Τρίτη, Δεκεμβρίου 11, 2007

Ημερολόγια Χωρισμένων Μέρος ΙΕ: Κώνος Οδοποιίας (Part ΙI)

O γάμος κανονίστηκε για τον Οκτώβρη. Κι επειδή ο Σανσονόπουλος θεωρούσε μπανάλ όλο το πόπολο Ολλανδίας, Ισπανίας κλπ, αποφασίσαμε να παντρευτούμε στον Καναδά, το κατώφλι του οποίου καμία μπαναλιτέ δεν πέρασε ποτέ.



Ήταν τέλος Αυγούστου όταν τελειώσαμε με τα διαδικαστικά: πρεσβείες, άδειες, αεροπορικά και ξενοδοχεία. Και παρ’ ότι πολλοί από τους φίλους μας κοιτούσαν σαν εξωγήινους όταν τους ανακοινώναμε την απόφαση μας, εμείς νιώθαμε απίθανα χαρούμενοι.

Ο Σανσονόπουλος δε, είχε πάρει πολύ σοβαρά την όλη προετοιμασία του γάμου και περνούσε όλη την ημέρα διαβάζοντας περιοδικά γάμου.


Σιγά σιγά είχα αρχίσει να αποχαιρετώ το σπίτι μου καθώς περνούσαμε όλο και περισσότερο χρόνο στο σπίτι του Σανσονόπουλο. Στην ουσία, το σπίτι του έμοιαζε περισσότερο με κλουβί αλλά τα μάτια των ερωτευμένων το έβλεπαν φωλίτσα. Eυτυχώς, ο Σανσονόπουλος εκτός από παιδί από σπίτι ήταν και major παστρικοθοδώρα.




Σε αυτή τη φωλιά όμως άρχισαν να συμβαίνουν μερικά ανεξήγητα πράγματα.Ένα ωραίο πρωί, έφυγα για τη δουλειά φορώντας ένα δικό του σακάκι στη μέσα τσέπη του οποίου βρήκα ένα προφυλακτικό. Τί το ήθελε το καποτάκι?


Ο διάλογος που ακολούθησε το απόγευμα ήταν ο εξής:

Ν.: Βρήκα ένα προφυλακτικό στο σακάκι σου.

Σ.: Δεν είναι αυτό που νομίζεις! Είναι για τη συλλογή μου!

Ν.: Συλλέγεις προφυλακτικά?

Σ.: Ναι! Εδώ και χρόνια!

Ν.: Μπορώ να τη δω?

Σ: Εμ, όχι! Γιατί την έχω στείλει σ' ένα φίλο στο Παρίσι για να μου φτιάξει αυτό που θα φορέσω στο γάμο. Είναι κουτίρ, δεν ξέρεις εσύ!


Μια μέρα, χρησιμοποίησα το κομπιούτερ του για μια δουλειά μου. Εκεί βρήκα έναν φάκελλο που έγραφε «Πάρτυ Τζες.» Το άνοιξα και χάζευα διάφορες φωτογραφίες από το πάρτυ της φίλης του. Όταν ξαφνικά είδα αυτό:


Ο διάλογος που ακολούθησε ήταν ο εξής:

Ν.: Τί ακριβώς κάνεις εδώ?

Σ.: Δεν είναι αυτό που νομίζεις! Είναι φωτομοντάζ!

Ν.: Τι ακριβώς έχουν μοντάρει?

Σ.: Μια τσικίτα κι εμένα να σκύβω για τα κορδόνια μου.

Ν.: Φορούσες παπούτσια αλλά όχι βρακί?

Σ.: Σου λέω είναι φωτομοντάζ! Δεν έχεις δει τί σκαρώνουν με μιά φωτογραφία κι ένα κομπούτερ?



Ένα απόγευμα έκανα χώρο στη ντουλάπα για μερικά ρούχα μου. Εκεί βρήκα ένα μεγάλο κουτί που έγραφε "Πράγματα Γραφείου" . Το άνοιξα και, μεταξύ άλλων, βρήκα αυτό.


Ο διάλογος που ακολούθησε το βράδυ ήταν ο εξής.

Ν.: Τι ακριβώς είναι αυτό?

Σ.: Δεν είναι αυτό που νομίζεις! Είναι δώρα από φίλους.

Ν.: Σε τί είδους γραφείο ξέρουν οι φίλοι σου πως δουλεύεις?

