Κυριακή, Δεκεμβρίου 02, 2007

Τραγούδια για τις μέρες #9








Foolish beat - Debbie Gibson







Toy soldiers - Martika




Angelia - Richard Marx





Stop! - Sam Brown




Lovesong - The Cure




Eternal flame - The Bangles





So sorry I said - Liza Minelli



Nanakos' 89

+ BONUS 1989's Duets



Something's gotten hold of my heart - Marc Almond & Gene Pitney





Woman in chains - Tears for fears & Oleta Adams





Put a little love in your heart - Annie Lennox & Al Green





Don't know much - Linda Ronstadt & Aaron Neville





After all - Cher & Peter Cetera





Especially for you - Kylie Minogue & Jason Donovan





Help! - Bananarama & Lananeeneenoonoo




Κ α λ ή ε β δ ο μ ά δ α
&
Κ α λ ό μ ή ν α !

Παρασκευή, Νοεμβρίου 30, 2007

Σύλλογος Ληστευθέντων

Κι εκεί που είσαι ήσυχος κι έχεις ξεκαθαρίσει βαθιά μέσα σου και πέραν κάθε αμφιβολίας πως το αγαλματίδιο "Κουλεμανσόν της Εβδομάδας" θα το απονείμεις στο "DaySpa (with a twist)", ξαφνικά το αναπάντεχο σου χτυπάει το θυροτηλέφωνο:



Φυσικά έχω κι εγώ τις ίδιες απορίες μ' εσάς! Δεν έχω όμως καμία απολύτως απάντηση! Από μία απόψη είναι ευχάριστο το γεγονός πως πάντα υπάρχει μιά απάντηση στο κρίσιμο και καθημερινό ερώτημα "Νταίζη Ντούκουνα, τί άλλο θ' ακούσω ακόμα?". Επίσης, χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί θα παώ αύριο πρωί-πρωί να γράψω τη γιαγιά στον "Σύλλογο Ληστευθέντων", καθώς αρνείται πεισματικά να φοιτήσει στα ΚΑΠΗ (που ως γνωστον πηγαίνουν μόνο οι γριές).
Η γιαγιά βλέπετε ληστεύθηκε το ξημέρωμα της Πρωτοχρονιάς του 1994. Όση ώρα ήταν σπίτι μας και βιαζόταν να τελειώσει το φαγητό της για να επιστρέψει σπίτι της και να δει την Κορομηλά, ένας ναρκωμανής της ανακάτευε τις λιζέζ με τις κομπινεζόν. Ο άτυχος όμως πρέπει να ήταν σε μεγάλη βιασύνη γιατί δεν είδε ούτε τα ομόλογα της γιαγιάς ούτε τα χρήματα που τα είχε τρουπώσει σ' ένα κρυστάλλινο ποτήρι μιάς βιτρίνας. Κι έτσι τα μόνα του λάφυρα ήταν μια γούνα - η οποία έτσι κι αλλιώς δεν φοριόταν γιατί ήταν στο μέγεθος του Μίστερ Τ- και 2οο δραχμές από το πορτοφόλι. Μετά από χρόνια η γιαγιά παραδέχτηκε πως ερχόμενη στο σπίτι μας, του άνοιξε την εξώπορτα και του ευχήθηκε 'Καλή χρονιά'!
Με το πέρασμα των χρόνων, η ιστορία αυτή έχει αλλάξει πολλές φορές με πιο ακραία την εκδοχή όπου η γιαγιά επιστρέφει σπίτι, βρίσκει τον λήσταρχο στη ντουλάπα, τον κλειδώνει και καλεί την αστυνομία. Tah-daaah!
Kαι τώρα...επιτέλους! Ανήκει κι αυτή η ταλαιπωρημένη συνταξιούχα κάπου!

Πέμπτη, Νοεμβρίου 29, 2007

Despina + NITRO = Love For Ever

Η Despina Vandis κοσμεί το εξώφυλλο του Nitro που κυκλοφορεί στα περίπτερα.



Ωραία φωτογραφία και η Despina παντανιά! Αν βέβαια είχαν βάλει την αληθινή φωτογραφία του shooting, το περιοδικό μάλλον θα είχε κλείσει.




Φυσικά και πρέπει να κάνεις 'κλικ' πάνω στη φωτό! Το ποστ θα μπορούσε να έχει alternative τίτλο "Εγώ, εσύ και η φωτοσοπική σου αδελφή".

Υ.Γ. Ελπίζω τα παιδιά του δημιουργικού να πληρώνονται τουλάστιχον βαρέα κι ανθυγιεινά!

