Τρίτη, Ιανουαρίου 15, 2008

Την έλεγαν Πίτσα. Πίτσα Καράφα

Το Νοέμβριο του 1983 μετακομίσαμε οικογενειακώς στη Θεσσαλονίκη γιατί ο θείος Τάσος πέθανε και ο μπαμπάς μου κληρονόμησε το εργοστάσιο με τα παρκετόπανα. Οι γονείς μου δούλευαν όλοι μέρα στη φάμπρικα και η αδελφή μου πήγαινε στην Πέμπτη Δημοτικού. Η γιαγιά δεν έχει μεταναστεύσει μαζί μας γιατί εκείνη την εποχή έραβε φορέματα για τη μαμά της Μαντούς που τραγουδούσε στη Λυρική και έκανε διορθώσεις στα ντε-πιές της Νένας Μεντή για το θέατρο (εξακολουθώ να πιστεύω πως όλα αυτά τα είχε βγάλει από το κεφάλι της αλλά εμείς είχαμε δουλειές και ο παππούς δούλευε στα μαγιό 'Μοτίβο', οπότε δεν μπορούσε κανείς να την ελέγξει).
Οι γονείς μου είχαν προσλάβει μιά κοπέλα για να με παίρνει από το σκολείο, να μας μαγειρεύει και να προσέχει εμένα και την αδελφή μου. Πίτσα Καράφα την έλεγαν. Η ηλικία της ήταν απροσδιόριστη. Μπορεί να ήταν 25, μπορεί και 45, μπορεί και 153. Έμοιαζε νιά και τρελλή αμυγδαλιά αλλά ένα βράδυ που της έριξα σκορνταλιά με το νεροπίστολο άρχισε να ουρλιάζει και κλειδώθηκε στο μπάνιο μέχρι το πρωί. Μου πέρασε από το μυαλό πως ήταν ο Δράκουλας αλλά δεν έδωσα σημασία.
Μας έλεγε πάντα πως είχε έρθει από μιά πολύ μακρινή χώρα και ταξίδευε πολλές μέρες ζουπηγμένη στο αμπάρι με τα ποντίκια τρώγοντας ξερή μυζήθρα και τα νύχια της μέχρι να πιάσουνε λιμάνι.
Στην αρχή μας φερόταν πολύ καλά: μας τάιζε συνεχώς μακαρόνια και προτηγανισμένες πατάτες, μας άφηνε να βλέπουμε τον 'Κιτ' και όλες τις ακατάλληλες ταινίες και το πρωί μαζί με το κολατσιό μας έδινε κι από ένα θερμός με καφέ ελληνικό.
Η Πίτσα είχε πολλές φιλενάδες που μας επισκέπτονταν συχνά - μόνο όταν απουσίαζαν οι γονείς. Η πιο κολλητή της ήταν η Ελενάρα. Μιά ψηλή κοπέλα που κάπνιζε "22" και το βράδυ καθάριζε με τη σκουπίτσα της πεζοδρόμια μαζεύοντας λεφτά για να κάνει μια εγχείρηση για να κόψει ένα εξάνθημα σ' ένα πολύ μπερδεμένο σημείο του σώματος της. Η Ελενάρα δεν ερχόταν ποτέ με άδεια χέρια: σ' εμένα έφερνε κάτι μακρόστενα μπαλόνια για να τα γεμίζω νερό και να τα πετάω από το μπαλκόνι στ' αυτοκίνητα και στην αδελφή μου έφερνε ένα παγωτό "Σπρώξε-γλύψε" που οι γονείς μας απαγόρευαν. Περνούσαμε πολύ ωραία.
