Τετάρτη, Νοεμβρίου 29, 2006

coming up next...

Κάτι θέλω να σας πω... είναι κάτι αλλά δεν μπορώ να το προσδιορίσω. Είναι κάτι που συμβαίνει αλλά δεν προσδιορίζεται ακόμα. Βρίσκομαι σε αυτές τις ανήσυχες μέρες που ξέρεις πως από στιγμή, σε ώρα, σε μέρα κάτι θα γίνει. Φαντάζομαι πως το 'χεις νιώσει: αυτό το αίσθημα πως σύντομα όλα θα είναι αλλιώς. Αλλιώς καλύτερα, αλλιώς χειρότερα, δεν ξέρεις. Γι' αυτό και δεν γράφω συχνά τις τελευταίες μέρες: γιατί ξέρω πως όπου να'ναι θα στρωθώ και θα σας γράψω κάτι πολύ ιδιαίτερο και δεν θα πρέπει να το αποδυναμώσουν τα αδιάφορα τριγύρω. Κοιτάζω τις λέξεις στην οθόνη και φαίνονται λίγες. Δεν συγκρίνονται με την ανυπομονησία που έχω στο βλέμμα μου. Αλλά δυστυχώς δεν υπάρχει καθρέφτης να σας δείξω. Θα τις μαζέψω ξανά και θα τις βάλω στην καλή τους τη σειρά για να σας περιγράψω αυτό που θα έρθει. Αν έρθει, φυσικά. Γιατί ξέρεις καλά πως μερικές φορές όλα γύρω και μέσα μας συνομωτούν με την ψευδαίσθηση. Θα δούμε.
Πάω να πλύνω τη Μπουλού, γιατί μπήκε μέσα το παιδί και την έκανε χάλια και, μετά θα κάνω μια βόλτα στη λιακάδα. Σας αφήνω την πιο καλή μου καλημέρα μου και το Rotterdam των Beautiful South που πολύ αγαπάω κι άκουσα αμέσως μόλις άνοιξα τα μάτια μου. Και όσο έπαιζε εγώ έκανα μια εξαιρετικά αισιόδοξη σκέψη. Δεν τη θυμάμαι αλλά φαντάζομαι πως μόλις το ακούσετε θα τη θυμηθείτε εσείς.

Δευτέρα, Νοεμβρίου 27, 2006

Get shorty!

Τους τελευταίους 2 μήνες υπα΄ρχει στη ζωή μου μια κοντή. Λέγοντας κοντή δεν εννοώ '1.60 κοντή'. Μιλάμε για '1,40 παρά κάτι'. Να φανταστείς, είναι τόσο κοντή που η ταυτότητα της δεν γράφει ύψος (πώς βρήκα την ταυτότητα μην με ρωτήσεις, είναι άλλο καπέλο). Φυσικά και το πρόβλημα δεν είναι το ύψος: όταν την έπλασε ο καλός Θεούλης θα είχε τις κοντές του εκείνη την ημέρα. Στο κάτω κάτω θα μπορούσε να μου πει κανείς "αυτή κοντή, εσύ κουλή" - και πως να του ρίξω άδικο. Το κακό όμως είναι πως όσο μπόι λείπει σε αυτό τον ψηλό νάνο, τόσα σαντιμέτρ κερδίζει στο κακό μάτι.
Γεννημένη κάποιο Σάββατο κι απόβραδο του 1978, με μάτια γαλάνα και τεράστια, μόνιμα γουρλωμένα. Αν ψάξουμε στο γενεαλογικό της δένδρο, στοιχηματίζω τη Γιουκανούμπα του Λέννυ, πως θα βρούμε συγγένεια με τη Μέδουσα: καλή γυναίκα αλλά major ματιάχτρα! Θα σας δώσω 3 παραδείγματα που αποδεικνύουν όσα λέω:

(1) Μια μέρα βλέπει ένα Λαμπραντόρ, παχουλό, μπεζ και χαρούμενο. "Αααα, τι όμορφο σκυλάκιιι!". Δυό μέρες μετά είχε πάθει καλααζάρ το σκυλί, το σπιτάκι του και δυο μύγες που τυχαία έκαναν σεξ στην ουρά του σκύλου.
(2) Με ρωτάει ένα απόγευμα: "Θα με πάρεις με το αυτοκίνητο σου μέχρι το σπίτι μου?" "Δυστυχώς απόψε πηγαίνω από άλλο δρόμο" της λέω. "Χεχεχε (γέλιο Δρακουμέλ) θες να με αποφύγεις ε???". 17 λεπτά μετά είχα τρακάρει!
(3) "Ωραίο φαίνεται το σάντουιτς" είπε μια μέρα στην άτυχη καθαρίστρια που έκανε lunch break. "Μισό λεπτό να πάω στη τουαλέτα" μας είπε μετά από μισή ώρα. Δεν την ξαναείδαμε... ποτέ!

Με τούτα και μ' εκείνα, μόλις με ειδοποιήσουν από την πύλη, πάω στο μπάνιο και αναποδογυρίζω το βρακί μου, αποφεύγω κάθε είδους eye contact και κάθε φορά που της απευθύνομαι τελειώνω με τη φράση 'στα όρη στ' άγρια βουνά'! Έχω προσθέσει στο speed-dial το τηλέφωνο της γιαγιάς, η οποία είναι κορυφαία στο ξεμάτιασμα με νερό και λάδι και προσεύχομαι. Προσεύχομαι να μην δει τις στιγμές που χαζεύω τα τεράστια μάλλινα ροζ σκουφιά της που κρύβουν όλο το πρόσωπο (εκτός από τα μάτια), να μην με πάρει χαμπάρι όταν κάθομαι από πίσω της και ραντίζω τη θέση της με χοντρό αλάτι, να μην καταλάβει πως εγώ σηκώνω το κάθισμα και μπλοκάρω τον μηχανισμό της καρέκλας για να μην ακουμπάνε τα κοντοπόδαρα της στο πάτωμα.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 23, 2006

Τhanks for everything!

Η αγαπημένη μου Πωλινίτσα είχε προχτές τα γενέθλια της. Έγινε 35 (part II). Kι έγραψε ένα γράμμα στο μπλόγκ της (so-de-lovely.blogspot.com) για όσα την κάνουν ευτυχισμένη και για όσα ευχαριστεί τον Θεό. Το αναδημοσιεύω, όχι γιατί είναι η Πωλινίτσα μου, αλλά γιατί αν υπήρχαν μερικές Πωλινίτσες παραπάνω οι ζωές όλων μας θα ήταν αλλιώς. Και σήμερα είναι η Μέρα των Ευχαριστιών. Ξέρω πως εμείς δεν τη γιορτάζουμε αλλά δεν είναι ανάγκη να ζούμε στη πέρα άκρη του Aτλαντικού για να νιώσουμε ευγνωμοσύνη για ό,τι ζούμε.


Posted by Picasa
ειμαι ευτυχισμενη που

1.ειμαι ακομα εδω κι αυτο το χρονο,come rain or come shine

2.εχω ανθρωπους που με αγαπανε αποδεδειγμενα οπως και να ειμαι

3.αγαπω τον Α. και με αγαπαει κι αυτος

4.καθε μερα ξυπναω στο κρεββατακι μου διπλα στην αγαπη μου

5.εχω μανουλα το λατρεμενο μου Σου, δυνατο και ανικητο

6.ειμαι εγω κι οχι καμια ξυνη καριολα

7.υπαρχει η τεχνη και η σοκολατα

8.γελαμε μεχρι δακρυων

9.μιλαμε στα τηλεφωνα ατελειωτα

10.καθε μερα εχουμε καινουρια θεματα κι εξελιξεις

11.το μπλε αυτοκινητο μου τρεχει τρεχει και ποτε δε σταματαει

12.το μυαλο μου και το ματι μου κοβει

13.καμια φορα αμα δεν την πω την κακια μου θα σκασω

14.παιρνω ρισκα, τρεμει το φυλλοκαρδι μου και την βγαζω καθαρη

15.θυμαμαι με καθε λεπτομερεια

16.ξεχνω για παντα

17.πεφτω με τα μουτρα στο φαι

18.αγοραζω με μανια βιβλια μαγειρικης

19.συλλεγω με ευλαβεια διαιτες απο ολο τον κοσμο

20.υπαρχει ο Harry Potter

21.μια μερα θα χτυπησει το τηλεφωνο μου και θα ειναι ο Brad Pitt

22.εχω αφησει ενα ζευγαρι Alain Mikli στην Croisette

23.περπατησα στο λιμανι και την αποβαθρα της Ταγγερης

24.η Πωλινιτσα με αγαπαει παθολογικα και καθεται να τη πατησω

25.αν κοιταξω λοξα βλεπω το εισιτηριο μου για Λονδινο

26.μπορω παντα να τρεξω πισω απο τον Γ. και να φαω τα μουτρα μου

27.με αγαπω just the way I am

28.καμια μερα τα βιβλια θα με καταπιουν

29.τα χερια μου ειναι παιδικα-δυνατα τετραγωνα χοντροκομμενα

30.ο,τι εχω ειναι αληθινο και δικο μου

31.ειμαστε ραγιαδες και αγαπιομαστε μοναχοι μας

32.εχω τοσα κι αλλα τοσα και χιλιαδες αλλα τοσα

33.κλαιω στα καλα καθουμενα ετσι για κατι που δε λεγεται αλλα ειναι εκει παντα

34.τσακιζω σαν κλαδακι και δεν σπαω

35.παλι απο την αρχη ξεκινω, μπορω και ξαναρχιζω

+1.αγαπω, αγαπω βαθια αληθινα ολοκληρωτικα με ολο μου το σωμα και την ψυχη.

Τετάρτη, Νοεμβρίου 22, 2006

Thessaloniki & Athens: Sister Cities

Πρέπει να σας ενημερώσω πως στη Θεσσαλονίκη ζει μια παρέα φίλων τους οποίους έχει καταλάβει το πνεύμα της Βικτώριας Ταγκουνάκη! Φανατικοί Ερωτοδικιότες, βαμμένοι Καμπουρολόγοι, ξυπνούν και κοιμούνται με το μαράζι ‘ Τι απέγινε η grande dame Ελένη Βασιλάκη?’. Ο Χάρης, λοιπόν, εκπρόσωπος της ανέμελης παρέας, επικοινώνησε με τα γραφεία του μπλόγκ γιατί ακόμα κι από τη Θεσσαλονίκη αναγνωρίστηκε το χαμηλό επίπεδο του ιστιολογίου τούτου και πολύ, πάρα πολύ χαίρομαι.
Καλώ λοιπόν, όποιον διαθέτει μαγνητοσκοπημένες εκπομπές

(α) Ερωτοδικείου (χρυσή εποχή New Channel),
(β) Φτυάρι με τον Εθνικό μας Σταρ, Ανδρέα Ευαγγελόπουλο (Tv Magic),
(γ) Όσο υπάρχουν Έλληνες με τη Μαλβίνα Κάραλη (ANT 1),
(δ) Στο κρεββάτι με τον Αλκίνοο Μπουνιά (Κανάλι 5),
(ε) Σπάνια Πουλιά με την Αννίτα Πάνια (Star Channel),

να επικοινωνήσει το συντομότερο δυνατό με τα παιδιά από τη Σαλονίκη στο vampire_xs@yahoo.gr. Το συντομότερο δυνατό! Τα παιδιά έχουν πλούσιο υλικό τρασιάς και, μεταξύ άλλων, το περίφημο χαστούκι Εθνικού Σταρ στο Μίστερ Μπούτια και τα Αντικαλλιστεία ’97 (τον κύριο που έκανε ημίγυμνο πορνό!) και θα χαρούν πολύ να το ανταλλάξετε ή ακόμα και να μαζεύεστε όλοι μαζί να παρακολουθήσετε το "Δεν ήξερες, δεν ρώταγες" και το "Μπούρου-μπούρου τη νύχτα"!
Το μπλόγκ μας χειροκροτά αυτή την προσπάθεια και παρακαλώ όποιον διαθέτει το παραμικρό να στείλει ένα μήνυμα στα παιδιά, γιατί απ’ ό,τι φαίνεται περνούν πολύ ωραία εκεί πάνω στο Βορρά!
Τους ευχόμαστε τα καλύτερα και από την Αθήνα τους στέλνουμε το "Θέλω πίπα" της αγαπημένης Λατόγια!!

Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006

Γκρρρρρ...μμμμμμμ

Σήμερα ξύπνησα με μούτρα. Μούτρα, μούτρα, μούτρα, πολλά μούτρα. Δεν θέλω να μιλήσω με κανέναν, δεν θέλω να συναντήσω κανέναν, να μην πάω το βράδυ στη δουλειά, να μην πάω το Λέννυ βόλτα, να μην βγω ούτε για τσιγάρα. Σα να μην έφταναν όλα τα νεύρα μου, η Μενεγάκη έχει καλεσμένο τον Δημήτρη Κόκοτα. Μαζί με τα νεύρα μ' έπιασε και μια νοσταλγία για το ένδοξο '98.
Rewind στα μούτρα:

(1) Είδα το Borat χτες και δεν μου άρεσε. Επίσης, με είχε νευριάσει τόσο που δεν έφαγα ούτε ποπ κορν, ούτε κοκα κόλα και,
(2) Νομίζω πως έφαγα λίγο βαριά για βράδυ: 2 σουβλάκια από τον 'ΘΑΝΑΣΗ' στο Μοναστηράκι και 1,5 πιάτο μακαρόνια με σάλτσα γιατί μέχρι να γυρίσω σπίτι πήγε 3 και με είχε πιάσει λιγούρα.
Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Τώρα βέβαια που το σκέφτομαι μπορεί να μ' έχει επηρεάσει το γεγονός πως κόπηκε η εκπομπή της Τζούλιας Αλεξανδράτου. Υποσυνείδητα. Μπορεί να δαιμονίστηκα που μόλις άνοιξα τα ματάκια μου, άκουσα από κάπου να παίζουν στη διαπασόν τα 'Κάλαντα' της Βανδή, που είναι ό,τι χειρότερο έχει ακουστεί στον γαλαξία τα τελευταία 250 χρόνια. Μπορεί να με πιάνει 'εορταστικό προμελαγχολικό σύνδρομο'. Αργούνε και τα γενέθλια μου. Άστα να πάνε στο διάολο. Καλημέρα (;)

Posted by Picasa

Πέμπτη, Νοεμβρίου 16, 2006

Σεμινάρια Κουλεμανσόν Αρ.3

Αγαπημένοι μου μαθητές,

σήμερα σας είχα ετοιμάσει μια έκπληξη για να γιορτάσουμε την επαναλειτουργία και το νέο διάκοσμο του φροντιστηρίου: θα ερχόταν η φίλη μου η Στέλλα να επαναλάβει και σε εσάς το σεμινάριο που την έχει κάνει διάσημη ανά την υφήλιο "Κουλεμανσόν στον εργασιακό χώρο: παγίδες, ξύστρες και φωτοτυπίες". Δυστυχώς όμως έπαθε κράμπα στις θηλές και δεν θα μπορέσει να παρευρεθεί.
Το πρόγραμμα θα εξελιχτεί ως εξής:


ΒΓΑΛΤΕ ΜΙΑ ΚΟΛΛΑ ΧΑΡΤΙ...

"Η Μανίνα και η Κατερίνα είναι δυο μοντέρνα κορίτσια. Γνωρίζονται μια βραδιά στο Λεβερκούζεν, πίνουν ένα καφέ και κάνουν σεξ στο σπίτι της Μανίνας. Τις επόμενες μέρες μιλάνε από το τηλέφωνο. Ξαναβρίσκονται μετά από 10 μέρες και ξανακάνουν σεξ.
Η Μανίνα είχε αποφασίσει πως δεν θα γίνει κάτι σοβαρό με τη Κατερίνα γιατί η τελευταία αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα στο πάρκινγκ με την μπετονιέρα της. Η Μανίνα είχε και μπλόγκ, κι εκείνη την ημέρα έγραψε για μια παλιά της σχέση στο μπλόγκ (άσχετο με την Κατερίνα). Λιγότερο από μια ώρα μετά λαμβάνει το εξής μήνυμα - επιτομή κουλεμανσόν- από την Κατερίνα:

"Κρίμα να δεν λες αγάπη από που και θέλεις εμένα.εμένα που πριν από εσένα εμένα το ξέρω να. 'Αλλά όχι κι έτσι' που λέει και η Αλέξις-λατρεύω Δυναστεία. Κι άμα ποτέ θες στα τελευταία δηλαδή κανά ποτάκι μέσα εγώ μόνο εσύ νεράκι. Γεια"

ΑΝΑΛΥΣΕ ΤΟ

Essential koulemanson listening: One Night Stand - Στέλλα Μπεζαντάκου