Πέμπτη, Νοεμβρίου 08, 2007

Το καλύτερο σχήμα της Αθήνας είναι το τρίγωνο.

Το παλιό "On the rocks" της παραλιακής ξανανοίγει! Kατά που πέφτει αναρωτιέσαι τώρα αυτό? Το "On the rocks" ήταν εκείνο το κέντρο στην παραλιακή που φιλοξενούσε όλα τα ονόματα της ελληνικής ποπ σκηνής. Όχι χτες - προχτές. Τω καιρώ εκείνω, όταν η Αλέξια έπινε Fanta για να ξυπνήσει ο άλλος της εαυτός και η Despina Vandi δεν είχε ανακαλύψει τον Μάϊκλ Τζάκσον και το Nip/Tuck. Γενικά ήταν ένα πολύ χαρούμενο καλοκαιρινό μέρος, χωρίς μπεζούκια,
Ανοίγει λοιπόν ξανά στο κέντρο της Αθήνας και θα λέγεται "Athens on the rocks"! Και πρόσεξε line up: Πασχάλης - Μαντώ - Σοφία Αρβανίτη! Γαμώ?! Είναι το σούπερ παντανέο σχήμα - με εξαίρεση την αγαπημένη μου Σοφία Αρβανίτη που εσχάτως είναι λες και την πλάκωσε ο Ρακιντζής με το σκάφανδρο του 'S.A.G.A.P.O.' Θα πούνε όλες τους τις μεγάλες επιτυχίες με μαλλί 00'ς και διάθεση 1988! Κάπου εκεί χωμένη θα είναι και η κόρη του Πασχάλη οπότε αν είμαστε πολύ τυχεροί μπορεί και να ακούσουμε ξανά το 'Καταπληκτικοί'!
Είναι με μεγάλη διαφορά το καλύτερο σχήμα του χειμώνα γιατί όταν όλοι θα τραγουδάνε την 'Πιτσιρίκα' και θα κάνουν tribute σε όποια μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού μπορείς να φανταστείς, στο "On the rocks" ο Πασχάλης θα κλείνει το μικρόφωνο και θ' αφήνει τον κόσμο να τραγουδήσει αυτό:



Legend...ary!!