Τρίτη, Νοεμβρίου 27, 2007

Μια βραδυά στο Day-Spa


Xθες το βράδυ, πήγα και μάζεψα το παιδί από τον παιδικό σταθμό (στο ρόλο του παιδικού σταθμού, οι γονείς μου) και πριν γυρίσουμε σπίτι τον πήγα μια μικρή βόλτα. Είχε ωραία βραδυά και παρ' ότι ήμουν ζαλωμένος με τσάντες, παρατσάντες και κομπούτερ ήθελα να περπατήσουμε λιγάκι.
Κατηφορίζοντας στη Ζαννή, λίγα μέτρα απέναντι από το κονάκι μου είχε κόσμο μαζεμένο. Περίπου 50 - 60 άτομα στο δρόμο και το πεζοδρόμιο. Το χοντρό άρχισε να τρέχει και όπως πλησίαζα τον είδα που είχε φρενάρει μπροστά από ένα τραπέζι με μεζέδες.
Αpparently, χθες το βράδυ ήταν τα εγκαίνια ενός "Spa". Για να σου δώσω να καταλάβεις, μιλάμε για συνοικιακό 'spa' στο ισόγειο μιας μονοκατοικίας, μεσοτοιχία με το ballroom των Ιεχωβάδων. Το 'spa' χτίστηκε κυριολεκτικά εν μία νυκτί καθώς το σαββατόβραδο ακόμα έβαφαν.
Φθάνοντας, λοιπόν, απέξω και όσο προσπαθούσα να ξεβιδώσω το κοιλιόδουλο τετράποδο από τον μπουφέ, είδα την αδελφή μου η οποία είχε βγει μέχρι το περίπτερο και είπε να σταματήσει για ένα σουβλάκι καλαμάκι. "Θα κάτσω εγώ με τον Λέννυ. Πήγαινε μέσα να το δεις, είναι πολύ ωραίο!"

Ήταν από αυτές τις στιγμές που το μάτι σου αδειάζει, τα άκρα σου παραλύουν και ένας τεράστιος μαγνήτης της εταιρείας "Koulemanson Ltd" σε τραβάει κατά πάνω του.

