Grammys

Και εύθυμη και χήρα. Και ξερό και χλωρό. Και κυρία και ταχυδακτυλουργός στην Αννίτα. Με σύνθημα "μάντεψε πόσους Κόπερφιλντ μπορώ να βγάλω από το καβουράκι μου", η Γιόκο αποφάσισε να μας αποδείξει πως εκτός από κουκλάκι που αν το ακουμπήσεις κουνάει ακαταπαύστα το μεγάλο του κεφάλι, μοιάζει και με κουκλάκι που αν το ακουμπήσεις κουνάει ακαταπαύστα το μεγάλο του κεφάλι.Με καπέλο. Το σύνθημα της βραδιάς ήταν: "Yoko Ohh-No!"

Ο Mika. Ή αλλιώς, "η μανούλα μ' έβαλε στο πρόγραμμα για τα μάλλινα και σούρωσα". Καταχειροκροτήθηκε από τα απανταχού μακαρόνια, τους δυσεντερικούς και όλες τις bonny assed/skinny bitches που ξεραίνονται όλοι μέρα με μιά γιαουρτοσαλάτα και το λιόγερμα την κάνουν εμετό γιατί τους έφερε καούρα. Έτσι όπως τον βλέπω, μπορεί να παίζει επαγγελματικό ποδόσφαιρο γιατί έχει τα ποδαράκια 'κατουράω-εντός-παρενθέσεως' του σέντερ φορ.

"Έφαγα τον κόσμο να βρω κάτι που να με παχαίνει. Τηλεφώνησα στον Τραβόλτα να μου στείλει με Speedex τα βυζά που του κουτσάρανε στο Hairspray αλλά η σιδερώστρια έκαψε τη δεξιά ρώγα στη πρέσσα. Ευτυχώς, βρήκα τούτο το μπλέ της γρανίτας 'Blue sky' που μου κάνει και μπόλικο στα μπούτια. Kαι το καινούριο μαλλί, όνειρο. Ποιός να θυμάται πως μιαν εποχή τριγύρναγα στις ρούγες ξυπολητάν μόνο με το ταγαράκι μου!" Nelly Furtado


Εδώ έχουμε την κλασσική περίπτωση "είμαι 35 και δεν με κάνεις ούτε για 62". Με μούρη σαρωτή στα πρόθυρα σφουγγαρίσματος του red carpet, τσαντάκι καλκιουλέητορ και μεσούλα δαχτυλίδι από κουτάκι κόκα κόλας, η Fergalicious-so-capricious-Fergie αποδεικνύει πως η ζωή δεν σταματά στο νεκροτομείο.

Ό,τι και να πεις για την Φαντασία (Μπουρίτο) είναι λίγο! Πώς έπεσε από την κορυφή του American Idol στα χέρια της κουνιάδας-πρωτοετούς-φοιτήτριας- Αμάραντου- του Ψαλιδοχέρη, ούτε αυτή δεν θα το κατάλαβε. Το χειρότερο είναι πως αφού σηκώθηκε κασίδα από την ηλεκτρική καρέκλα του Παράβα, άφησε και τη ντουαλέτα για τις τρίχες με το σκράτς στο σβέρκο γιατί μόνο αυτή έδενε με το πείραμα.

"I'm 54 and I rock!" Cindy Lauper. "Βάστα τοίχε για' θα σμπρώξω" Γκουσγκούνης. Δεν ξέρω βέβαια που θα βρεθεί αν ξεκολλήσει από τον τοίχο που έγειρε για να ποζάρει αλλά και πάλι, "she bops"!.

"Για περάστε, για περάστε! Αγοράστε και θαυμάστε! Πέντε κρίκοι ένα τάληρο" Μην πυροβολείτε τον μπουφετζή του τσίρκου. Σε πλήρη αρμονία με τη Γιόκο Όνο και πάντα στους κόλπους του τσίρκου του εγκλήματος, ο Chris Brown ψάχνει τις τσέπες για να καλέσει το Πρώτων Βοηθειών από το καρτοκινητό του γιατί κάπου στο βάθος βλέπει σε slow-mo ένα καφάσι με gangsta τζιντζερόριζες να τον σημαδεύει.