Τετάρτη, Νοεμβρίου 07, 2007

(Three) Kings & Queens

Ευτυχώς που δεν ζήτησε η αγαπημένη μου Fevis να συμμετάσχω στο παιχνίδι με τις κούπες γιατί δεν θα της ξαναμιλούσα! Αντίθετα, μου ζήτησε να αναφέρω 6 μπλόγκς που αγαπώ. Τα 6 πιο αγαπημένα από αυτά που έχω στα δεξιά της σελίδας. Η αλήθεια είναι πως είμαι λίγο κλασσικός στις επιλογές μου. Τα περισσοτέρα μπλόγκς που διαβάζω φανατικά, είναι τα πρώτα μπλόγκς που διάβαζα όταν ξεκίνησα αυτή τη σελίδα.
Ας πούμε, πως γίνεται να μην διαβάζω την Κουρούνα? Πως γίνεται να μην διαβάζουν όλοι την Κουρούνα? To μπλόγκ της Γιάννας όταν ξεκίνησα να γράφω εδώ ήταν σαν την σοκολάτα: η πρώτη αγάπη. Κυρίως γιατί αντικατοπτρίζει τη ζωή έτσι όπως ακριβώς είναι: κωμική, τρυφερή, σκληρή, αναπάντεχη. Γεμάτη στυλ δεν θα σε κερδίσει τόσο το ύφος του λόγου της αλλά κυρίως θα σε συγκινήσει η αλήθεια που ζει ανάμεσα σας.
Δεν καταλαβαίνω, επίσης, πώς γίνεται να μην διαβάζουν όλοι τον iblog? Πώς ζεις χωρίς να έχεις διαβάσει τα "Υπέρογκα Κλάσματα"?! Δεν θα πω περισσότερα γι' αυτόν τον υπέροχο μικρούλη. Μια βόλτα μόνο θα σε πείσει πως το μέλλον μας βρίσκεται σε πολύ αισιόδοξα και απίθανα ταλαντούχα χέρια.
Είναι ευχή και κατάρα που ο Σάκος με τα μπιφτέκια γράφει στην ελληνική γλώσσα. Αυτό το μπλόγκ θα έστελνε τον Perez Hilton στο καλάθι της τουαλέτας μέσα σε μία μέρα - και πολύ σου λέω. Η παγκόσμια σόου μπίζ έτσι όπως δεν την βλέπετε στον εγχώριο Τύπο και, κυρίως, τόσο μοναδικά σχολιασμένη που αν την είχαν ανακαλύψει οι ντόπιοι πανελίστες θα κοκκίνιζαν για την (έτσι κι αλλιώς) κατάντια τους και θα εξαφανίζονταν από προσώπου γης... για πάντα! Δεν θα πιστεύεις αυτά που θα διαβάσεις!
Από τα κλασσικά μπλόγκς που δεν μπορώ να ξεπεράσω είναι αυτό του Νικόλα Σκούρα. Μου αρέσει ο Νικόλας γιατί όταν τον γνώρισα και από κόντα κατάλαβα πως αυτό που φαίνεται στο μπλόγκ του δεν αλλοιώνει κανένα κομμάτι του εαυτού του. Μου αρέσει γιατί γράφει με χιούμορ, θυμό, προβληματισμό, εντιμότητα και τρομερή αξιοπρέπεια. Βάζει, βέβαια, μερικά βιντεάκια από τις καταδύσεις που είναι λίγο τρομαχτικά αλλά ... κανείς δεν είναι τέλειος!
Σε παρόμοιο μοτίβο με του Νικόλα (αν και ελαφρώς πιο σοβαρό) είναι το μπλόγκ του Alex A. Αγαπώ αυτό το μπλόγκ για την εξαιρετική ισορροπία του Αlex και πάνω απ' όλα την αξιοπρέπεια του. Ένα πολύ ανθρώπινο και ξεκάθαρο ιστολόγιο, χωρίς απωθημένα, χωρίς ενοχές που σε κάνει να ζηλεύεις την αρμονία που έχουν καταφέρει μερικοί άνθρωποι ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα τους. Ιδίως όταν είσαι με μια βαλίτσα στο χέρι!
Για το τέλος άφησα την Wonder Woman της ελληνικής μπλογκόσφαιρας, το Βατραχοκόριτσο. Αν είσαι της λογικής "σκέφτομαι και γράφω" καλύτερα να το αποφύγεις γιατί είναι τόσο χειμμαρώδες και σκληρά ειλικρινές που θα το μισήσεις. Αν είσαι γυναίκα, βέβαια, βλέποντας την Κατερίνα θα το μισήσεις πιο εύκολα. Απ' όλα όσα ανέφερα, με μεγάλη διαφορά το μπλογκ της Βατράχος είναι η γροθιά στο στομάχι.

Υ.Γ. Δεν διαβάζω σε καμία περίπτωση μπλόγκ εμμηνοπαυσικά μπλόγκς γυναικών που παίζουν μόνες τους όλες τις περσόνες του Sex & the city...οn heavy drugs.
Δεν διαβάζω μπλόγκς που δεν έχουν τόνους γιατί κουράζονται τα μάτια μου.
Δεν διαβάζω τα γκέϊ μπλόγκς που είναι ακριβώς όπως τα προαναφερθέντα εμμηνοπαυσικά αλλά στο πιο πλούσιο (και πολύ πιο κακόγουστο) καθώς βλέπεις δεκάδες κώλους και πορνοφωτογραφίες να πλαισιώνουν μια ατελείωτη εμμονή.
Αποφεύγω να διαβάζω μπλόγκς παιδιών που είναι μεταξύ 16-18 χρονών γιατί έχουν ακόμα τις σχολικές καταβολές του Καργάκου και μιλάνε όπως οι έφηβοι στη Βουλή (που μιλάνε όπως οι σιτεμένοι στη Βουλή - μπέρδεμα όπως καταλαβαίνεις).

Τρίτη, Νοεμβρίου 06, 2007

Δυό χοντρές κυρίες

Όταν ζούσα στην Αγγλία, η αγαπημένη μου εκπομπή μαγειρικής ήταν το "Τwo Fat Ladies" . Από τον τίτλο και μόνο φαντάζομαι να καταλαβαίνεις τί γινόταν!
Την παρουσίαζαν δυό φιλενάδες η Kλαρίσα Ντίκσον και η Τζένιφερ Πάτερσον που όργωναν την Αγγλία καβάλα σε μια μοτοσυκλέτα που οδηγούσε η μία και η άλλη ήταν στουμπηγμένη στο καλάθι της μοτοσικλέτας (δεν είναι κανονικό καλάθι αλλά έτσι λέγεται αυτή η θέση με τις ρόδες στα πλάγια που έσερναν παλιά τα μηχανάκια - βλ. "Ο μάγκας με το τρίκυκλο")
Οι δυο κυρίες, λοιπόν, ήταν γύρω στα εβδομήντα (χρόνια) και εκατόν εβδομήντα (κιλά). Αντιπαθούσαν τους vegeterians και ό,τιδήποτε τους θύμιζε και πάντα μαγείρευαν λες και έπαιρναν μέρος στο διαγωνισμό "Πώς να βουλώσεις τις αρτηρίες σου με 3 μπουκιές". Το βούτυρο, το λαρδί, η κρέμα γάλακτος δεν έλειπαν ακόμα και όταν έφτιαχναν ποπ κορν. Το θέμα τους δεν ήταν να φτιάξουν κάτι υγιεινό αλλά κάτι που τους αρέσει. Μαγείρευαν πάντα με ολόφρεσκα υλικά και αν εστίαζε καλύτερα η κάμερα θα έβλεπες να τους τρέχουν τα σάλια πάνω από τον πάγκο και τα μπόλ με τα υλικά.
Κάπνιζαν, έπιναν και πάνω απ' όλα γελούσαν και τραγουδούσαν όσο μαγείρευαν. Λογικό μου φαίνεται. Με τί καρδιά να τραγουδήσεις αν ετοιμάζεσαι να φας μια σαλάτα, μια φρυγανιά και μισό γιαούρτι -2% για επιβράβευση?
Μου άρεσε αυτή η εκπομπή γιατί - πέρα του ότι είμαι λιγούρης - μου θύμιζε πως υπήρχαν μέρες όταν δεν υπήρχε η υστερία με την 'υγιεινή' διατροφή και τις γκουρμέ μινιμαλιστικές αηδίες. Από αυτές τις κυρίες έμαθα πως πρέπει να αποφεύγω όλα ανεξαιρέτως τα εστιατόρια που σερβίρουν σε μεγάλο πιάτο και το φαγητό είναι μια μπουκιά που πρέπει να υποκριθείς πως 'χαϊδεύει τον ουρανίσκο σου', 'αναζωογόνησε τις γευστικές σου αναζητήσεις' και ' σ' έφερε πιο κοντά στην τέχνη της κουτάλας'! Αυτό δεν είναι μπουκιά, είναι το θέατρο του παραλόγου! Αν όντως χωράνε όλα αυτά σε ένα νερόβραστο πιάτο που το τρως με δυό πιρουνιές, να το δώσετε στην Τατιάνα να σταματήσει να φέρνει ακέφαλους καβαλάρηδες και να προσκαλεί καρέ ορτυκιού με σως παγάκι.
Όλα αυτά τα θυμήθηκα σήμερα που είδα πως κυκλοφόρησε ένα dvd με τις εκπομπές των πριν λίγες μέρες. Και σαν φόρο τιμής - καθώς η μία από αυτές έχει πλέον πεθάνει (από καρκίνο) - θα ήθελα να σας παρουσιάσω το αγαπημένο μου φαγητό.