Τα πράγματα όμως άλλαξαν κάποια στιγμή. Η Πίτσα έγινε νευρική κι οξύθυμη. Άρχισε να μας δέρνει με τη ζωστήρα μόνο που τώρα πια δεν είχε πλάκα γιατί δεν μας χτύπαγε μόνο στον πισινό και κυρίως δεν μας ρωτούσε αν μας αρέσει! Πλέον τίναζε τη ζώνη χωρίς να τη νοιάζει πού θα μας βρει η αγκράφα. Τα βράδυα μας κλείδωνε στα δωμάτια μας χωρίς τα αρκουδάκια μας και μας σκούπιζε το πρόσωπο με κάτι μωρομάντιλα που μύριζαν περίεργα και μόλις αυτά μας άγγιζαν το κούτελο ξεραινόμασταν σαν ματιαγμένα άλογα.
Δεν μας μιλούσε πια και η Ελενάρα αραίωσε τις επισκέψεις μέχρι που το μόνο που έμεινε να τη θυμάμαι ήταν ένα πράσινο κασκόλ με πίπουλα που αργότερα ο μπαμπάς μου έκαψε.
Κάποιο βράδυ, η Πίτσα κλείδωσε εμένα και την αδελφή μου στο πατάρι με τα χριστουγεννιάτικα και φόρτωσε σε μια βαλίτσα τις κομπινεζόν της μαμάς, ένα σετ κατσαρόλες φίσλερ, δυό σατσούμα που είχε φέρει ο μπαμπάς από τη Μπανγκόγκ και τα φερ φορζέ της βεράντας κι εξαφανίστηκε. Κι εμείς μείναμε στο πατάρι αγκαλιά με τον θερμοσίφωνα. Μας βρήκαν 4 μέρες μετά κι ενώ η αδελφή μου είχε μασήσει δυό σειρές λαμπιόνια.
Για πολλά χρόνια δεν ξανακούσαμε νέα της Πίτσας. Χάσαμε την εμπιστοσύνη μας στους ανθρώπους, οι γονείς μου έφτασαν στα πρόθυρα του χωρισμού και δεν ξαναείδαμε ποτέ τον "Ιππότη της ασφάλτου".
Κάποια στιγμή ο μπαμπάς έμαθε πως η Πίτσα Καράφα δούλευε 'μπουφές' στο κέντρο 'Κατάσταση'. Πήγε να την ψάξει ένα βράδυ για να πάρει πίσω τα σατσούμα αλλά δεν την βρήκε. Το σπίτι είχε βουλιάξει στην θλίψη κι εγώ σταμάτησα να μιλάω στη αδελφή μου γιατί κάθε φορά που άνοιγε το στόμα της αναβόσβηνε σαν προειδοποιητικό φανάρι.
Τα χρόνια πέρασαν. Η μαμά έμεινε σπίτι για να μας μεγαλώσει και μπαμπάς σε μια προσπάθεια αναβάθμισης της επιχείρησης πλάσαρε παρκετόπανα με ντακούνια. Η ιδέα - όπως έλεγε η μαμά - ήταν ηλίθια. Την ίδια γνώμη είχε και η αγορά και το εργοστάσιο έβαλε λουκέτο μέσα σε 2 μήνες.
Μαζέψαμε τα κομμάτια μας και πήραμε το λεωφορείο για την Αθήνα. Για την Πίτσα δεν ξαναμιλήσαμε. Μέχρι χθες το βράδυ που έλαβα στο μέηλ μου αυτό το περίεργο μήνυμα:



"Με θυμάσαι??"


Και τότε συνειδητοποίησα πως η Πίτσα Καράφα έχει ξαναμπεί στη ζωή μου με τρόπο ύπουλο και διαβολικό. Έχει αλλάξει όνομα, μπερούκα, ψυχίατρο και πιστοποιητικό γέννησης. Αλλά όταν ξανακοίταξα τις φωτογραφίες της αναγνώρισα αμέσως εκείνα τα δασύτριχα φρύδια που για πολλά χρόνια στοίχειωναν τους παιδικούς μου εφιάλτες.

Και
ορκίστηκα
να
την
καταστρέψω.

Κυριακή, Ιανουαρίου 13, 2008

Παρασκευή, Ιανουαρίου 11, 2008

Συνηθισμένοι άνθρωποι στο θέατρο

Χθες το βράδυ παρακολούθησα την πρεμιέρα της παράστασης "Εξίσωση Ι: Συνηθισμένοι άνθρωποι" της Λένας Φιλίπποβα στο θέατρο του '104 Κέντρου Λόγου & Τέχνης' των εκδόσεων Καστανιώτη. Τη γνώμη μου για το σύγχρονο ελληνικό θέατρο λίγο-πολύ την ξέρετε, οπότε καταλαβαίνετε πως δεν πήγα κι εντελώς οικειοθελώς. Προς μεγάλη μου έκπληξη όμως είδα ένα έργο που μου άρεσε. Πολύ.
Δεν θα σας πω την υπόθεση του έργου γιατί μάλλον συνέβησαν πολλά περισσότερα και βαθύτερα απ' όσα εγώ κατάλαβα. Ούτε θα σας πω για τη σκηνοθεσία, τις ερμηνείες, τη μουσική ή τον φωτισμό γιατί δεν θα είμαι αντικειμενικός ( κι εκτός αυτού, let's face it, δεν έχει τόση σημασία η δική μου γνώμη). Θα σας πω όμως τί με συγκίνησε σε αυτή την παράσταση και γιατί της αφιερώνω τον χρόνο και της λέξεις αυτού του κειμένου.
Με συγκίνησε το ήθος της. Η ευγένεια των προθέσεων του θιάσου να παρουσιάσει ένα έργο έντιμο, ειλικρινές και, σε κάποιες στιγμές, αφοπλιστικά ωμό - όσο ωμή μπορεί να είναι η καθυστερημένη συνειδητοποίηση των χαμένων ονείρων. Μου άρεσε ο χαρακτήρας της δουλειάς αυτής: δεν κορόιδευε τον θεατή, δεν κορόιδευαν τους εαυτούς τους οι συντελεστές και δεν παρουσίασαν κάτι πρόχειρο κι ευτελές. Νομίζω πως αυτό δεν οφείλεται τόσο πολύ στο κείμενο ή στη προσωπική δουλειά των παραγόντων. Οφείλεται κυρίως στον χαρακτήρα των ανθρώπων.
Αν είσαι παλιοχαρακτήρας, ό,τι κι αν κάνεις στη ζωή σου, όσο σκληρά κι αν δουλέψεις, ό,τι κι αν καταφέρεις πάντα τα επιτεύγματα σου θα έχουν μια απρόσωπη σφραγίδα. Mπορεί να τα χειροκροτήσουν χιλιάδες, χιλιάδες όμως θα είναι και αυτοί που πολύ σύντομα θα τα ξεχάσουν.
Αν όμως διοχετεύσεις σ' ένα πόνημα το ήθος που είναι μια φυσική πτυχή του εαυτού σου, τότε θα αγγίξεις ακόμα κι έναν εξαιρετικά απαίδευτο θεατή, όπως είμαι εγώ. Γιατί εγώ δεν μπορώ να κρίνω σύμφωνα με αυτό που βλέπω αλλά με γνώμονα το πώς με κάνει να νιώθω αυτό που βλέπω. Κι αυτό που ένιωσα χθες βράδυ μοναδικό και σχεδόν ανεκτίμητο. Μέσα από τις αποκαλύψεις και τις αλήθειες που ο χρόνος, η ζωή και ο Ντοστογέβσκι φέρνουν στην επιφάνεια είχα κουρνιάσει ζεστά στην καρέκλα μου γιατί ένιωσα την ασφάλεια και τη συγκίνηση του γνώριμου και προσωπικού. Κι ακόμα έχω ακόμα μέσα μου αυτή τη συγκίνηση.

(Στη φωτογραφία η Μαρίτα Τζατζαδάκη σε μια στιγμή του έργου. Πληροφορίες για την παράσταση και τους συντελεστές θα βρείτε στο www.commonpeople104.blogspot.com)

Τετάρτη, Ιανουαρίου 09, 2008

7 + 1

Mετά από την ευγενική πρόσκληση του αγαπημένου μου μπλόγκερ Alex. A, σας παρουσιάζω 7 + 1 στιγμές που με σημάδεψαν το 2007 συμπληρώνοντας κατά κάποιο τρόπο το τελευταίο δικό μου ποστ της χρονιάς που πέρασε.

7 στιγμές

1) Mε τεράστια θλίψη κι ανείπωτη απογοήτευση ανακάλυψα πως οι αγαπημένες μου μπισκοσοκολάτες "Choco-Bloom" δεν πωλούνται πλέον σε όλα τα περίπτερα. Για να τις ξετρυπώσεις πλέον πρέπει να έχεις διδακτορικό του πανεπιστημίου Indiana Jones και κανέναν ανάδρομο πλανήτη στο ζώδιο σου. Όπως καταλαβαίνετε, το πλήγμα ήταν τεράστιο όταν συνειδητοποίησα πως όλα τα ωραία πράγματα κάποτε τελειώνουν. Όμως, όπως λένε, όταν κλείνει μια πόρτα, ανοίγει ένα παράθυρο.

2) Το παράθυρο λεγόταν alienlover και για πετούγια έφερε ένα σαλάμι μπύρας 72 εκατοστών - σα νεογέννητο ανακόντα. Περάσαμε μαζί ένα αλησμόνητο Σαββατοκύριακο πάθους: εγώ, το σαλάμι, το πάπλωμα και 24 ώρες από τη ζωή του Τζακ Μπάουερ! The best things in life are...salami!