Σ.: Οι δημοσιογράφοι έχουν ιδιότυπο χιούμορ. Μεταξύ μας κάνουμε χιούμορ πως δουλεύουμε σε μπουρδέλο.

Ν.: Σε μπουρδέλο? Εγώ υπέθεσα στο Υ.ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε.

Σ.: Εεεμμμ...

Ν.: Άσε! Κατάλαβα!


Όπως καταλαβαίνεις, είχα αρχίσει να έχω κάποιες αμφιβολίες για το παρελθόν του Σανσονόπουλο. Ήταν τότε που συνειδητοποίησα κάτι που δεν μου είχε κάνει νωρίτερα εντύπωση. Ο Σανσονόπουλος έγραφε μόνο μια στήλη σε μια εφημερίδα με ένα βασικό μισθό. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, αυτός ο μισθός του έφτανε για να πληρώνει δύο δάνεια, πιστωτκές, ενοίκιο, ταξίδια, εξόδους, ακριβά ρούχα και να αποταμιεύει κιόλας.


Δυστυχώς όλα αυτά συνδέθηκαν όταν κάποιο βράδυ υποδεχθήκαμε στο κρεββάτι μια ιδιαίτερα ανεπιθύμητη παρέα.


Η, κατά Σανσονόπουλο, εξήγηση ήταν απλή: «Πήγα να φάω στη μαμά μου και ήταν εκεί ένας ξάδελφος μου που είναι ιατρικός επισκέπτης στο Λοιμωδών».


Η αδιαβάθμητη μαλακία και καλή μου διάθεση είχαν πλέον εξαντληθεί. Δεν κουβεντιάσαμε τί έφαγαν με τον ξάδερφο και, κυρίως, σε ποιά στάση. Αντίθετα, μάζεψα μερικά τσιμπράγκαλα και τσακίστηκα πίσω στο σπιτάκι μου. Από το επόμενο βέβαια πρωί άρχισαν να τηλεφωνούν οι φιλεναδίτσες του Σανσονόπουλου.



Ό,τι όμως και αν μου έλεγαν, η εικόνα που είχα για τον Σανσονόπουλο στο κεφάλι μου ήταν πολύ συγκεκριμένη.



Χωρίσαμε πολιτισμένα. Μου είπε να περάσω να πάρω τα πράγματα μου. Ξέχασε βέβαια να μου πει πως είχε αλλάξει την κλειδωνιά. Σκέφτηκα να την ανοίξω μόνος μου αλλά είπα να μην κλιμακώσω την κατάσταση.



Τηλεφωνηθήκαμε το βράδυ και είπε πως θα μου έφερνε κάποια στιγμή ο ίδιος τα πράγματα. Περίπου μία ώρα αργότερα χτύπησε το θυροτηλέφωνο. Κατέβηκα και αντίκρυσα όλα μου τα πράγματα, τέλεια αμπαλαρισμένα και τακτοποιημένα κατά μήκος του πεζοδρομίου. Eυτυχώς, οι γείτονες κατάλαβαν αμέσως σε ποιόν ανήκαν όλα τα αντικείμενα και δεν τα πείραξαν.



Με τον Σανσονόπουλο δεν ξαναμιλήσαμε. Ήταν πολλές φορές που ενώ έπρεπε να χτυπήσω το δικό μου κεφάλι στον τοίχο, ήθελα να βάλω κάτι πρόχειρο πάνω μου και να πάω να τον δείρω.



Αλλά κάθε φορά σκεφτόμουν πως το κακό γυρίζει πίσω σαν την κατάρα. Κι όπως μου έλεγε και ο παπουλάκος μου, 'Don't look back in anger'.

Κυριακή, Δεκεμβρίου 09, 2007

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 07, 2007

Heroes


Έχω μιά φίλη. Μια πολύ καλή κι αγαπημένη φίλη. Παιδική.
Στα δικά μου μάτια, είναι η τέλεια γυναίκα: η τέλεια κόρη, η τέλεια αδελφή, η τέλεια σύζυγος, η τέλεια φίλη, η τέλεια συνεργάτης. Πάντα συνεπής, χαμογελαστή και γεμάτη αγάπη.
Το μόνο που έλειπε από αυτή την τέλεια ζωή ήταν ένα παιδί.
Πριν λίγο καιρό ήρθε η είδηση πως αυτό το κόμματι του παζλ που θα συμπλήρωνε την ευτυχία, ήταν καθ' οδόν.
Φαντάσου την χαρά μας. Φαντάσου την χαρά γιατί δυο υπέροχοι άνθρωποι θα μεγάλωναν ένα μπόμπιρα και θα του χάριζαν πόντους με ήθος, ευγένεια αλλά πάνω απ' όλα οικογενειακή και προσωπική αγάπη.
Ο μπόμπιρας όμως, πριν λίγες μέρες, χάθηκε στον δρόμο και θα καθυστερήσει λίγο.