Αυγά με πατάτες τηγανητές

Τηγανίζετε σε καυτό λάδι ένα κιλό πατάτες. Ρίχνετε κι ένα ψιλοκομμένο κρεμμύδι και λίγη πιπεριά. Σουρώνετε το περισσότερο λάδι και μέσα στις πατάτες ρίχνετε 5 αυγά που δεν έχετε χτυπήσει. Τα ανακατεύετε όλα για 30 δευτεράόλεπτα και τα βάζετε στο πιάτο με τα χωριάτικα λουκάνικα. Αν θέλετε, καλύπτετε τα αυγά με φέτες τυριού του τόστ. Συνοδεύετε με τυρί φέτα (κατά βούληση), μια λεκάνη κόκα κόλα και δίωρο χουζούρι!

Παρασκευή, Νοεμβρίου 02, 2007

News in Brief

* Στο προχθεσινό απροειδοποίητο διαγώνισμα Κουλεμανσόν, ο μόνος που πήρε πάνω από τη βάση ήταν, φυσικά, ο Βασίλησ! Όλοι οι υπόλοιποι τα πήγατε από χάλια έως 'Βέρα-Μπεjαντάκου-χάλια'. Είστε όλοι άχρηστοι, ανεπίδεκτοι και θα ρεζιλευτείτε πανηγυρικά το καλοκαίρι, όταν στις Πανελλήνιες Εξετάσεις θα εξεταστείτε ενώπιον καθηγητών του Υπουργείου.

** Ο Λέννυ χτες πήγε κομμωτήριο και είναι σούπερ καθαρός και σφουγγαρισμένος.

*** Είδα το πρώτο μέρος του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης αργά χθες το βράδυ και (καλύτερα να καθήσεις!) μου άρεσε! Μου άρεσαν τα τραγούδια, μου άρεσε το αφιέρωμα στο λαϊκό τραγούδι, μέχρι και τα τραγούδια που διαγωνίζονταν μου άρεσαν (πέραν της αγαπημένης μου Γάτας). Το κοινό, βέβαια, ήταν μεταξύ φθοράς κι ευθανασίας γι' αυτό προτείνω το Σάββατο στον τελικό να μην νοικιάσουν τους ίδιους κομπάρσους από τις γύρω πολυκατοικίες αλλά να βρουν λίγο πιο εκστασιασμένους... αν γίνεται.

**** Στον επιτακτικό ρυθμό μιας απαιτητικής νέας δουλειάς "Τρέχουμε-τρέχουμε, όλοι να τρέχουμε" το καλύτερο αντίδοτο είναι μια μέρα (συγκεκριμένα η σημερινή) που θα ανακηρύξεις "Οfficial Day of Doing Nothing" τραγουδώντας "η ζωή είναι μια βαρκάδα/ πες στην Κούλα να φέρει βυσσινάδα".

***** Προχθές το βράδυ, σ' ένα γρήγορο ζάπιννγκ, πήρε το μάτι μου τη Μαρινέλλα στον Σεργουλόπουλο και την Μπακοδήμου. Χθες έμαθα πως δεν ήταν η Μαρινέλλα αλλά ο κομμωτής της που λογικά κερδίζει με διαφορά όλα τα 'look alike contests'. Μετά από αυτό θα ήθελα να δω τον κομμωτή της Amy Winehouse. (Λες αν κάνω πολύ παρέα με τον κομμωτή μου Γιώργο να γίνω κοντός, bodybuilder, αλκοολικός και στρέητ?)

****** Το Σαββατοκύριακο θα βρέχει και θα πέσει η θερμοκρασία aka "στρώσε το στρώμα σου για δυό"!

Πέμπτη, Νοεμβρίου 01, 2007

Sweet November


Παντού θα υπάρχει ένα παράθυρο με θέα στο φως κι ένα πιάτο με αχνιστές τηγανητές πατάτες.
Βρήκα αυτή τη φωτογραφία μου στα άλμπουμ των γονιών μου
και μου ήρθε αυτή η σκέψη...
πως πέρασαν δηλαδή όλα αυτά τα χρόνια με φως και πατάτες.
Καλό μήνα! Σε όλους... ανεξαιρέτως!