Στην ερώτηση δημοσιογράφου "Καλά μαρέ, η γυναίκα σου δεν σε είδε να βγαίνεις στο γκαράζ?" ο Seal απάντησε "Η Χάιντι σκέφτηκε να με ντύσει έτσι για να είμαι σαν το γάλα μες στη μύγα. Η ιδία μου σίδερωσε και το πανταλόνι εξ'ου και η ενισχυμένη με διπλομπανέλα τσάκιση ".


Όπως ήταν φυσικό κι αναμενόμενο, τη βραδιά έκλεψε για άλλη μια φορά ο Τάκης Ζαχαράτος που ντύθηκε Cher στο διάστημα. Σούπερ πετυχημένη η μπερούκα από διαβασμένες τρίχες διαβητικού λαμπραντόρ και η μπότα Jedi που τιμά το ομότιτλο τραγούδι της Πέππης Τσεσμελή. Special kudos για τη σκουπιδοσακκούλα που στο τέλος της βραδιάς θα φιλοξενήσει τα νερομπουκαλάκια του Auditorium και των επόμενων πολιτειών που θα επισκεφτεί η Χίλαρυ μέχρι να γιομίσει και να σταλεί στην ανακύκλωση.


To ποστ αυτό είναι, φυσικά, εντελώς εμπνευσμένο από τον Σάκο με τα Μπιφτέκια και, ως εκ τούτου, εξαιρετικά αφιερωμένος.

Αλλαγή φρουράς (;)

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε, ο Αλέξης Τσίπρας έγινε με δόξα, τίμη κι ένα βαρύ 70+% ο νέος πρόεδρος του Συνασπισμού – παρντόν Σύριζα! Τέσσερα χρόνια πριν, τέτοιο καιρό πάνω κάτω, με στούμπωνε στο βανάκι του ταχυδρομείου στη Δ.Ν.Ε. (αυτό τώρα κάτι σημαίνει στη γλώσσα του Ναυτικού που υπηρετήσαμε αλλά θα σε γελάσω και δεν θα ξεκινήσει καλά η εβδομάδα). Καλό παιδί ο Αλέξης και όλοι τον συμπαθούσαν και ποτέ δεν μας είχε μοιράσει ούτε μιά προκήρυξη που αυτό από μόνο του το λες θετικό (φαντάζεσαι το στρατιωτικό του βίσμα να ήταν νεοδημοκράτης?!).

Βέβαια, ο λόγος που έβγαλε προχτές και το ύφος που τον συνόδευε δεν θύμιζαν σε καμία περίπτωση το παιδί που είχα γνωρίσει τότε. Όχι πως περίμενα ν’ αρχίσει τ’ ανέκδοτα αλλά η γλώσσα του θύμισε πολύ κάθε σινιέ γερασμένο μυαλό που σέρνει το σαρκίο του στα έδρανα και το καφενείο της Βουλής. Αυτό, βέβαια, είναι καλό γιατί σημαίνει πως έχει πάρει σοβαρά τον ρόλο του αρχηγού κι έχει κάνει τα μαθήματα του. Είναι όμως και κακό γιατί αν κλείσεις τα μάτια σου θ’ ακούσεις τον ίδιο πολιτικό στόμφο που ακούς τόσα χρόνια. Το ίδιο ύφος, τις ίδιες λέξεις, τις ίδιες δραματικές παύσεις. Προσωπικά, μου θύμισε όλα τα μπουζουκοτράγουδα που ακούς στο ραδιόφωνο και δεν ξεχωρίζεις ποιός λέει τί, καθώς όλοι και όλα μοιάζουν τραγικά μεταξύ τους. Αλλά προσπάθησα να βγάλω αυτή τη σκέψη από το μικρό μου μυαλό γιατί είναι νωρίς ακόμα για συμπεράσματα.

Θα ήταν κρίμα η νεαρή του ηλικία να μην μπει με ορμή στο πολιτικό προσκήνιο αλλά με το κοστούμι του βαριεστημένου παρωχημένου πολιτικού. Το ξεβαμμένο τζην δεν αρκεί από μόνο του για να φέρει την αλλαγή. Και σίγουρα δεν θα βρεις στις κωλότσεπες καμία νέα ιδέα. Ελπίζω να το θυμάται αυτό.