Καταρχάς, να σας πω ότι όση ώρα περπατούσαμε στο δρόμο ακούγαμε από κάπου ένα τραγούδι του Πλούταρχου. Φαντάζομαι πως ήδη καταλάβατε ότι η πηγή του Πλούταρχου ήταν τα εγκαίνια. Το twist όμως ήταν άλλο: η ζωντανή ορχήστρα! Ένα μπουζούκι, ένα αρμόνιο και ένας (όρθιος) τραγουδιστής που όταν μπήκα στο ναό της μάλαξης ερμήνευε το "Θα σου φύγω και θα κλαις".
Ο χώρος ήταν περίπου 70 τετραγωνικά. Ίσως 73. Με δυό μεγάλα συντριβάνια. Και πολύ χρυσό χρώμα. Παντού χρυσό χρώμα. Λες και ήσουν στο 'Ρομίλντα' με 12 μποφώρ και μοναδικό επιβάτη τον Μίδα. Χρυσές ταπετσαρίες, χρυσά συντριβάνια, χρυσά πολύφωτα.
Μπαίνω στο ένα δωμάτιο, 2-3 άνθρωποι γύρω από μια ξαπλώστρα. Μπαίνω στο δεύτερο, μια κοπέλα, δυό μίνι πολυθρόνες κι ανάμεσα τους ένα λεκανάκι (πράσινο με χρυσά flashes). Mου χαμογελάει η στριμωγμένη κοπελίτσα και με πλησιάζει με ένα μπόλ. "Πάρτε ένα δωράκι" μου λέει και μου προτείνει το μπόλ που ξεχείλιζε από χρυσά χαρτάκια. Τραβάω ένα, το ανοίγω και διαβάζω 'Σχήμα φρυδιών'. "Κερδίσατε μια περιποίηση φρυδιών" μου λέει η χαμογελαστή κοπελίτσα. "Να τραβήξω ένα άλλο γιατί φρύδια έκανα χτες στον Hondos?" τη ρωτάω. Η κοπελίτσα δεν εκτίμησε το αστείο -και λογικό αφού η μιά πολυθρονίτσα την πίεζε στη σπλήνα- αλλά μου έδωσε άλλη μια ευκαιρία. Ξανατραβάω και ξαναδιαβάζω 'Σχήμα φρυδιών'. "Ε, δεν πειράζει" μου λέει "κοπέλα δεν έχετε να της το χαρίσετε?". "Είχα αλλά πέθανε. Από την κηδεία της έρχομαι. Να τραβήξω ένα τελευταίο?" της λέω αστειεύομενος ξανά. Είμαι βέβαιος πως με σιχάθηκε από τα βάθη του ινστιστούτου Πρίνου αλλά με άφησε να τραβήξω για τρίτη και φαρμακερή φορά. Μόλις ξαναδιαβάζω στο χαρτί 'Σχήμα φρυδιών' της το βάζω στην τσέπη και της λέω "Άσε κοπελιά καλές δουλειές γιατί αν μείνω παραπάνω με βλέπω να φεύγω 'Μις με το ζόρι'. "Στα δεξιά και κάτω έχουμε τις εγκαταστάσεις αναζωογόνησης πόρων" μου διαφήμισε κατά την έξοδο μου.
Για κάποιο λόγο αυτός ο σιδηρόδρομος "εγκαταστάσεις- αναζωογόνησης -πόρων" μέσα στο δικό μου μυαλό μεταφράστηκε σε "εργαστήριο -παράνομων -πειραμάτων- για- την- πάταξη -της- βαρύτητας". Και ξαναμαγνητίστηκα.
Στα δεξιά μου υπήρχαν σκάλες αλλά μιά άλλη κοπέλα του προσωπικού μου είπε πως μπορώ να πάρω το ασανσέρ. Επειδή ήμουν ακόμα ζωσμένος σαν το γαϊδούρι και δεν ήξερα σε τί βάθος είχαν σκάψει για να πραγματοποιήσουν τα φρικιαστικά πειράματα τους, αποφάσισα να πάρω το ασανσέρ.
Και το καλώ.
Και έρχεται.
Και ανοίγει η πόρτα.
Και συνειδητοποιώ πως στο σπίτι έχω ένα ταψί για γεμιστά στο διπλάσιο μέγεθος.
Μόλις μπήκα -γιατί ντράπηκα αφού η κοπέλα της εξυπηρέτησης στεκόταν ακριβώς δίπλα μου - κατάλαβα πως θα είμαι στο φέρετρο αν ο τελετάρχης τσιγγουνευτεί τη λάκα και με στριμώξει με το ζόρι. Να σημειώσω πως δεν είμαι κλειστοφοβικός αλλά για μερικά ατελείωτα δευτερόλεπτα έχασα 2,5 κιλά ιδρώτα από τον φόβο πως αυτό το ασανσέρ που έμοιαζε με ψυγείο ανορεξικού εργένη θα γινόταν η τελευταία μου κατοικία.
Ευτυχώς, η κάθοδος στον Άδη ήταν πιο σύντομη απ' όσο περίμενα. Άνοιξα την πόρτα και πετάχτηκα έξω. Στο ρόλο του 'πετάχτηκα' σκέψου το ' έπεσα- με- τα μούτρα- πάνω- στον -τοίχο -που -απείχε -3 -εκατοστά -από -το -άνοιγμα -της -πόρτας'.
Με μεγάλη μου απογοήτευση, αντί για μυστικό κυβερνητικό εργαστήριο αντίκρυσα ένα ξύλινο δωμάτιο στο μέγεθος W.C. για ανήλικα χόμπιτ. "Καλωσήρθατε στη σάουνα μας" μου λέει μια άλλη κοπελίτσα. "Με συγχωρείτε, κιόλας, αλλά αυτό είναι σαν θέση λεωφορείου" παρατήρησα. "Α, μην το βλέπετε μικρό. Χωράει μέχρι και 3 άτομα" μου χαμογέλασε η δεσποινίς. "Εσείς ξέρετε καλύτερα" της απάντησα αλλά στην πραγματικότητα σκεφτόμουν πως χωράει άνετα ένας σκελετός και άλλοι δυο έξω από το καμαράκι να κρατάνε τον κουβά με τα καυτά βότσαλα. Αλλά δεν ήθελα να γίνω αγενής. Πήρα τα κομμάτια κι άρχισα το ταξίδι για την επιφάνεια της Γης. Από τις σκάλες.

Όταν αναδύθηκα ξανά στον πρώτο όροφο (στο ρόλο του πρώτου, το ισόγειο), ο τραγουδιστής ερμήνευε το "Τώρα κλαις, γιατί κλαις". Η αδελφή μου είχε φύγει και ο Λέννυ με περίμενε μασουλώντας κάτι που έμοιαζε με πιροσκί. Τον κόιταξα λίγο έτσι που κουνούσε την ουρά του από χαρά μόλις με είδε και τότε συνειδητοποίησα πως τα φρύδια του είναι αφύσικα πυκνά για σκύλο. What if...

