Τρίτη, Δεκεμβρίου 25, 2007
Κυριακή, Δεκεμβρίου 23, 2007
Τραγούδια για τις (χριστουγεννιάτικες) μέρες # 12
It's the most wonderful time of the year - Andy Williams
Christmas (Baby please come home) - Mariah Carey
Feliz Navidad - Celine Dion & Family
Rockin' around the christmas tree - Mel & Kim
Do they know it's christmas - Band Aid II
All alone on Christmas - Darlene Love
Merry Christmas everyone - Shakin Stevens
Les cloches du Hameau - Traditional
Χρόνια πολλά κι ευτυχισμένα σε όλους σας!
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 19, 2007
Χωρίς χριστουγεννιάτικο τίτλο
Φέτος, λοιπόν, η επανάληψη του πατρόν ξεκίνησε από νωρίς. Πολύ δυσάρεστη ατμόσφαιρα, λόγια-λόγια-λόγια, κι αντί για έλκυθρα, αναπάντητοι καλικάντζαροι παντού. Αυτό ήταν ιδιαίτερα στεναχωρηματικό όχι τόσο επειδή είναι Χριστούγεννα αλλά κυρίως γιατί απεχθάνομαι τις φωνές, τη γκρίνια και τα μούτρα. Άσε που δεν θέλω ν' αρχίσω από τώρα να τρέχω το Λέννυ στους ψυχαναλυτές για να στοκάρουν τα παιδικά του τραύματα.
Αποφάσισα, λοιπόν, να σπάσω την παράδοση φέτος.
Μετά από ένα φρικτό τετραήμερο που τριγυρνούσα σαν τον κλοσάρ κουράζοντας με σκέψεις το λιγοστό μου μυαλό, πήρα το Λέννυ στο κρεβάτι μου και κοιμηθήκαμε αγκαλιά. Σφιχτή αγκαλιά. Αποφάσισα, να μην κατεβάσω μούτρα και ρολά γιατί όσο στραβό και ανάποδο και να υπήρξε το 2007, αν το καλοσκεφτώ όλο και κάτι μου έμαθε. Και ίσως να ήρθαν πολλές στιγμές μέσα στις τελευταίες 353 ημέρες που να ήθελα να τα παρατήσω όλα και να μην ήξερα πού να σταθώ αλλά δεν το έκανα. Όπως και πολλοί από εσάς αλλά και απ' όσους ξέρω. Όχι από περηφάνια ή από τον φόβο της ήττας. Απλά δεν το κάναμε. Μάλλον γιατί όλοι ελπίζουμε πως η επόμενη μέρα, εβδομάδα ή χρόνος όλα θα είναι καλύτερα. Και πού ξέρεις μπορεί και αυτή να είναι άλλη μια μεγάλη αλήθεια.
Το σημαντικό τελικά δεν είναι οι χρωματιστές μπάλες και τα δώρα που σου επιβάλλουν να χαμογελάσεις. Το σημαντικό τα Χριστούγεννα είναι να θυμηθείς πού ανήκεις. Και να επιστρέφεις εκεί που σε περιμένουν. Όπου κι αν είναι αυτό. Όπως κι αν γυρίσεις, ό,τι κι αν έχει συμβεί, ό,τι κι αν έχεις χάσει πάντα κάποιος θα σε περιμένει.
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 17, 2007
Κυριακή, Δεκεμβρίου 16, 2007
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 14, 2007
Εγώ, εσύ και η τρελλή σου αδελφή
Πριν λίγες μέρες, μαζέψαμε τα κομμάτια μας και πήγαμε να φάμε στο El Pecado. Δεν είχα και πολύ καλή διάθεση και βγήκα με το ζόρι, μόνο και μόνο για να επιβεβαιώσω αυτό που λένε: ότι δηλαδή αν είσαι χάλια, οφείλεις να βγεις για να σου φτιάξει το κέφι.Πήγα, λοιπόν, να φάω μιά ρημαδομπουκιά, ν' ακούσω τους φίλους μου να μιλάνε και μετά να ξανατρυπώσω στο κονάκι μου. Στο El Pecado όμως με περίμενε ο εφιάλτης που λέγεται "Αδελφές Μαγγίρα".
Γενικά, τις συμπαθώ πολύ. Είναι έξυπνες, έχουν πολύ χιούμορ, ετοιμόλογες και πολύ αυτοσαρκασμό. Αλλά φαντάσου τώρα να θέλει ο λιχούδης ο άνθρωπος να ευχαριστηθεί την κατατονική του πιρουνιά και να έχει πάνω από το κεφάλι του τις δυό οδοντογλυφίδες να χοροπηδάνε σαν τα ανορεξικά easter bunnies. Καλή η δίαιτα κορίτσια αλλά κανονικά θα έπρεπε να μετονομαστεί στο "Η τρανς και η πατατράνς". Πολλά κόκκαλα και πολλά δόντια. Να τις βράσεις, ούτε δυό πιάτα κονσομέ δεν βγάζεις.
Το πρόγραμμα δε, μου φάνηκε τόσο απίθανα πληκτικό που ένιωθα εσωτερικές ενοχές για το "Je t' aime". Μπορεί βέβαια να είμαι κι εγώ ο ηλίθιος γιατί όλο το υπόλοιπο μαγαζί είχε κατουρηθεί στα γέλια. Nαι, έχει εναλλαγές. Ναι, είναι αεικίνητες και ταλαντούχες. Αλλά δεν έχει πλέον πλάκα να μιμήσαι τον Ψινάκη και τη Βάνα Μπάρμπα. Προσωπικά, δεν το θεωρώ αστείο αλλά κακόγουστο ακόμα κι όταν έχεις το πιο ευφάνταστο κείμενο. Και είχε ενδιαφέρον να κάνεις τον Μάικλ Τζάκσον το 1987, όχι 20 χρόνια μετά. Εκτός κι αν είσαι ο ίδιος ο Τζάκσον, μόνο που τότε είναι θλιβερό με μια πρέζα νοσταλγίας circa 'περασμένα ξεχασμένα'.