Δεν ξέρω πόσες είναι οι γυναίκες που έρχονται σε αυτή τη δυσάρεστη θέση - ίσως το δυσάρεστη να μην πλησιάζει την πραγματικότητα. Φαντάζομαι όμως πως είναι πολλές, πάρα πολλές. Γιατί η τύχη είναι συχνά μια ζυγαριά που δεν ξέρεις προς τα πού θα γείρει. Και φυσικά δεν έχει κανένας ιδέα για το τί μπορεί να σημαίνει αυτή η απώλεια για μια γυναίκα.
Θα σου πω όμως κάτι για την φίλη μου που, ίσως, σου φανεί χρήσιμο.
Η φίλη μου ξαναστάθηκε στα πόδια της. Μαζί με τις ουλές της απογοήτευσης και τη αμέριστη συμπαράσταση του άνδρα της (αυτή η συμπαράσταση δεν είναι πάντα δεδομένη καθώς ένα τέτοιο συμβάν μπορεί να φέρει κραδασμούς και ζημιές ακόμα και σε μια ειδυλλιακή σχέση). Πάνω και πέρα όμως η φίλη μου κατάλαβε πως πρέπει να σηκωθεί από μόνη της. Δέχθηκε τον πόνο και τη θλίψη αλλά αποφάσισε πως τίποτε δεν χάθηκε και τίποτε δεν πρέπει να σταματήσει εκεί.
Γιατί ξέρει πως η ευτυχία δεν κερδίζεται σαν λαχνός αλλά κατακτάται. Όπως τα μετάλλια.
Και ξέρει πως ο θρήνος και η απελπισία είναι αναπόφευκτα αλλά με σύντομη ημερομηνία λήξης.
Η δύναμη μερικών ανθρώπων δεν συγκρίνεται με κανένα μεγαλείο.
Η φίλη μου ακόμα δεν είναι απολύτως καλά, όπως είναι φυσιολογικό. Θα γίνει όμως σύντομα γιατί τίποτε δεν μπορεί να σταθεί ανάμεσα σε αυτή, τον άνδρα της και την ευτυχία. Τα εμπόδια είναι πάντα προσωρινά.
Όλα τα υπόλοιπα κρατούν για πάντα.

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 05, 2007

Έλα να ψάξουμε την Λώρη


Αυτή είναι η Λώρη, ένα τσουπωτό κανίς γκριφόν (θηλυκό, όπως κατάλαβες!) που από το Σάββατο δεν έχει γυρίσει στην οικογένεια της. Ίσως να είναι κάπου και να γλεντάει, ίσως να χάθηκε, ίσως να εκλάπη, ίσως όμως και να είναι σε κίνδυνο. Η γειτονιά της είναι η περιοχή Αγίου Ελευθερίου, Πατήσια. Προωθήστε αυτό το μήνυμα και βοηθήστε την οικογένεια της Λώρη. Όχι μόνο γιατί έχει ανάγκη από το σπίτι της αυτά τα Χριστούγεννα αλλά, κυρίως γιατί η Λώρη έχει απόλυτη ανάγκη τα φάρμακα της!

Αν κάποιος έχει κάποια πληροφορία ας καλέσει στο 210 20 21 381 και 697 77 77 233 τον κύριο Λευτέρη Ζέρμα.

Τρίτη, Δεκεμβρίου 04, 2007

Ημερολόγια Χωρισμένων Μέρος ΙΕ: Κώνος Οδοποιίας (Part I)

Όταν είμαστε ερωτευμένοι και ζούμε εντοιχισμένοι στην αγάπη του συντρόφου μας, ο κόσμος μοιάζει με λειβάδι πράσινο όπου όλα τα ζώα ζουν αρμονικά και κάθε αγελάδα είναι στη θέση της.



Όταν είμαστε ερωτευμένοι, το μόνο που μας έχει μείνει είναι να ζευγαρώσουν και οι φίλοι μας, όχι απαραίτητα για να είναι κι αυτοί ευτυχισμένοι αλλά κυρίως για να έχουμε ήσυχο το κεφάλι μας.