Τραγούδια για τις μέρες #17: Oscar season (part 3)

1964 Chim Chim Cheree - Julie Andrews & Dick Van Dyke from "Mary Poppins"

1965 The shadow of your smile - Astrud Gilberto from "The Sandpiper"

1966 Born free - Matt Monroe from "Born free"

1967 Talk to the animals - Movie cast from "Dr Dolittle"

1968 The windmills of your mind - Noel Harrison from "The Thomas Crown affair"

1969 Raindrops keep falling on my head - B.J. Thomas from "Butch Cassidy & the Sundance kid"

1970 For all we know - The Carpenters from "Lovers & other stangers"

1971 Theme from 'Shaft' - Isaac Hayes from "Shaft"

1972 The morning after - Maureen McGovern from "The Poseidon adventure"

1973 The way we were (memories) - Barbra Streisand from "The way we were"

1974 We may never love like this again - Anita Sarawak from "The Towering Inferno"

1975 I'm easy - Keith Carradine from "Nashville"

1976 Evergreen - Barbra Steisand from "A star is born"

1977 You light up my life - Bebby Boone from "You light up my life"

1978 Last dance - Donna Summer from "Thank God it's Friday"



Κ α λ ή

σ α ς

εβδομάδα !

Eurovision 2008: the last stand

Χθες αργά το βράδυ, την ώρα που έπαιζα αμέριμνος με το πειρατικό καράβι των playmobil μου, χτύπησε το τηλέφωνο και η Πωλινίτσα μου ανακοίνωσε πως όση ώρα ασχολιόμουν με την επίθεση του διαστημοπλοίου στους πειρατές, ολάκερη η χώρα έμπαινε σε Γιουροβιζιονικούς ρυθμούς με την ανακοίνωση των υποψηφίων τραγουδιών.

Ευτυχώς, το youtube ήταν ενήμερο και τα τραγούδια ήταν εκεί και περίμεναν.

Ξεκίνησα με την Χρύσπα, την οποία είχα στηρίξει και στα πρώτα της δισκογραφικά βήματα (το cd της είχα αγοράσει, μην φανταστείς πως την ακολουθούσα και στις πλατείες που εμφανιζόταν). Για κάποιο λόγο, ακούγοντας το τραγούδι της Χρύσπας είχα την αίσθηση πως κάποιος μου μετράει τις στιγμές. Έβλεπα την αντίστροφη μέτρηση στο χρονόμετρο του κομματιού και νόμιζα πως διένυα τα τελευταία 2 λεπτά και 57 δευτερόλεπτα της ζωής μου. Από ρυθμό δεν κατάλαβα πολλά γιατί όλα τα όργανα παίζανε σουρντάν μπουρντάν, σε πλήρη ένταση και ασταμάτητα. Δεν άντεξα να το ακούσω μέχρι το τέλος γιατί μίλησε το αίσθημα της αυτοσυντήρησης και το έκλεισα. Τα αγγλικούλια της δε, ήταν λίγο πρώτης προκαταρκτικής αλλά ρίχνω ένα μικρό φταίξιμο στο τζην που φορούσε το οποίο πρέπει να ήταν στην πραγματικότητα τζην – κορσές για 12χρονο υπέρβαρο παιδάκι και νόμιζες πως θα της βγει η ψυχή από το σφίξιμο.

Ευτυχώς, τη near- death- experience της Χρύσπας διαδέχθηκε ο Μαρτάκης. Το τραγούδι του κάτι μου θύμιζε. Μέχρι να ανακαλύψω τί, είχα κοιμηθεί και ξύπνησα ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν το τέλος. Μου φάνηκε λίγο βλακώδες και δεν κατάλαβα τί έλεγε αλλά αν δεν έχει τύχη στη Γιουροβίζιον θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί σαν μουσική υπόκρουση σε παιδικές μπιζουτιέρες.