3) Καλοκαιρινός βραδινός περίπατος στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου με 29χρονο date

Date: Σσσσσ! Ακούς κάτι? Κάποιος φωνάζει.
Νανάκος: Έχουν παράσταση στο Ηρώδειο.
Date: Και ακούγεται ως εδώ?
Νανάκος: Μα είμαστε μπροστά από την είσοδο, είναι δυνατόν να μην ακούγεται?
Date: Ααααα! Εδώ είναι το Ηρώδειο?
Νανάκος: Γιατί πού νόμιζες πως ήταν?
Date: Βασικά δεν ήξερα. Μένω στη Κηφισιά βλέπεις και δεν κατεβαίνω συχνά κέντρο.
Νανάκος: Χαχαχα! Πλάκα έχεις!
Date: Και όλο άκουγα το Ηρώδειο και το Ηρώδειο! Εδώ είναι τελικά! Μάλιστα!
Νανάκος: Αλήθεια δεν ήξερες πού είναι το θέατρο? Δεν έχεις έρθει ποτέ?
Date: Όχι, ρε τι λέμε τόση ώρα! Και τι έργο έχει?
Νανάκος: Έχει την 'Κάρμεν' απόψε. Σου λέει κάτι?
Date: Μπα.
Νανάκος: Είναι μια όπερ... χέστο! Τη διαφήμιση του Azax Ultra με τις νοικοκυρές που πετάνε τις σφουγγαρίστρες τη θυμάσαι?
Date: Κάτι μου λέει!
Νανάκος: Ε, αυτό στο πιο πλούσιο!
Date: Περισσότερες νοικοκυρές?
Νανάκος: Ναι και μιά διαχειρίστρια στο ρόλο της κακιάς.
Date: Α! Γαμώ!

4) Eκείνο το απόγευμα του Αυγούστου που κολυμπούσα με το Λέννυ κι εκείνος μου δάγκωσε μαλακά την παλάμη και με τράβηξε στην ακτή. Μου έκανε τρομερή εντύπωση πως το σκυλί μου μπορεί τελικά να μην είναι κι εντελώς καθυστερημένο και πως αν πάρει τα παντανέα μου γονίδια και ζήσει 50 χρόνια ακόμα, ίσως και να μου φέρει μια χαρτοπετσέτα στη δύσκολη στιγμή της ακράτειας - ή να τραβήξει το καλώδιο του life supporter (που, μεταξύ μας, είναι και το πιθανότερο).

5) Η αγάπη κρατάει για πάντα. Kαι όπου κι αν πας, θα σε ακολουθήσει για να σε τυλίξει με πάθος και στοργή. Φέτος όμως, ανακάλυψα με μεγάλη μου απογοήτευση πως και το μίσος έχει ανάλογη κράση. Και όπου κι αν πας, θα σε ακολουθήσει για να σε αποτελειώσει. Μετά από τόσα πολλά χρόνια, η Στέφανι Φόρεστερ εξακολουθεί να μισεί την Μπρουκ Λόγκαν και δεν έχει πάψει να μηχανορραφεί προκειμένου να την διώξει από τη ζωή του Ριτζ και από το "Forrester Creations". Και μέσα στην αδικία της ζωής, η Τέηλορ επέστρεψε κυριολεκτικά from the great beyond, με νέα μούρη και ολοκαίνουργα βυζά για να διεκδικήσει εκ νέου τον ψαρομάλλη Ρίτζ. Love's labour lost.

6) Θα περάσουν χρόνια...πολλά χρόνια...πάρα πολλά χρόνια ίσως μέχρι να ξεπεράσω το σοκ αυτής της φωτογραφίας που μας χάρισε πριν λίγο καιρό ο Σάκος με τα μπιφτέκια! Για την ακρίβεια ήταν σαν να γύριζα πίσω τον χρόνο και να ξαναέβλεπα τον Εξορκιστή. Deep Impact!

7) H συναυλία του George Michael! Nομίζω πως δεν θα ξεχάσω ποτέ την ευτυχία εκείνης της βραδυάς. Οι φίλοι που αγαπάω, τα τραγούδια που άκουγα μεγαλώνοντας, οι αναμνήσεις 20 και βάλε χρόνων όλα ήταν στη θέση τους εκείνη την απίθανη νύχτα. Aλήθεια, πόσο καιρό έχεις να χορέψεις το Heartbeat?!