Και πάνω απ' όλα, δεν χρειάζεται να χορεύεις σαν την Σακίρα για να υποδυθείς τη Σακίρα. Απλά καλό είναι εκεί που έχει η Σακίρα τον κώλο της, να έχεις λίγο κρέας αντί για τ' απομεινάρια της δίαιτας με τη λαχανόσουπα. Λέμε τώρα.
Τρίτη, Δεκεμβρίου 11, 2007
Ημερολόγια Χωρισμένων Μέρος ΙΕ: Κώνος Οδοποιίας (Part ΙI)
O γάμος κανονίστηκε για τον Οκτώβρη. Κι επειδή ο Σανσονόπουλος θεωρούσε μπανάλ όλο το πόπολο Ολλανδίας, Ισπανίας κλπ, αποφασίσαμε να παντρευτούμε στον Καναδά, το κατώφλι του οποίου καμία μπαναλιτέ δεν πέρασε ποτέ.
Ήταν τέλος Αυγούστου όταν τελειώσαμε με τα διαδικαστικά: πρεσβείες, άδειες, αεροπορικά και ξενοδοχεία. Και παρ’ ότι πολλοί από τους φίλους μας κοιτούσαν σαν εξωγήινους όταν τους ανακοινώναμε την απόφαση μας, εμείς νιώθαμε απίθανα χαρούμενοι.
Ο Σανσονόπουλος δε, είχε πάρει πολύ σοβαρά την όλη προετοιμασία του γάμου και περνούσε όλη την ημέρα διαβάζοντας περιοδικά γάμου.
Σιγά σιγά είχα αρχίσει να αποχαιρετώ το σπίτι μου καθώς περνούσαμε όλο και περισσότερο χρόνο στο σπίτι του Σανσονόπουλο. Στην ουσία, το σπίτι του έμοιαζε περισσότερο με κλουβί αλλά τα μάτια των ερωτευμένων το έβλεπαν φωλίτσα. Eυτυχώς, ο Σανσονόπουλος εκτός από παιδί από σπίτι ήταν και major παστρικοθοδώρα.
Σε αυτή τη φωλιά όμως άρχισαν να συμβαίνουν μερικά ανεξήγητα πράγματα.Ένα ωραίο πρωί, έφυγα για τη δουλειά φορώντας ένα δικό του σακάκι στη μέσα τσέπη του οποίου βρήκα ένα προφυλακτικό. Τί το ήθελε το καποτάκι?
Ο διάλογος που ακολούθησε το απόγευμα ήταν ο εξής:
Ν.: Βρήκα ένα προφυλακτικό στο σακάκι σου.
Σ.: Δεν είναι αυτό που νομίζεις! Είναι για τη συλλογή μου!
Ν.: Συλλέγεις προφυλακτικά?
Σ.: Ναι! Εδώ και χρόνια!
Ν.: Μπορώ να τη δω?
Σ: Εμ, όχι! Γιατί την έχω στείλει σ' ένα φίλο στο Παρίσι για να μου φτιάξει αυτό που θα φορέσω στο γάμο. Είναι κουτίρ, δεν ξέρεις εσύ!
Μια μέρα, χρησιμοποίησα το κομπιούτερ του για μια δουλειά μου. Εκεί βρήκα έναν φάκελλο που έγραφε «Πάρτυ Τζες.» Το άνοιξα και χάζευα διάφορες φωτογραφίες από το πάρτυ της φίλης του. Όταν ξαφνικά είδα αυτό:
Ο διάλογος που ακολούθησε ήταν ο εξής:
Ν.: Τί ακριβώς κάνεις εδώ?
Σ.: Δεν είναι αυτό που νομίζεις! Είναι φωτομοντάζ!
Ν.: Τι ακριβώς έχουν μοντάρει?
Σ.: Μια τσικίτα κι εμένα να σκύβω για τα κορδόνια μου.
Ν.: Φορούσες παπούτσια αλλά όχι βρακί?
Ένα απόγευμα έκανα χώρο στη ντουλάπα για μερικά ρούχα μου. Εκεί βρήκα ένα μεγάλο κουτί που έγραφε "Πράγματα Γραφείου" . Το άνοιξα και, μεταξύ άλλων, βρήκα αυτό.
Ο διάλογος που ακολούθησε το βράδυ ήταν ο εξής.
Ν.: Τι ακριβώς είναι αυτό?
Σ.: Δεν είναι αυτό που νομίζεις! Είναι δώρα από φίλους.
Ν.: Σε τί είδους γραφείο ξέρουν οι φίλοι σου πως δουλεύεις?
Σ.: Οι δημοσιογράφοι έχουν ιδιότυπο χιούμορ. Μεταξύ μας κάνουμε χιούμορ πως δουλεύουμε σε μπουρδέλο.
Ν.: Σε μπουρδέλο? Εγώ υπέθεσα στο Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε.
Σ.: Εεεμμμ...
Ν.: Άσε! Κατάλαβα!
Όπως καταλαβαίνεις, είχα αρχίσει να έχω κάποιες αμφιβολίες για το παρελθόν του Σανσονόπουλο. Ήταν τότε που συνειδητοποίησα κάτι που δεν μου είχε κάνει νωρίτερα εντύπωση. Ο Σανσονόπουλος έγραφε μόνο μια στήλη σε μια εφημερίδα με ένα βασικό μισθό. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, αυτός ο μισθός του έφτανε για να πληρώνει δύο δάνεια, πιστωτκές, ενοίκιο, ταξίδια, εξόδους, ακριβά ρούχα και να αποταμιεύει κιόλας.
Δυστυχώς όλα αυτά συνδέθηκαν όταν κάποιο βράδυ υποδεχθήκαμε στο κρεββάτι μια ιδιαίτερα ανεπιθύμητη παρέα.
Η, κατά Σανσονόπουλο, εξήγηση ήταν απλή: «Πήγα να φάω στη μαμά μου και ήταν εκεί ένας ξάδελφος μου που είναι ιατρικός επισκέπτης στο Λοιμωδών».