Παρασκευή, Νοεμβρίου 23, 2007

Στο τέλος της εβδομάδας

*Aπ' ό,τι φαίνεται κανένας απολύτως δεν έχει κοιμηθεί με το αφεντικό του/της ή με κάποιον/α του οποίου το κρεββάτι οδηγεί μια καριέρα στο επόμενο επίπεδο. Oι περισσότεροι δε, στην ιδέα και μόνο πως ο/η εργοδότης τους έχει πονηρούς σκοπούς θέλουν να τον χαστουκίσουν με το βρακί της. Μετά, βέβαια, θυμούνται πως δεν φοράνε και απλώς βροντούν την πόρτα φεύγοντας ύστερα από 2 ώρες.
**Όταν θέλουμε να πούμε κάτι, αντ' αυτού λέμε κάτι άλλο ... εντός εισαγωγικών! Με τη γνωστή κίνηση στα δαχτυλάκια. Σε λίγο καιρό τα εισαγωγικά θα γίνουν η νούμερο ένα αιτία για κράμπες (και παρεξηγήσεις).
***Έμαθα πως ο δήμαρχος Φασούλας θέλει να ντύσει υπερπαραγωγή τον Πειραιά αυτές τις γιορτές. Nice! Αναρωτιέμαι, βέβαια, ποιό χριστουγεννιάτικο έργο ή μιούζικαλ διαδραματίζεται στον τελευταίο post-apocalyptic σκουπιδότοπο!
****Ανακάλυψα πως ζω σε ένα παράλληλο αθηναϊκό γκέϊ σύμπαν: όπως αποκαλύφθηκε όλοι κλείνουν ραντεβού με τυχαίους περαστικούς, όλοι δέχονται κοπλιμέντα από τυχαίους περαστικούς, όλοι κοιτιόνται με πόθο και υπόσχεση στο δρόμο (με τυχαίους περαστικούς) και κανείς δεν μπορεί να χαζέψει μια βιτρίνα με την ησυχία του γιατί όλο και κάποιος περαστικός θα του τσιμπήσει τον κώλο αφήνοντας ένα ζουμερό 'αχ' στο αυτί του - μαζί με το τηλέφωνο του. Και φυσικά σε όλους την έχει πέσει τουλάχιστον ένας ταξιτζής. Πολύ ερωτισμός υπάρχει τελικά στην Αθήνα και την είχα παρεξηγήσει.
Σημείωση: να μην ξεχάσω να πάρω από τον χασάπη το κρέας για τους κροκόδειλους του υπονόμου της γειτονιάς.
***** Άνοιξε χτες το παλιό Zonar's και είναι υπέροχο. Πανάκριβο αλλά υπέροχο. Για την ακρίβεια ήταν τόσο ωραίο και πήγα με τεράστια όρεξη για ένα γλυκό. Ήταν όμως τόσο τακτοποιημένη η βιτρίνα και τόσο λαχταριστά όλα τα gateaux που αμέσως μου κόπηκε η όρεξη. Πέραν όμως της δικής μου παραξενιάς, έγινε ένα αληθινά πολύ όμορφο και κομψό μέρος.
****** Ένας ρεπόρτερ παγίδεψε μέσω διαδικτύου έναν παιδόφιλο και υποδυόμενος μια 13χρονη του έκλεισε ραντεβού έξω από ένα παγωτατζίδικο. Ο παιδόφιλος πήγε και όταν ο ρεπόρτερ τον πλησίασε με την κάμερα, εκείνος ζήτησε συγγνώμη για το πάθος του, παραδέχτηκε το λάθος του κι έφυγε. Ο ρεπόρτερ μετά ρωτούσε τους περαστικούς πώς ένιωθαν που λίγο πριν στεκόταν εκεί ένας παιδεραστής.
Όλα αυτά συνέβησαν χθες το βράδυ σε μια εκπομπή του Alpha. Eγώ ένα έχω να ρωτήσω: είναι δυνατόν σε αυτούς τους δημοσιογράφους να μην δώσεις το "Χρυσό κλειδί Κουλεμανσόν" στη κατηγορία "Ρεπορτάζ εντός εισαγωγικών"?!
******* Με μεγάλη απογοήτευση συνειδητοποίησα πως έχω ξεχάσει πώς χορεύεται η Μακαρένα.

Τετάρτη, Νοεμβρίου 21, 2007

"Μπαμπά, να παίξω με τη Μαιρούλα από τα Ζωνιανά?"

Στα Ζωνιανά βρήκαν χασισοφυτείες! Εδώ και δυό εβδομάδες, κάθε μέρα, επιβεβαιώνεται πως στην Ελλάδα υπάρχουν φουντιές! Το ξέρω πως κι εσύ σοκαρίστηκες αλλά αυτά έχει η ζωή! Τι να πω κι εγώ που όταν ζούσα με την Ελένη, ξύπνησα ένα πρωί και την είδα να τρώει γυμνή τα coco-pops της και δίπλα στο τασάκι να σιγοκαίει ένα 'καρότο' να! - χωρίς συμπάθειο! Αυτό που με σόκαρε δεν ήταν το μπουρί αλλά το ρολόϊ που έδειχνε 08:50. Λίγες μέρες μετά έγινε και το περιστατικό με τη μερέντα κι αποφάσισα πως ή θα μετακομίσω ή θα την χτίσω στο τζάκι.
Τέλος πάντων, ενώ όλοι οι πολιτικοί και όλοι οι δημοσιογράφοι συνεχίζουν μέρα με τη μέρα να πέφτουν από τα σύννεφα από τις αποκαλύψεις (προφανώς γιατί πολλοί ξενιτεύονταν για καλής ποιότητας τσιγαριλίκια ενώ η Cordon Bleu του χασισιού απείχε μόλις 40' με την Aegean), όλα τα κανάλια και όλες οι εκπομπές προσκαλούν κρητικά μουσικά σύνολα για να χορέψουν αντιχασισικές μαντινάδες!
Σκοπός αυτού του πρότζεκτ είναι να καταλάβουν όλα τα παιδάκια πως αγαπάμε τα κοπέλια της Κρήτης! Γιατί προφανώς σε πολλά μυαλά σημασία δεν έχει τί κάνεις άλλα από που κρατάει η σκούφια σου - στη συγκεκριμένη περίπτωση ποιός τσαγκάρης τακούνιασε την άσπρη σου τη μπότα. Το επιστέγασμα όλης αυτής της ηλιθιότητας το είδα σήμερα το πρωί όταν ο Αρναούτογλου είχε φορέσει μια κρητική στολή για να τονίσει πόσο πολύ αγαπάει τους κρητικούς παρά τα όσα λέγονται!
Κοινωνιολόγος δεν είμαι, ψυχίατρος δεν είμαι και σίγουρα δεν είμαι αξιότερος όλων αυτών. Αλλά θέλω να πιστεύω πως η προσωπική μου ανοησία (και της πλειοψηφίας όσων ανθρώπων γνωρίζω) δεν ταυτίζει πρόσωπα με ολόκληρες γενεές και καταγωγές. Πώς περνάει από το λιγοστό μυαλό αυτών όλων πως υπάρχει κόσμος που θα μισήσει ένα κομμάτι του ίδιου του λαού επειδή μια ομάδα αυτού φύτεψε κι εμπορεύεται τα χασίσια. Πώς μπορεί να υπάρχουν ακόμα μυαλά που να θεωρούν πως ο λαός είναι σκοταδιστικά αφελής και ηλιθιωδώς ρατσιστής? Ευτυχώς δηλαδή που υπάρχει ο Λαζόπουλος και η Μενεγάκη και ο Αρναούτογλου γιατί αλλιώς θα συναντούσα κρητικούς και θα τους πέταγα βιολογικές ντομάτες Αττικής - γιατί προφανώς στην Αθήνα εισάγουμε δεν εξάγουμε.
Είναι με τα καλά τους αυτοί οι άνθρωποι? Πού απευθύνονται ήθελα να ήξερα. Ποιό είναι το κοινό τους που τους παρακολουθεί και λέει "Αφού ο Λάκης έβαλε τον τσεβρέ στο κεφάλι κάτι παραπάνω θα ξέρει, ας πάρω ένα τηλέφωνο την κουμπάρα στα Χανιά που την είπα χασικλού προχτές".
Είναι τελικά κακό ο ανόητος να μην ακούει κανέναν που τον λέει ανόητο και να πιστεύει πως μόνο οι άλλοι έχουν χαμηλό δείκτη νοημοσύνης. Γιατί αντιμετωπίζει τον κόσμο από τον θρόνο του πανέξυπνου και ο (πολύς) κόσμος τον πιστεύει.