+ 1 λοβοτομή

Θέλω να ξεχάσω πως με κατάπιε το "Swept away" με τη Madonna και το παρακολούθησα (μ' ενδιαφέρον) μέχρι τους τίτλους τέλους.


Παρ' ότι δεν συνηθίζω να πασάρω τη σκυτάλη, θα το κάνω γιατί χτες στόλισα το σπίτι κι έχω κέφια. Θα ήθελα λοιπόν να μάθω καλύτερα τους: Mahler76, Parsifal, Kangerlussuaq, Costademon, Patsiouri, Χαμηλές Πτήσεις, Στίλβη & Dust Road

Δευτέρα, Ιανουαρίου 07, 2008

Σκηνές από ένα οικογενειακό δεκαήμερο

Σκηνή Πρώτη
(Σήμερον κρεμάται επί ξύλου)

Το πρωί των Χριστουγέννων όλα ήταν στη θέση τους: το τραπέζι στρωμένο, το τζάκι αναμμένο, το πτηνό στους 200, ο Λέννυ φρεσκοσιδερωμένος, η γιαγιά με το γούνινο αλα Γκορμπατσώφ καπέλο και τα σκουλαρίκια τραπουλόχαρτα, οι καλεσμένοι στο κατώφλι αγκαλιά με μια μπλάκ φόρεστ. Το μοτίβο των οικογενειακών συγκεντρώσεων γνωστό: ξεκινούν σαν μάθημα αερόμπικ με την Τζέην Φόντα, μέχρι να γίνει το πλονζόν της Φάνης Πάλλη και να γίνει το σαλόνι, σαλούν. Έτσι και η δική μας μέρα ξεκίνησε με 'καλημέρα/ χρόνια πολλά/ σ' αγαπώ', για να ακολουθήσουν τα 'ε, σου άρπαξε λίγο στη πέτσα/ ξινό είναι το κρασί/ βγάλε χριστιανή μου το καπέλο' και να καταλήξουν 'όλοι παντρεύονται/ όλοι κάνουν παιδιά/ πότε επιτέλους θα γίνουμε παπούδες?'. Οκ! Η αλήθεια είναι πως τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν πάρει δραματικότερη τροπή καθώς εγώ και η Αγγέλα φοβόμασταν πως κάπου μεταξύ κονσομέ και χοιρινού οι γονείς θα μας αρραβώνιαζαν, θα έδιναν τα χέρια και θα καταλήγαμε στα κοινωνικά της Espresso. Ειδικά τη στιγμή του καφέ που η Αγγέλα διάβαζε τις απαντήσεις του Trivial και οι γονείς μας είπαν "Θέλουμε να σας πούμε κάτι!" ένιωσα λες και μου πήρε ο Εθνικός Σταρ το γκράμμι μέσα από τα χέρια. "Ένα σου λέω: αν μας αρραβωνιάσουν θα τους πω πως είσαι η Πόπη Μαλλιωτάκη" απείλησα την Αγγέλα. Ευτυχώς όμως οι not -to - be συμπέθεροι ήθελαν απλά να μας ανακοινώσουν πως θα πήγαιναν εκδρομή στο Νυμφαίο. Μετά από αυτή την παρένθεση, όπως ήταν φυσικό, η συζήτηση επέστρεψε στο θέμα "Αν δούμε εγγόνια να με χέσεις" αλλά ήδη είχα μάθει στην Αγγέλα πως να τραγουδάει τα κάλαντα μέσα στο κεφάλι της και κύλησε ήρεμα το λιόγερμα.

Σκηνή Δεύτερη
(Αθώο θύμα δικαστικής πλάνης)