Η αδιαβάθμητη μαλακία και καλή μου διάθεση είχαν πλέον εξαντληθεί. Δεν κουβεντιάσαμε τί έφαγαν με τον ξάδερφο και, κυρίως, σε ποιά στάση. Αντίθετα, μάζεψα μερικά τσιμπράγκαλα και τσακίστηκα πίσω στο σπιτάκι μου. Από το επόμενο βέβαια πρωί άρχισαν να τηλεφωνούν οι φιλεναδίτσες του Σανσονόπουλου.

Ό,τι όμως και αν μου έλεγαν, η εικόνα που είχα για τον Σανσονόπουλο στο κεφάλι μου ήταν πολύ συγκεκριμένη.

Χωρίσαμε πολιτισμένα. Μου είπε να περάσω να πάρω τα πράγματα μου. Ξέχασε βέβαια να μου πει πως είχε αλλάξει την κλειδωνιά. Σκέφτηκα να την ανοίξω μόνος μου αλλά είπα να μην κλιμακώσω την κατάσταση.

Τηλεφωνηθήκαμε το βράδυ και είπε πως θα μου έφερνε κάποια στιγμή ο ίδιος τα πράγματα. Περίπου μία ώρα αργότερα χτύπησε το θυροτηλέφωνο. Κατέβηκα και αντίκρυσα όλα μου τα πράγματα, τέλεια αμπαλαρισμένα και τακτοποιημένα κατά μήκος του πεζοδρομίου. Eυτυχώς, οι γείτονες κατάλαβαν αμέσως σε ποιόν ανήκαν όλα τα αντικείμενα και δεν τα πείραξαν.

Με τον Σανσονόπουλο δεν ξαναμιλήσαμε. Ήταν πολλές φορές που ενώ έπρεπε να χτυπήσω το δικό μου κεφάλι στον τοίχο, ήθελα να βάλω κάτι πρόχειρο πάνω μου και να πάω να τον δείρω.

Αλλά κάθε φορά σκεφτόμουν πως το κακό γυρίζει πίσω σαν την κατάρα. Κι όπως μου έλεγε και ο παπουλάκος μου, 'Don't look back in anger'.





