Αυτή την όμορφη κι αλτροϋστική σκέψη έκαναν για ‘μένα δυό φίλοι μου που ζούσαν στον έβδομο ουρανό, μετά την δεκαήμερη γνωριμία τους.



Τα credentials του Πάνου Σανσονόπουλου ήταν πολύ ενθαρρυντικά: 35άρης, ασχολείται με τον κινηματογράφο, τρώει ό,τι βρει μπροστά του, σεμνός, μορφωμένος, διακριτικός, ευαίσθητος. Μου είπαν πως είναι καλό παιδί αλλά δεν είναι και κανένας καλλονός. Δεν μ’ ένοιαζε και πολύ καθότι κι εγώ δεν είμαι η Μπεγιονσέ.



Μας μάζωξαν ένα βράδυ στο σπίτι και φάγαμε μαζί με την Ωραία των Αθηνών. Δεν ήταν τέρας και γενικά ήταν ευχάριστος στη παρέα. Φαινόταν πολύ συνισταζούμενος και απείχε κατά πολύ από το who is who της Κασταλίας που κατά καιρούς είχα συναντήσει.



Μετά από λίγες μέρες, βγήκαμε και μόνοι μας και επιβεβαιώθηκαν οι πρώτες μου εντυπώσεις. Το μόνο που είχα να του καταλογήσω ήταν το ατελείωτο ‘namedropping’ επώνυμων φίλων του αλλά, κανείς δεν είναι τέλειος.



Να μην σας τα πολυλογώ, συνάψαμε σκέση. Ο Πάνος Σανσονόπουλος, όπως μου είχε τονίσει το φιλικό ζευγάρι, είχε κάνει σεξ μόνο 3 φορές στη ζωή του. 3 φορές στα 35 του χρόνια! Όταν μου το επιβεβαίωσε και ο ίδιος, επέμεινε πως αυτό οφειλόταν μόνο στις αυστηρές επιλογές που έκανε. Ενώ δεν είχα λόγο να τον αμφισβητήσω, υπέθετα πως άλλος ήταν ο λόγος για τον οποίο δεν έκανε σεξ.



Όπως αποδείχθηκε, είχα άδικο. Ήταν παιδί από σπίτι και με πισοποιητικό παρθενίας.



Περνούσαμε πολύ ωραία. Αρχίσαμε να μοιραζόμαστε την καθημερινότητα μας κι εγώ ανακάλυψα μετά από καιρό πώς είναι να περνάς τον χρόνο σου με κάποιον που τον σέβεσαι και σε κάνει να γελάς.



Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο Πάνος χρειάστηκε να λείψει σ’ ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ.



Η σκέση μας δοκιμάστηκε. Μιλούσαμε ατελείωτες ώρες στο τηλέφωνο, πολύ περισσότερο απ’ όσο μιλούσαμε όταν βρισκόταν στην Αθήνα.




Εκεί ανακάλυψα τον άνθρωπο κάτω από τον ‘Πάνο Σανσονόπουλο’ και τον ερωτεύτηκα σφόδρα. Αυτό συνέβη για δυό κυρίως λόγους: (α) γιατί το παραμύθι τραβάει την αδελφή σαν μαγνήτης και,



(β) γιατί πίστευα πως μόλις κλείναμε το τηλέφωνο, ο Σρεκ έπεφτε για ύπνο και μ’ονειρεύοταν. Λάθος.




Έστω όμως και εν αγνοία μου εγώ είχα πεθυμήσει την κοινή ζωή μας. Είχαν περάσει λίγες μόνο μέρες και είχα πεθυμήσει να του μαγειρεύω τις αγαπημένες του σαλάτες,



είχα πεθυμήσει τον αισθησιακό χορό του,



τη διακριτική του παρουσία μέσα στο σπίτι.




Είχα αρχίσει να βεβαιώνομαι πως βρήκα τον άνθρωπο που θα περνούσα πολλά, πολλά χρόνια της ζωής μου μαζί του.



Ο Πάνος Σανσονόπουλος πίστεύε το ίδιo και για ‘ μένα. Αλλά για άλλους λόγους.



Επέστρεψε μετά από 10 μέρες φορτωμένος με δώρα και κινηματογραφικά αναμνηστικά.



Και όπως ήμασταν τρισευτυχισμένοι στο αεροδρόμιο, πηγαίνοντας στο αυτοκίνητο, μου είπε: «Θες να κάνουμε μιά τρέλλα? Θες να παντρευτούμε?»








ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΤΡΙΤΗ