"CIA. ΓYPNA ΠΙΣΩ. Ή ΕΣΤΩ ΤΗΛΕΦΩΝΑ. STOP!"
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 05, 2007
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 03, 2007
Σκηνές από ένα (φθινοπωρινό) Σαββατοκύριακο
Την Παρασκεύη το βράδυ, ταξιδεύαμε με τη Χρυσούλα, τον Ηλία και τον Γιώργο για Γαλαξείδι. Ενώ όλα πήγαιναν ωραία και καλά, χρειάστηκε κάποια στιγμή να μιλήσω στο τηλέφωνο. Μέχρι να τελειώσω, το θέμα της συζήτησης είχε πάρει μια πολύ δυσάρεστη τροπή: τον στρατό. Ο Ηλίας με τον Γιώργο ξεκίνησαν ένα ντιμπέιτ για το ποιός έκανε περισσότερες μέρες 'σκηνάκια'. Για μερικά πολύ ταπεινωτικά λεπτά της ώρας με κατάπιε το πνεύμα της Εύης Βατίδου.
Με λίγα λόγια, η δίκη μου απορία ήταν γιατί να είναι τόσο δυσάρεστα τα σκηνάκια αφού τα χρησιμοποιούσε και ο Σταλλόνε ως Ρόκι στην προετοιμασία του για τους αγώνες! Το βατράχι που πέταξα ήταν τόσο μεγάλο που έκανε και echo μέσα στο μικρό Polo! Μου εξήγησαν τί ακριβώς είναι τα περίφημα σκηνάκια σα να μιλούσαν σε άτομο με διανοητική καθυστέρηση - και πώς να τους αδικήσεις?! Μόλις τελείωσαν τους παρέθεσα κι εγώ τους λόγους αυτής της χρόνιας παρανόησης, προσπαθώντας μάταια ν' αποσώσω κάποια ψήγματα αξιοπρέπειας: (α) εγώ υπηρέτησα στο ναυτικό όπου η εξαντλητικότερη εκπαίδευση γινόταν με το Φαμπουλόζο στη λεκάνη της τουαλέτας και, (β) στο στρατό όπου, υποτίθεται, πως όλα είναι βαρυά κι αντρικά θα έπρεπε να τα αποκαλούν "σκηνές" σκέτο και όχι με κοριτσίστικο υποκοριστικό! "Ε, καλά! Δεν τα λένε και 'σκηνουλίνια'" απάντησε ο Γιώργος κι έμεινα να κοιτάζω έξω από το παράθυρο και ν' αμφιβάλλω για το αν άνθρωποι σαν εμένα θα έπρεπε να ψηφίζουν.
Περιμένοντας να βρέξει. Σε όλη τη διαδρομή της επιστροφής, ο ουρανός ήταν σκοτεινός. Όσο πλησιάζαμε στην Αθήνα, τα σύννεφα γίνονταν πιο πυκνά και οι αστραπές φώτιζαν το δρόμο μας - αφού στις 8.30 το βράδυ δεν υπήρχαν αναμμένα φώτα στην εθνική οδό. Δυό τρεις σκόρπιες ψιχάλες μας ξεγελούσαν και περιμέναμε τη στιγμή που θα ξεσπάσει η καταιγίδα και θα ξεπλύνει τη στάχτη και τη δυστυχία των προηγούμενων ημερών. Φτάνοντας στο σπίτι, ο ουρανός ήταν πεντακάθαρος. Και αυτό που όλοι περιμέναμε με τόση ανυπομονησία, μια τόση δα βροχή, για άλλη μια φορά, δεν ήρθε. Ίσως και καλύτερα γιατί η δυνατή βροχή θα ρήμαζε ό,τι δεν πρόλαβε η φωτιά. Μας έμεινε όμως το παράπονο της δροσιάς της.
Λέννυ: Ο φίλος μου ο Σπύρος φέτος θα πάει σκολείο.
Νανάκος: Καλή πρόοδο να του πεις.
Λέννυ: Πρώτη Δημοτικού, θα πάει.
Νανάκος: Να του ευχηθείς 'Καλή σχολική χρονιά' και να μην κλέβει πλαστελίνες.
Λέννυ: Εγώ θα πάω σκολείο?
Νανάκος: Φυσικά, Λεννάκο μου!
Λέννυ: Αλήθειααααα???
Νανάκος: Του χρόνου όμως για να έχεις περάσει και την ηπατίτιδα.
Λέννυ: Και σε ποιά τάξη θα πάω?
Νανάκος: Πρώτη Αναμορφωτηρίου.
Λέννυ: Ουάου!! Και θα 'χω και συμμαθητές?
Νανάκος: Αμέ! Τα παιδιά του 50 Cent.
Λέννυ: Και σκολικά?
Νανάκος: Αστειεύεσαι?! Τα καλύτερα και τα πρώτα! Θα σου πάρω ένα φίμωτρο με τον Χάρι Πότερ. Χειροπέδες και ηρεμιστικά θα σας δώσει η δεσποινίδα Τράντσμπουλ.
Λέννυ: Ποιά είναι αυτή?
Νανάκος: Η Αγγλικού. Πολύ θα τη συμπαθήσεις.
Λέννυ: Και τί προετοιμασία πρέπει να κάνω για το σκολείο?
Νανάκος: Πήγαινε στη γωνία με τη μουσούδα στον τοίχο και σήκω στα πισινά σου πόδια.
Λέννυ: Για πόση ώρα?
Νανάκος: Μέχρι να τελειώσω αυτό που διαβάζω.
Λέννυ: Θ' αργήσεις? Η γιαγιά μου ψήνει μπριτζόλα.
Νανάκος: 230 σελίδες μου 'μειναν και τα περιεχόμενα.
Λέννυ: Μάδαφάκα!
Παρασκευή, Αυγούστου 31, 2007
Ακολουθεί πολιτικό μήνυμα
"Καλημερα απο το Βερολινο,
Σας στελνουμε το παρον γραμμα με αφορμη την εθνικη τραγωδια των τελευταιων καταστροφικων ημερων και την αναλγησια του ΠΑΣΟΚ, που σαν να περιμενε την ωρα της συμφορας, εχει εντεινει την προεκλογικη του προπαγανδα
Διαβαστε για να μαθετε που οφειλεται η συμφορα στην μελετη «Η Ελλαδα της παρδαλης επαναστασης»
Στο λινκ http://www.berlin-athen.eu/index.php?id=home
Στο δευτερο λινκ μπορειτε να διαβασετε ενα επισης επικαιρο αρθρο με τον τιτλο
«Να γιατι δεν πρεπει να αλλαξει η κυβερνηση»
http://www.berlin-athen.eu/index.php?id=79&tx_ttnews[tt_news]=307&tx_ttnews[backPid]=78&cHash=2c23c62a84
Σημειωση: Εαν δεν θελετε να λαβενετε πλεον γραμμα μας, γραψτε μας για να σας διαγραψουμε απο τον καταλογο των παραληπτων.
Φιλικα
Δρ. Τάδε"
Σήμερα αποφάσισα να απαντήσω:
"Αγαπητέ κύριε,
σας ευχαριστώ πολύ για το μήνυμα σας αλλά θα σας παρακαλούσα να με διαγράψετε από τη λίστα των παραληπτών για τους εξής λόγους:
(α) καμπάνιες του τύπου "αυτοί - μας - βρίζουν - και - μας - κακολογούν" μου θυμίζουν σχολικά τερτίπια τύπου "θα - το -πω - στην - κυρία" που όσο νοσταλγικά κι αν είναι, προσβάλλουν τη νοημοσύνη, αρχικά τη δική σας και μετά, του ψηφοφόρου,
(β) με ποιά λογική να ψηφίσω ένα κόμμα του οποίου ο υπουργός Δημοσίας Τάξης, κύριος Πολύδωρας, 8 μέρες μετά τις πυρκαγιές ΔΕΝ έχει αυτοκτονήσει ή έστω δεν έχει μετακομίσει στη Γη του Πυρός?
(γ) όσο καλή θέληση κι αν έχω, όσο μεγάλη καρδιά κι αν διαθέτω, όσο καλή πίστη κι αν δείξω είμαι βέβαιος πως το δεξί μου χέρι θα παραλύσει τη στιγμή που σταυρώνω ένα ψηφοδέλτιο στου οποίου τη λίστα θα φιγουράρει το όνομα του Νίκου Γεωργιάδη,
(δ) μου είναι γενικά συμπαθής ο νυν πρωθυπουργός αλλά ακόμα κι εγώ το βρίσκω λίγο υπερβολικό να παίζεις αμέριμνος playstation στη Ραφήνα την ώρα που το σύμπαν παραλύει,
(ε) σαν κόμμα που σέβεται τις παραδόσεις και την οικογένεια θα πρέπει να σας εκμυστηρευτώ πως λίγο πριν βγει η ψυχή του παππού μου - του οποίου τα κόκκαλα ήταν πράσινα - με όρκισε να μην γίνω ποτέ βουδιστής, πλασιέ και νεοδημοκράτης. Όπως καταλαβαίνετε, ένα εκδικητικό πνεύμα που -στην καλύτερη περίπτωση - ανοίγει ντουλάπια, δεν είναι και ο καλύτερος συγκάτοικος. Όμως,
(στ) υπόσχομαι να τα αναθεωρήσω όλα αυτά αν η ανικανότητα της κυβέρνησης έχει καταφέρει να κάψει άλλα 2 εκατομύρια στρέμματα μέχρι την 15η Σεπτεμβρίου. Σε αυτή την περίπτωση, υπόσχομαι να ψηφίσω Νέα Δημοκρατία ως ελάχιστο δείγμα αναγνώρισης του πόσο ψηλά μπορούν να φτάσουν άνθρωποι που ο δείκτης νοημοσύνης του είναι σημαντικά χαμηλότερος του Φόρεστ Γκάμπ.
Μετά τιμής,
Νανάκος
Υ.Γ. Για να μην σας στεναχωρήσω όμως, θα πρέπει να σας πω ότι τίποτε από αυτά δεν είναι προσωπικό. Τα αντίστοιχα θα έγραφα και για τα άλλα κόμματα. Απλά έτυχε εσείς να μου στείλετε αυτό το μήνυμα ενώ οι φωτιές καίνε ακόμα την Αρκαδία."
Πέμπτη, Αυγούστου 30, 2007
EMO

Όπως καταλαβαίνεις, το μπέρδεμα είναι μεγάλο! Αν ξέρετε κάτι παραπάνω, θα εκτιμούσα πολύ το σεμινάριο!
Υ.Γ. Σήμερα γιορτάζει ο Αλέξης!
Τετάρτη, Αυγούστου 29, 2007
Οι ζωές των άλλων

Ακόμα κι αν σβήσουν οι φωτιές, ακόμα κι αν δωθεί ή βοήθεια που χρειάζεται μερικά πράγματα δεν θα ξαναγίνουν όπως πριν. Δεν θα γυρίσουν πίσω 64 ψυχές, δεν θα ξαναδούν τα σπίτια τους εκατοντάδες συνάνθρωποι μας, δεν θα προλάβουμε να δούμε ξανά τα δάση που έγιναν στάχτη.
Σήμερα το απόγευμα, στις 7, έξω από τη Βουλή θα πραγματοποιηθεί μια σιωπηλή διαμαρτυρία για την καταστροφή των τελευταίων ημερών. Θα διαμαρτυρηθούμε εμείς που παρακαλουθούσαμε από τους δέκτες μας τη φωτιά που σάρωνε τη γη και τις ζωές των άλλων. Νιώθωντας το ένα χιλιοστό από τον πόνο και την οδύνη που ένιωθαν εκείνοι. Θα καθόμαστε σιωπηλοί νομίζοντας πως κάποιος ακούει και πως προσφέρουμε κάτι. Προσωπικά θα ξέρω πως κανένας δεν ακούει και πως δεν προσφέρω τίποτα σημαντικό.
Μερικές φορές, η μόνη αληθινή βοήθεια που μπορείς να προσφέρεις είναι να γυρίσεις τον χρόνο πίσω. Καλό θα είναι να θυμόμαστε πως οτιδήποτε άλλο, όσο μεγάλο κι αν μας φαίνεται, είναι απίθανα λίγο και ανεπαρκές.
Δευτέρα, Αυγούστου 27, 2007
We are (sort of) family
Τελευταία φορά που πήγα σ' αυτό το σπίτι ήταν στον γάμο του Θανάση, πριν 8 χρόνια, τέτοια εποχή περίπου. Δεν θυμάμαι τον γάμο αλλά θυμάμαι πως είχα φύγει από το σπίτι με μια μεγάλη θλίψη. Ήταν όλα λάθος. Λάθος η στιγμή, λάθος η γυναίκα που διάλεγε και λίγο καιρό μετά απλά εξαφανίστηκε, λάθος τα τραγούδια, λάθος τα λόγια των συγγενών. Μια ζωή γεμάτη λάθη και αδιέξοδα. Πολλά αδιέξοδα. Έπαιρνε μια απόφαση, σου την ανακοίνωνε χαρούμενος κι εξαφανιζόταν για καιρό. Όταν επέστρεφε, χωρίς ίχνος χαράς, το μόνο που τον ένοιαζε ήταν το επόμενο βήμα, το επόμενο αδιέξοδο.
Πέρασα το Σαββατοκύριακο σ' ένα σπίτι που σπάραζε. Σε μια κουζίνα με ξαδέλφια που είχαμε να μιλήσουμε πάνω από 10 χρόνια. Σε μια οικογένεια γεμάτη ξένους που ένωνε το αίμα αλλά είχε διαιρέσει για πάντα το χρήμα και η απληστία. Ακόμα και σε αυτές τις ώρες ένιωθα πως όλα ήταν λάθος. Με κοιτούσαν σαν εξωγήινο, σα να μην είχα μερίδιο στη θλίψη. Και όσο έπεφτε σιωπή μόλις έμπαινα σ' ένα δωμάτιο με κόσμο, τόσο σκλήραινε το πρόσωπο μου και πέρα από ιδρώτα, καμία άλλη σταγόνα δεν κύλησε στο πρόσωπο μου.
Ίσως γιατί να μην είχα αληθινή θλίψη για τον θάνατο του ξαδέλφου μου - ίσως γιατί δεν θεωρώ τον θάνατο από μόνο του τόσο παράλογο. Κοίταζα όμως το κρεββάτι που άφησε την τελευταία του ανάσα ο Θανάσης και μ' έπνιγε ένα μεγάλο παράπονο. Γιατί ποτέ δεν κατάλαβα πώς γίνεται οι άνθρωποι να περνούν τα λίγα χρόνια της ζωής τους διαλέγοντας ό,τι μπορεί να βάλει ο νους εκτός από εκείνους που τους αγαπάνε. Μ' έπιασε το παράπονο που ο Θανάσης διάλεξε το χρήμα και τώρα έφευγε. Και ήξερα τόσα λίγα για εκείνον. Μόνο μιά στιγμή μου ανέβηκε ένας κόμπος στον λαιμό γιατί κοίταξα τα ξαδέλφια και τις οικογένειες που είχαν φτιάξει όλα αυτά τα χρόνια που δεν επικοινωνούμε. Και συνειδητοποίησα πόσο μου έχουν λείψει. Ήθελα να τους πω ότι δεν ήθελα να τους ξαναδώ σε μιά άλλη κηδεία, ότι δεν ήθελα να χάσουμε άλλο χρόνο, ότι είχα ξεχάσει, ότι ποτέ δεν θυμόμουν όσα είπαν κι έκαναν. Το βλέμμα τους όμως δεν με άφησε. Και μου φάνηκε χειρότερο κι από θάνατο το πως οι άνθρωποι σε 10 χρόνια ξεχνάνε τον χαμό ενός αγαπημένου προσώπου αλλά όχι το χρήμα.
Έφυγα από το σπίτι με μια λύπη που ακόμα δεν έχει περάσει. Γιατί ο ξάδελφος μου πέθανε χωρίς να γνωριστούμε καλύτερα, χωρίς να μου αφήσει δυό δικές μας, ολόδικές μας αναμνήσεις. Στάχτες μόνο. παντού στάχτες.
Παρασκευή, Αυγούστου 24, 2007
Occhi verdi come il mare
Στον ξάδελφο, τον Θανάση με τα καταπράσινα μάτια, άρεσε πολύ αυτό το τραγούδι. Σήμερα το πρωί ξέχασε να ξυπνήσει και δεν θα το ξανακούσει.