Το τελευταίο χτύπημα μου το έδωσε το Καλομοιράκι. Είναι λιγάκι θλιβερό που της έδωσαν ένα κομμάτι που μοιάζει με κακέκτυπο χιτ της Μπρίτνυ. Ειδικά τώρα που η Μπρίτνυ είναι στην απομόνωση και τρώει το μεσημεριανό από το πάτωμα. Σώζεται, βέβαια, αν της ξουρίσουν το κρανίο και την βάλουν να χορεύει με πλήξη γύρω από μια μπάρα. Άρες, μπάρες κουλαμπάρες, δηλαδή. Κατά προτίμηση, σε σκηνικό «Εξπρές του Μεσονυχτίου» πατώντας στο arabesque της σύλληψης.

Ειδικά συγχαρητήρια στην ΕΡΤ που τους στούμπηξε έναν έναν στο κατοχικό στούντιο που ηχογραφούσε η Φραντζέσκα Ιακωβίδου με μοναδική χορογραφία «χέρια στις τσέπες» (για τα κουπλέ) / «χέρια στο Θεό» (για το ρεφρέν).

Ακόμα όμως δεν καταλαβαίνω γιατί τα τραγούδια που διάλεξαν και πάλι θα θυμίζουν το 'Πέρασμα στην Ινδία" ενώ στην πραγματικότητα όλη η ελληνική φύση πάλλεται από τους ρυθμούς της Μπεγιονσέ!

Τον τελικό θα τον δούμε φυσικά με το τηλεσκόπιο. Ελπίζω μόνο ο νικητής εκτός από σινιέ ντουαλέτα να φορέσει και κράνος γιατί τα βιολογικά προιόντα είναι σκληρά και σέρνονται διασείσεις.

Και του χρόνου!

Ηard out here for a dad

Τις τελευταίες μέρες στο σπίτι επικρατεί ένα πολύ περίεργο κλίμα που μ' έχει φέρει σε μεγάλο αδιέξοδο.

Την Παρασκεύη που πέρασε, τηλεφώνησε η αδελφή μου και με διέταξε να σφουγγαρίσω και να ξεμαλλιάσω το Λέννυ το αργότερο μέχρι το βράδυ της Πέμπτης (07/02). "Μα τον έπλυνα χτες" της απάντησα "θα του φύγει η πέτσα από τα πολλά αφρόλουτρα". H αδελφή μου όμως ήταν ανένδοτη: "Πρέπει να είναι καθαρός για την Παρασκεύη".

And, it all comes down to this:

Την Παρασκεύη το μεσημέρι, η οικογενειακή κομμώτρια με το κωδικό όνομα "Βίκυ", θέλει να παραμασχαλιάσει το Λέννυ (που μεταξύ μας, μάλλον το αντίθετο θα γίνει) και θα τον εμφανίσει στην εκπομπή της καλής κυρίας Τατιάνας. Το θέμα της εκπομπής (φαντάζομαι πως) είναι "Οι φίλοι μας τα ζώα"/ "Χνουδωτοί εξορκισμοί"/"Δαιμονιστάν σε 4 πόδια" ή κάτι παρεμφερές.

Ο Λέννυ, όπως ήταν αναμενόμενο, ενθουσιάστηκε στην ιδέα για τους εξής λόγους:

(α) είναι φανάτικ φαν της καλής κυρίας Τατιάνας και όλων των μπανανοκοτσίδων της,
(β) είναι βέβαιος πως μέσα στον κακό χαμό του γυρίσματος, όλο και κάτι θα βρει να πηδήξει (τα επίπεδα αγαμίας έχουν φτάσει σε τέτοιο εξευτελιστικό σημείο ώστε σημασία πλέον δεν έχει 'τί' θα καβαλήσει αρκεί 'αυτό' να φέρει κάτι που να μοιάζει - έστω και remotely- με τρύπα) και
(γ) Ο μπουφές. Τελεία.

Η δική μου απάντηση στην πρόταση ήταν ένα κοφτό "όχι" - ήθελα να το κάνω πιο δραματικό και να ψιθυρίσω ένα σιγανό μακάβριο "πάνω από το πτώμα μου" στο χνουδωτό αυτί του αλλά είπα να μην πάρω ανόητα ρίσκα. Η συζήτηση συνεχίστηκε με μερικά "σου-μου-του" αλλά εκμεταλλέυτηκα στο έπακρο τη γονική μου κυριαρχία για να σαμποτάρω την καριέρα του παιδιού. Προσπάθησα να του εξηγήσω πως είναι μικρός για να διαχειριστεί τη δόξα της μαρκίζας, πως σε αυτή την ηλικία πρέπει να τρέξει και να χοροπηδήσει με τους φίλους του και τα νεράτζια, πως δεν είναι ούτε αξιοθέατο, ούτε ο Άδωνης Γεωργιάδης να πάρει σβάρνα τα talk-shows, και στο κάτω κάτω στη μόνη λέξη που ανταποκρίνεται είναι το όνομα του: και το πλυντήριο να φωνάζεις από το πρωί μέχρι το βράδυ, κάποια στιγμή θα βαρεθεί, θα βγάλει πόδια και θα'ρθει να δει τί στα κομμάτια θες.
Κάποια στιγμή μάλιστα του έφερα ως παράδειγμα την Drew Barrymore που ξεκίνησε μικρή και μετά έπεσε με τα μούτρα στα ναρκωτικά και τις παρτούζες αλλά, δυστυχώς, η αναφορά σε μαζικές ερωτικές περιπτύξεις ήταν ιδιαίτερα ατυχής καθώς αντί να τον αναχαιτήσει τον έστειλε στο μπαλκόνι να ψαχουλέψει στο -μισητό μέχρι εκείνη τη στιγμή- ντουλάπι με τα μπανιερά και τις πετσέτες του.
Όλο το σαββατοκύριακο, εγώ το πέρασα στο κρεββάτι αγκαλιά με τον φίλο μου τον Μακάριο Πυρετουλάκη (που θα ήταν τραγική ειρωνεία να είναι υπαρκτό πρόσωπο και να διαβάζει το μπλόγκ η μητέρα των παιδιών του!), και ο Λέννυ στο σπίτι της αδελφής μου να πίνουν ντραμπούι με την Βίκυ βυσσοδομόντας ανελέητα εναντίον μου.
Τη Δευτέρα ο καλός Θεός με λυπήθηκε και επικοινώνησαν από την εκπομπή της καλής κυρίας Τατιάνας με τη Βίκυ και της είπαν κάτι του τύπου: "πάρτε το βουβαλόπαιδο και βάλτε το εκεί που ξέρετε, εμείς θα έχουμε καλεσμένα trimmed ζώα κάτω των 3 κιλών".
Όσο και να μην ήθελα να βγει το παιδί on camera, δεν μου άρεζε που τον έβλεπα έτσι κατσούφη και θλιμμένο. Προσπάθησα να του εξηγήσω πως δεν φταίει αυτός που είναι βαρυκόκκαλος και σαβουροπηδήκουλας αλλά η κοινωνία που προωθεί το μοντέλο του ανορεξικού και άτριχου ερμαφρόδιτου/ δεν μπορείς να συγκρίνεις τον Σον Κόνερυ με τον Μαρτάκη, τη Ζήνα με τη Τζίνα κλπ κλπ. Καμία όμως αλήθεια δεν ήταν παρηγοριά.
Από τη στεναχώρια κλείστηκε στον εαυτό του. Για δυό μέρες δεν μου μιλούσε και κυκλοφορούσε τυλιγμένος με μια πορτοκαλί πικέ κουβέρτα που τον έκανε να μοιάζει με πιροσκί. Βόλτα δεν ξέρω πότε έβγαινε αλλά είμαι βέβαιος πως θα πήγαινε στης αδελφής μου για βαρύ-γλυκό-και-όχι-με-μία-φουσκάλα και θα καταριόνταν από κοινού το σύστημα και τα συμφέροντα των απανταχού τερριέ.





Χτές το βράδυ όμως η αδυσώπητη κομμώτρια Βίκυ επικοινώνησε ξανά με την εκπομπή, αντιπρόσωπος της οποίας επιβεβαίωσε πως μπορεί το Λέννυ να παραβρεθεί στο γύρισμα. Προφανώς, τα περισσότερα πατσαβούρια θα μάζεψαν στο σιδέρωμα και το μόνο που θα'μεινε από δάυτα θα 'ναι τα κοτσίδια και οι φιόγκοι. Η καλή κυρία Τατιάνα, θα ρώτησε και τον σύζυγο, και θα αποφάσισε να μην μετατρέψει την εκπομπή σε έκθεση κομπολογιού και να κουβαλήσει και 2-3 ζώα που θα θυμίζουν αληθινά σκυλιά κι όχι pre-appetizer για πάνθηρες σε πρόγραμμα ρυθμιζόμενης διατροφής.
Να μην σας τα πολυλογώ, αυτή τη στιγμή έχω ένα σκύλο που δεν θέλει να με ξέρει και προβάρει ανάσες με κλειστό στόμα και τη γλώσσα ελαφρώς στο πλάι, σαν γριά σουρβάιβορ πλαγιομετωπικού εγκεφαλικού, γιατί η Βίκυ πιστεύει πως αυτό τον κάνει πιο χαριτωμένο. Επιχειρήματα τύπου "αν πας, θα πέσω στον υπόνομο/ αν περάσεις την πόρτα, τελειώσαμε/ αν πατήσεις στο πλατό, κομμένο το American Idol", έχουν όλα πέσει στο κενό.
Η τελευταία μου ελπίδα είναι να κοπεί η εκπομπή της καλής κυρίας Τατιάνας. Ή να βρεθεί τουμπανιασμένος ο Κολούμπο αύριο πρωί-πρωί. Ή να επιστρέψει ο Γιώργος Λεμπέσης στη δισκογραφία (οκ! αυτό το τελευταίο δεν θα βοηθήσει και πολύ την παρούσα κατάσταση αλλά ας σκεφτούμε και λίγο το παγκόσμιο καλό). Όσο πιο ήρεμα το σκέφτομαι, τόσο πιο αποδοτική μου φαίνεται η λύση κλείδωμα-στο-πλυσταριό-της -ταράτσας με μοναδική συντροφιά μια αφίσα με τη φωτογραφία μου και την αφιέρωση "Μια μέρα θα μ' ευγνωμονείς, με αγάπη, Γιώργος Καρατζαφέρης".

Και μετά αδιέξοδο!

Parenthood: Not for everyone!

Τραγούδια για τις μέρες (με πυρετό) # 16: Oscar season (part 2)

1949 Baby, it's cold outside - Ray Charles & Betty Carter from "Neptunes' Daughter"

1950 Mona Lisa - Nat King Cole from "Captain Carey"

1951 In the cool, cool, cool of the evening - Frankie Laine from "Here comes the groom!"

1952 High Noon (do not foresake me, oh my darlin') - Anny Schilder from "High Noon"

1953 Secret love - Doris Day from "Calamity Jane"

1954 Three coins in the fountain - Frank Sinatra from "Three coins in the fountain"

1955 Love is a many splendored thing - Four Aces from "Love is a many- splendored thing"

1956 Que sera sera - Doris Say from "The man who knew too much"

1957 All the way - Frank Sinatra from "The joker is wild"

1958 Gigi - The Henry Mancini Orchestra from "Gigi"

1959 High hopes - Frank Sinatra from "A hole in the head"

1960 Τα παιδιά του Πειραιά - Μελίνα Μερκούρη από το "Ποτέ την Κυριακή"

1961 Moon river - Audrey Hepburn from "Breakfast at Tiffany's"

1962 Days of wine and roses - Diana Krall & Cassandra Wilson from "Days of wine and roses"

1963 Call me irresponsible - Dinah Washington from "Papa's delicate condition"



K α λ ή

Ε β δ ο μ ά δ α !

Πρωτομηνιάτικο τεστ Κουλεμανσόν

Επειδή το τελευταίο τεστ Κουλεμανσό στο Facebook ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων - κυρίως για τις πολύ χαμηλές βαθμολογίες - επιστρέφω στο μπλόγκ ανανεωμένος, πιο λαμπερός από ποτέ, με ένα τεστ που θα συζητηθεί. Λάβετε θέσεις γιατί η επίδοση σας θα επηρεάσει τον βαθμό του τρέχοντος τριμήνου.

Το Θέμα

Φτιάξτε ένα προφίλ/αγγελία σε site/ δημοσίευμα γνωριμιών για τον εν λόγω κύριο.

Καλή επιτυχία

&

Καλό μήνα!

ΥΓ. Τα αποτελέσματα θα αναρτηθούν στις 11/02