Από τις αρχές Νοεμβρίου δύο είναι τα θέματα συζήτησης: πότε πέφτουν οι Απόκριες και τί θα κάνουμε την παραμονή Πρωτοχρονιάς. Η πρώτη δεν είναι του παρόντος. Στη δεύτερη ερώτηση δεν απαντώ ποτέ πριν από το πρωινό της ίδιας της παραμονής καθώς πάντα κάτι συμβαίνει την τελευταία στιγμή - συνήθως μια up close & personal επαφή με το θερμόμετρο. Φέτος υπήρχαν διάφορα σχέδια αλλά όπως πάντα ναύαγησαν! Οι γονείς αποφάσισαν να παραμείνουν στο Γαλαξείδι και για την Πρωτοχρονιά. Και άρχισαν τα τηλέφωνα: "μην σας νοιάζει για εμάς, θα περάσουμε υπέροχα/ κοιτάξτε εσείς να διασκεδάσετε κλπ κλπ. Κι επειδή φημίζομαι για την παθητική μου ψυχολογία πήρα τα κομμάτια μου και πήγα στο Γαλαξείδι γιατί προτίμησα τους γονείς από τις τύψεις. Η αλήθεια είναι πως δεν ήταν και άσχημα. Όλοι ήταν χαρούμενοι, το κοκκινιστό είχε πετύχει, ήπιαμε, γελάσαμε, παίξαμε στα χαρτιά τα εμβόλια του Λέννυ. Κάποια στιγμή μόνο πήγαν να παρεκτραπούν τα πράγματα όταν έπιασε τη μαμά αχαλίνωτο κέφι και θέλησε να χορέψει. Ευτυχώς η απειλή "αν σηκωθείς να χορέψεις, θα βάλω τα κλάμματα" στάθηκε αρκετή για να την αναχαιτίσει. Τίποτε όμως δεν θα ήταν το ίδιο αν η γιαγιά ακούγοντας το "Τί σου 'κανα και πίνεις;" δεν αναρωτιόταν φωναχτά: " Τί ν' απέγινε άραγε η Ρέα του Big Brother;". Το κουλεμανσόν είχε κάνει ποδαρικό... από το παράθυρο.


Σκηνή Τρίτη
( Crimes & misdemeanors)

Μαμά: Τί βλέπεις?
Νανάκος: Το Μπάτμαν.
Μαμά: Α! Πάντως Νανάκο μου, σκεφτόμασταν με τον μπαμπά πως δεν υπήρξαμε καλοί γονείς.
Νανάκος: Γιατί το λες αυτό?
Μαμά: Ε, να: που σε αφήναμε να βλέπεις όλες αυτές τις βίαιες ταινίες, τα Σπάιντερμαν και όλα αυτά...
Λέννυ: Τη Σούπερ Κατερίνα έπρεπε να του κόβατε, όχι τα Σπάιντερμαν.
Νανάκος: Λέννυ!
Μαμά:... και μετά που σου αγοράζαμε τα αστεράκια του νίντζα που πέταγες στην αδελφή σου...
Λέννυ: ...που τις έκλεβες κι από πάνω τα γάντια της Μις Κίττυ...
Νανάκος: Λέννυ, είπα!
Μαμά: ... και σε αφήναμε να βλέπεις όλα αυτά τα έργα με τον Φρέντυ Κρούγκερ...
Λέννυ: ... και την Ώντρευ Χέμπορν...
Νανάκος: Άλλη μία λέξη και αύριο τέτοια ώρα θα ροχαλίζεις στο άσυλο!
Μαμά: ... και ξύπναγες τα βράδια κι έπαιρνες αγκαλιά τα εικονίσματα και τριγυρνούσες γύρω από το τραπέζι...
Λέννυ: ... και τ' απογεύματα έπαιρνες την ομπρέλλα με τα βολάν κι έκανες την Ελάιζα Ντούλιτλ στις ιπποδρομίες...
Νανάκος: Δεν θα στο ξαναπώ!
Μαμά: ... ποιά κοπέλα να μείνει μαζί σου αν νομίζει πώς είσαι βίαιος;
Λέννυ: ... η Ρου-Πολ μόνο, και αν.
Νανάκος: That's it! Το πρωί φεύγεις με to πούλμαν των 07: 20 για Κορωπί.
Λέννυ: Μπαρολέ κάλτσες φοράς?
Μαμά: Ουφ! Άντε Λεννάκο μου, πάμε για ύπνο!
Λέννυ: Χάπι νιού γίαρ, σίσι μπόι!

Μετά από 1,5 dsl-less μήνα, μπορώ επιτέλους ν' αναφωνήσω...


"I' m back , baby !"

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 31, 2007

Dance one year in, kiss one goodbye

It was the best of times, it was the worst of times...


Φαντάζομαι θα θυμάστε πως από τα μέσα σχεδόν της χρονιάς, είχα ρίξει ένα τεράστιο Χ στο 2007 και είχα ξεκινήσει από την άνοιξη κιόλας, να ξεμαλλιάζω την ουρά του Λέννυ μετρώντας μία- μία τις ώρες μέχρι να καταλήξει το λεγόμενο έτος της ευτυχίας στο σιφόν της λεκάνης. Σε λίγες ώρες, η μεγαλύτερη επιθυμία μου για το 2007 θα έχει επιτέλους εκπληρωθεί! Αν και πλέον δεν είμαι και τόσο σίγουρος για το πόσο δίκαιος ήμουν μ' αυτή τη χρονιά.


we were all going direct to heaven, we were all going direct the other way...




Νομίζω πως σε προσωπικό επίπεδο το μεγαλύτερο δώρο του 2007 ήταν η υγεία μου. Για την ακρίβεια το θαύμα που παρενέβη και δεν κατέληξα παζλ μαζί με κάθε παιδικό γεύμα στα McDonalds μετά το τροχαίο που είχα τον Απρίλιο. Μπορεί να μου έχει μείνει ακόμα ένα teenie weenie τραύμα για τις απότομες στροφές αλλά το μάθημα μου το πήρα: όποια καταστροφή κι αν έρθει τα πράγματα που αγαπάς περισσότερο στον κόσμο θα σωθούν και με αυτά θα προχωρήσεις και θα ξαναφτιάξεις τη ζωή σου, ίσως και καλύτερα από πριν. Εκείνο το πρωί όλα είχαν πάρει το χρώμα της λαμαρίνας. Εκτός από το ipod μου και μιά λουκανικόπιτα.

it was the spring of hope, it was the winter of despair...


Η συναισθηματική πλευρά του 2007 ξεκίνησε, μετά από αρκετά χρόνια, πολύ ελπιδοφόρα. Για να καταλήξει πολύ σύντομα σε μια με μεγάλη απογοήτευση. Ναι, ήταν πολύ δύσκολο κι ανυπόφορα δυσάρεστο. Τώρα όμως που βρίσκομαι εκατοντάδες ώρες μακριά από εκείνες τις στιγμές δυστυχίας, σχεδόν χαίρομαι. Κυρίως γιατί ήμουν έτοιμος να πιστέψω πως το παρελθόν είχε γαμήσει οριστικά κι αμετάκλητα την συναισθηματική μου φύση και θα περνούσα τα επόμενα χρόνια αγκαλιά με τον κυνισμό μου. Το ότι οι άνθρωποι δεν ταιριάζουν ή δεν μπορούν να ζήσουν μαζί για διάφορους λόγους είναι κάτι φυσικό. Το να μην αντέχουν όμως την ιδέα κάποιου άλλου στη ζωή τους, είναι θλιβερό και μοιραίο. Τελειώνοντας το 2007, επιβεβαιώνω με μεγάλη περηφάνια πως δεν ανήκω στη δεύτερη κατηγορία. Έστω κι αν μου πήρε καιρό να το καταλάβω.

it was the season of Light, it was the season of Darkness...


Το 2007 χορτάσαμε αρρώστιες και κηδείες. Πήρα 4 κιλά μόνο από τα τσουρέκια των μνημοσύνων. Ο μπαμπάς αρρώστησε, ο ξάδελφος πέθανε, φίλοι αρρώστησαν, γονείς φίλων πέθαναν. Πες μου νεκροταφείο, να σου σχεδιάσω την κάτοψη. Άλλοι ανάρρωσαν, άλλοι όχι ακόμα, άλλοι μας κούνησαν το μαντήλι. Κι εγώ μέσα σε όλα αυτά να προσπαθώ να στηρίξω οικογένεια, συγγενείς, φίλους και γνωστούς. Χωρίς να μπορώ να κλάψω. Το 2007 ανακάλυψα κάτι πολύ σημαντικό: οι αρρώστιες και ο θάνατος είναι το πιο σίγουρο κομμάτι της ζωής. Πιο βέβαιο ακόμα και από την ίδια μας τη γέννηση. Είδα ανθρώπους να λυγίζουν, να χάνονται, να προσπαθούν, να παλεύουν. Όσοι νίκησαν, νίκησαν γιατί το ήθελαν. Όσοι έσβησαν, έσβησαν γιατί παραιτήθηκαν. Σε μια κηδεία έκλαψα μόνο αλλά όχι για την απώλεια. Για την παραίτηση πιο πολύ.

we had everything before us, we had nothing before us...


