρια Λεκάνοβα. Η αλήθεια όμως είναι πως ήταν άτυχη γιατί είχε βάλει τις φωνές στον λάθος άνθρωπος με τους λάθος φίλους.

Δυό μέρες μετά της τηλεφώνησα στο νούμερο που βρήκαμε πίσω από την πιστωτική και ζητήσαμε την κυρία Λεκάνοβα.

«Καλησπέρα μπορώ να μιλήσω με την κυρία Λεκάνοβα?»

«Η ίδια»

«Σας τηλεφωνώ από την τράπεζα τάδε σχετικά με το δάνειο σας»

«Λάθος κάνετε, δεν έχω δάνειο στην τράπεζα σας»

«Έχετε ένα επισκευαστικό δάνειο 55.000 ευρώ που εκκρεμούν δόσεις 4 μηνών»

«Σας είπα κάνετε λάθος»

«Μπορούμε να κάνουμε μια επαλήθευση στοιχείων γιατί είναι πιθανό να έχουμε κάνει λάθος?»

«Πατρώνυμο τάδε. Διέυθυνση τάδε. Τηλέφωνο τάδε»

«Τα στοιχεία συμπίπτουν. Μας χρωστάτε 55.000 ευρώ συν 1.800 ευρώ οι τόκοι υπερημερίας»

«ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΝΕΝΑ ΔΑΝΕΙΟ»

«Ίσως ο άντρας σας, τα παιδιά σας, καμιά ξαδέλφη ίσως το έβγαλε στο όνομα σας?»

«ΕΙΣΤΕ ΤΡΕΛΛΟΣ? ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΑΝΕΙΟ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΑΝΕΙΟ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΑΝΕΙΟ.»

«Σας παρακαλώ κυρία μου μην ουρλιάζετε σαν την Tyra Banks στο America’s next top model»

«ΤΙ??»

«Τυρί! Τι θα γίνει με το δάνειο σας? Θα το πληρώσετε ή θα σας βγάλουμε σε πλειστηριασμό το νεροχύτη?»

«ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ. ΔΕΝ ΕΧΩ ΔΑΝΕΙΟ. ΚΟΥΦΟΣ ΕΙΣΤΕ?»

«Πολύ καλά κυρία μου. Θα ενημερώσω το νομικό τμήμα. Μόνο μιά συμβουλή: μην βιαστείτε να γυρίσετε σπίτι σας απόψε γιατί θα πέσετε πάνω σε μετακόμιση. Την καλημέρα μου».

Είμαι βέβαιος πως η κυρία Λεκάνοβα δεν κατάλαβε γιατί της έγινε αυτή η φάρσα. Και είμαι ακόμα πιο βέβαιος πως θα συνεχίσει να καλεί στα σπίτια όσων αμέλησαν να εξοφλήσουν τους λογαριασμούς τους πάντα τις πιο ακατάλληλες ώρες και πάντα με τον πιο αυθάδη κι επίμονο τρόπο. Γι’ αυτό να πληρώνεις τους λογαριασμούς σου στην ώρα τους. Ή να μην σηκώνεις κλήσεις με απόκρυψη!

Παρασκευή, Απριλίου 11, 2008

Η κυρία που την βαραίνει το μαλλί της και η φιναλίστ του Baby Dance with a paedophile


Η μεγάλη απορία που μου δημιουργήθηκε χτες και κόλλησα επί 10 λεπτά στη μπουγάδα του περιπτέρου, ήταν η εξής: γιατί σε μερικές φωτογραφήσεις αντί να γράφουν "... ο τάδε έτσι όπως δεν το έχετε ξαναδεί" δεν γράφουν "...ο τάδε έτσι όπως δεν θα θέλατε ποτέ να τον δείτε"?
Κοιτάζω αυτό το εξώφυλλο (που μόλις με πληροφόρησε ο φίλος μου ο Dipsy, που κρατείται στις φυλακές της Sona στον Παναμά, πως είναι frontrunner στα Paedophilic Awards 2008) και δεν ξέρω πώς να το χαρακτηρίσω: αν το πω 'σέξυ', το επόμενο βήμα είναι να φορέσω καπαρντίνα και να κάνω στέκι μου τον παιδικό σταθμό "Μary Poppins" (άσε που νομίζω πως στο φώτοσοπ ξέχασαν να βάλουν στη θέση της την μιά ρόγα της Βάνας). Αν το πω καλόγουστο, θα μου κάνουν μήνυση και τα δύο εθνικά μπούτια. Ο μόνος χαρακτηρισμός που μου έρχεται είναι "creepy"! Κάποιος είχε την ιδέα της φωτογράφησης. Κάποιος άλλος είπε "Μμμμ, και γαμώ! Let's do it!". Kάποιος πόζαρε, κάποιος φωτοσάπισε και κάποιος ενέκρινε το εξώφυλλο. Αυτός που έλειπε από την ομάδα ήταν εκείνος που θα έπρεπε να έχει καλέσει την αστυνομία!
Kαι απορώ: ένας fucking εισαγγελέας δεν υπάρχει σ' αυτή τη χώρα? Να πάρει μια ωραία μέρα την κλούβα του και ν' αρχίσει να μαζεύει κόσμο με το φαράσι? Τσίπα, ως γνωστόν, δεν υπάρχει. Γιατί λοιπόν οι αστυνομικοί των Εξαρχείων, αφού κάθονται που κάθονται όλη μέρα αγκαλιά με τη μάνικα περιμένοντας να τους μπουρλοτιάσουν, δεν πάνε να κάνουν και καμιά δουλειά μπας και δούμε άσπρη μέρα?

Πέμπτη, Απριλίου 10, 2008

Μαγική εικόνα 2

To ωραιότατο αυτό κεφάλι που είδατε στο προηγούμενο ποστ - και οφείλω να ομολογήσω πως κάποιοι από εσάς πλησίασαν πολύ - είναι ένα καρπούζι. Το καρπούζι αυτό κοσμούσε τον πρωινό μπουφέ του κρουαζιερόπλοιου "Monarch ... κάτι" που εκτελούσε το τριήμερο δρομολόγιο Σαντορίνη - Μύκονο -Κουσάντασι - Πάτμο- Ρόδο - Ηράκλειο (όχι με αυτήν ακριβώς τη σειρά). Το όνομα του (ινδού) σεφ που είχε την κουλεμανσόν έμπνευση να μοστράρει πρωί πρωί το κεφάλι ενός mountain Troll, δεν ξέρω ποιό είναι. Ξέρω όμως πως η έμπνευση του δεν σταμάτησε εκεί. Ο μπουφές είχε επίσης μελιτζάνες με πιγκουίνι


και αυτό το πανέμορφο γκαρπούζι που μοιάζει με δηλητηριώδη βάτραχο των Γκαλαπάγκος (με αιμοροϊδες).


Συμπέρασμα: οι Χρυσοί Σκούφοι δεν τιμούν τα μεγάλα ταλέντα!

Τετάρτη, Απριλίου 09, 2008

Τρίτη, Απριλίου 08, 2008

Η ευτυχία (δεν) είναι στιγμές

Την Κυριακή το μεσημέρι έζησα κάτι που την ώρα που συνέβαινε ήξερα πως θα θυμάμαι αυτό το κάτι, αυτή τη στιγμή σε όλη μου τη ζωή: ήμασταν αγκαλιά στο κρεββάτι για το μεσημεριανό nap κι έτσι όπως έκλειναν τα μάτια μου, με πλημμύρισε ένα αίσθημα απόλυτης ευτυχίας. Μεταξύ πραγματικότητας και ονείρου είδα για λίγο τη ζωή μου: την οικογένεια μου, τους φίλους μου, τον άνθρωπο που με κάνει να μην θέλω κανέναν άλλον, τον σκύλο μου, τη δουλειά μου, τις εικόνες, τις μελωδίες που αγαπώ, τα μικροπράγματα που με γεμίζουν χρώμα και χαρά. Όλα μαζί σ' ένα κουβάρι μπερδεμένο αλλά μαζί και τόσο ξεκάθαρα και τέλεια σφιχτό. Ένιωσα πως τα έχω όλα. Δεν με νοιάζουν τα περισσότερα γιατί η ευτυχία δεν είναι φιλοδοξία.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή που θα θυμάμαι ακόμα και όταν θα βουλιάζω στον πάτο του ωκεανού, είχα όλα όσα μπορούν να με κάνουν ευτυχή. Και σκέφτηκα πως τα είχα όλα από πάντα. Ίσως όχι όλα μαζί αλλά συχνά πολλά από αυτά. Και σκέφτηκα πως η ευτυχία δεν είναι σκόρπιες στιγμές: είναι όλη η ζωή με φευγαλέες στιγμές πόνου, λύπης, μοναξιάς, ίσως και, αφόρητης οδύνης. Η ευτυχία τελικά δεν είναι αγώνας, είναι απλά η μετάφραση όσων έχεις. Μπορεί να είναι ύβρις το να λες πως τα έχεις όλα στη ζωή γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν σχεδόν τίποτε απ΄ όσα κρατάς εσύ σφιχτά. Για τον ίδιο ακριβώς όμως λόγο είναι ύβρις να μην εκτιμάς αυτά που σε περιτριγυρίζουν και σε αγκαλιάζουν με τόση στοργή σε όλη σου τη ζωή.
Η ευτυχία είναι στιγμές: αυτό, κατά τη γνώμη μου, το πιστεύουν μόνο όσοι ξυπνούν το πρωί και δεν ανοίγουν τα παράθυρα να μπει φως και καθαρός αέρας.
Nα λες 'ευχαριστώ' είναι η ευτυχία. Και αν ξέρεις να το λες, δεν το κάνεις μόνο για μερικές στιγμές.

* Αυτό το ποστ γράφτηκε με αφορμή την ερώτηση της Disco-Lata για τις "Στιγμές της ευτυχίας"