Το 2007 έζησα την χειρότερη εμπειρία της ζωής μου: δούλεψα για 3 εβδομάδες στο 'Κουτί' σε χρέη σερβιτόρου. Είναι πολύ κρίμα που αυτό το μαγαζί λειτουργεί ως εστιατόριο και όχι ως πλατό hardcore ριάλιτι. Το περιβάλλον είναι τόσο ευχάριστο που αντί για ποδιές, θα έπρεπε όλοι να κυκλοφορούν με κράνη. Κάθε βάρδια έμοιαζε με tour στα πλατό του Hostel και ξεναγό τον Jerry Springer. Ό,τι βγάζεις τα τρως σε εξτένσιονς κι επιδέσμους. Το θέμα τελικά δεν είναι η τέλεια δουλειά αλλά οι συνεργάτες. Τώρα που έχω την τέλεια δουλειά και την καλύτερη μου Πωλινίτσα για συνεργάτη, όλο αυτό μου φαίνεται απίθανα προφανές. Και το 'Κουτί' θα μείνει στο μυαλό μου σαν σημείο αναφοράς για την φράση "...rock bottom".

it was the age of wisdom, it was the age of foolishness...


Νέοι άνθρωποι, νέα πρόσωπα, νέοι φίλοι. Χρόνο με τον χρόνο η άλλη σου οικογένεια, οι φίλοι που διάλεξες, αλλάζουν. Κάποιοι αποσύρονται, κάποιοι χάνονται για λίγο κι επαναμφανίζονται, κάποιοι παραμένουν σταθερά κοντά σου, κάποιοι άλλοι εμφανίζονται για να διεκδικήσουν τον χρόνο και το συναίσθημα σου. Υποτίθεται πως με τα χρόνια ωριμάζεις κι επιλέγεις πιο προσεκτικά ποιός θα μπει στη ζωή σου - για λόγους αυτοσυντήρησης κυρίως. Η χρονιά που τελειώνει δεν παίρνει κανέναν από τους παλιούς μου φίλους. Αντιθέτως, έφερε νέα πρόσωπα, κάποια μάλιστα και από εδώ, που με μεγάλη εντιμότητα, φρεσκάδα κι αξιοπρέπεια εισέβαλλαν στη ζωή μου. Μεγάλο πράγμα η εντιμότητα των προθέσεων. Μεγάλο πράγμα να βλέπεις στον τελικό απολογισμό πως αντί να χάσεις, κέρδισες.

it was the epoch of belief, it was the epoch of incredulity...


Το 2007 πίστεψα σε πολλά πράγματα. Πολλές προσδοκίες που ματαιώθηκαν, πολλά όνειρα που βούλιαξαν στο κενό, πολλά χαμόγελα που δεν ήταν όσο διάπλατα έπρεπε. Πολλές λανθασμένες προσωπικές επιλογές. Οι τελευταίοι μήνες όμως άνοιξαν νέους δρόμους. Πιο ειλικρινείς, πιο ξεκάθαρους, ίσως δυσκολότερους από αυτούς που θα διάλεγα φυσιολογικά αλλά με σπουδαίους συμμάχους στο πλάι μου. Το μεγαλύτερο μάθημα του 2007 ήταν αυτό: οι σύμμαχοι. Η οικογένεια, οι φίλοι, οι συνεργάτες. Ό,τι προσπάθησα να φτιάξω αποκλείοντας τους πάντες από τα πλάνα μου, απέτυχε. Όχι γιατί δεν είχα βοήθεια αλλά γιατί δεν απολαμβάνω την απουσία. Μεγάλη απάτη η έπαρση και η ξεροκεφαλιά.

for good or for evil, in the superlative degree of comparison only.


Από το 2008 ζητάω τα πάντα και υπόσχομαι να παλέψω για τα πάντα. Γιατί αυτή τη χρονιά έμαθα πως αν δεν ζητήσεις κανένας δεν θα μαντέψει αυτό που επιθυμείς. Κι αν δεν παλέψεις ούτε θα κερδίσεις αλλά ούτε και θα κρατήσεις όσα ήδη σου ανήκουν.


12 4 '08


La complainte de la Butte - Patrick Bruel & Francis Cabrel

Rule the world - Take That

Old habits die hard - Mick Jagger & Dave Stewart

Walking on the milky way - OMD

Brave
- Jennifer Lopez

Together we are strong - Mireille Mathieu & Patrick Duffy

There for me - La Bionda

The only ones - Reamonn & Lucie Silvas

We have all the time in the world - Louis Armstrong

Seasons in the sun - Mammas & the Pappas

Tears dry on their own
- Amy Winehouse

Two to tango - Paul Voudouris





Σας εύχομαι μια υπέροχη χρονιά για εσάς και όσους αγαπάτε!

Τα λέμε του χρόνου!

υ.γ. Σταματήστε τα forwarded ευχετήρια μηνύματα στο κινητό! Είναι κάπως αγενή για όσους ξέρετε πάνω από μία μέρα!