"Λούτσα μου, δείξε στο Νανάκο τη ζωγραφιά σου!" είπε η Βούρτσα στη κορούλα της. Η 7χρονη Λούτσα μου δίνει το μπλοκ με το σκίτσο. Με πράσινο μαρκαδόρο ήταν άψογα ζωγραφισμένο ένα προβατάκι. Πάνω από το προβατάκι υπήρχε ένα συννεφάκι με τις σκέψεις του προβατάκι: "Αγαπάω τη ζωή, είμαι ελεύθερη". Αυτό σκεφτόταν το προβατάκι, ντάλα μεσημέρι στη παραλία.
"Λούτσα μου" της λέω τρομοκρατημένος "ποιός σου είπε να το γράψεις αυτό"
"Κανείς" απαντά η μικρή
"Δεν μπορεί να το σκέφτηκες μόνη σου" της λέω. (Η Βούρτσα καμάρωνε)
"Μόνη μου το σκέφτηκα, είμαι ευφυής" με αποστομώνει η μικρή.
"Ήθελα να'ξερα που τις ακούς αυτές τις λέξεις και τις ξεπατικώνεις" της λέω
"Η μαμά μου έχει πολύ πλούσιο λεξιλόγιο γιατί είναι δικηγόρος" μου πετάει στα μούτρα
"Καλά, υπάρχουν και πιο τίμια επαγγέλματα με πλούσιο λεξιλόγιο. Πάρε τη ζωγραφιά και πήγαινε γρήγορα να ζωγραφίσεις ένα σπιτάκι, με λουλούδια και ήλιο. Και χωρίς μπαλονάκια με λόγια" της είπα όσο πιο τρυφερά μπορούσα.
"Καλά πάω" είπε η Λούτσα κι έφυγε
"Βούρτσα, το παιδί θέλει εξορκισμό" είπα στη μαμά δικηγόρο με χόμπι τις cosmetic surgeries.
"Γιατί? Θα ήταν καλύτερο να γράφει τις μπούρδες που γράφουν όλα τα παιδιά της ηλικίας της?" μου απαντά η μαμά.
"Δεν ξέρω αν θα ήταν καλύτερο πάντως το να έχει το 666 τυπωμένο στο κεφάλι της καλό δεν το λες"
"Υπερβολές" είπε η μαμά μέσα από τα καινούρια της δόντια - εκείνα τα μικρά που έχουν τη κλίση προς τα μέσα- και βούτηξε στη θάλασσα.
Βούλιαξα στη ξαπλώστρα μου και παρατηρούσα τη Βελζεβούλα. Ζωγράφιζε. "Αγαπάω τη ζωή, είμαι ελευθερη", είπε το προβατάκι. Το δικό μου πρόβατο μάλλον θα σκεφτόταν "τι δροσερά που είναι έξω από τη κατσαρόλα".
Άραγε τι θα γράφει το μπαλονάκι πάνω από το κεφάλι της Λούτσας την ώρα που γελώντας θα εξολοθρεύει το ανθρώπινο είδος; Τι;
Σάββατο, Ιουλίου 15, 2006
Δευτέρα, Ιουλίου 10, 2006
Παντρεύομαι! Παντρεύομαι!
Είναι αλήθεια! Παντρεύομαι! Και ξέρετε, δεν το κουβεντιάζω απλά το ανακοινώνω! Ακούστε το σκέδιο μου!
Θα νοικιάσω ένα υπέροχο διαμέρισμα: μικρό, τσουπωτό και φωτεινό.
Αντί για προσκλήσεις χάρτινες θα στείλω dvds στα οποία εγώ με τη νύφη θα προσκαλούμε τους αγαπημένους μας στην εκκλησιά. Κατά προτίμηση χορεύοντας το My humps και φορώντας jock straps!
Κρεββάτι δεν θα κάνω γιατί μια φορά σ’ ένα κρεβάτι ένας καλεσμένος έφαγε το ποτ πουρί και όλοι οι υπόλοιποι νοσηλεύτηκαν λόγω στομαχόπονου από τα γέλια.
Το μυστήριο –στη κυριολεξία!- θα τελεστεί σε πολύ μεγάλη εκκλησία γιατί μιζέριες του τύπου ‘δυο φίλοι, εγώ, εσύ και το πιστό μας σκυλί’ μου προκαλούν απεριόριστη θλίψη.
Όσο θα περιμένω τη νύφη θα χορεύω με κλακέτες το ‘Chapel of love’.
Στο ‘η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα’ θα πατήσω και τη νύφη και τον κουμπάρο!
Στη δεξίωση δεν θα έχει dj ή ορχήστρα. Θα έχει όμως καραόκε κι έτσι οι καλεσμένοι προκειμένου να ακούσουν μουσική θα αναγκαστούν να τραγουδήσουν.
Και τώρα έρχεται το καλύτερο:
Θα ‘ξεχάσουμε’ να δηλώσουμε στο ληξιαρχείο τον γάμο και σε 40 μέρες –μαζί με ένα μικρό πρόστιμο – θα ακυρωθεί! Γαμώ;!!!!! Κανείς δεν θα το μάθει ποτέ και έτσι ΚΑΙ θα έχω παντρευτεί ΚΑΙ θα έχω ανοίξει ένα εκατομμύριο δώρα ΚΑΙ θα είμαστε και ελεύθεροι!
Είμαι πάρα πολύ περήφανος που με κάνω παρέα και με συμβουλεύω! Έχω πάντα τις καλύτερες ιδέες! Με αγαπώ και με σέβομαι!
Μόλις βρω τη νύφη θα σας ενημερώσω. Κανονικά δεν θα είναι και πολύ δύσκολο γιατί έχω πολλές καψερές φίλες που προκειμένου να φορέσουν νυφικό με νταντέλα θα θυσίαζαν το πεντικιούρ ενός ολόκληρου χρόνου!
Θα σας καλέσω ΟΛΟΥΣ! Μην ανησυχείτε, δεν θα βάλω λίστα δώρων, δεν θα δέχομαι χρήματα και γενικά χέστηκα για ό,τι δώρο δεν είναι αγορασμένο από το ‘Μετρόπολις’ ή το ‘Τζάμπο’. Βέβαια, αν μαζευτείτε πολλοί μπορείτε να βάλετε λεφτά και να μου αγοράσετε από κοινού ένα φωτόσπαθο!!
Και με αυτή την υπέροχη ιδέα σας αφήνω για να πάω να κοιμηθώ το δεκάωρο μου γιατί το πρωί έχω πολλές δουλειές: έχω να πάω για μπάνιο, να κάνω ηλιοθεραπεία, να παίξω τάβλι, να ξανακοιμηθώ, να ξαναπάω για μπάνιο με τον Λένυ και το βράδυ να πάω για κοντοσούβλια στο Χρισσό. Μην ανησυχείτε: θα πάρω βιταμίνες για να αντέξω!
Καληνύχτα, καλημέρα, καλή εβδομάδα! Σας αφήνω με το αγαπημένο So in love των OMD που όσο στραβωμένος κι αν ξύπνησες, είναι βέβαιο πως θα σε γλυκάνει!
Παρασκευή, Ιουλίου 07, 2006
Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006
«Τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;»
Όταν μου απηύθυναν αυτή την αγχωτική ερώτηση από τα 5 μου χρόνια –όπως και σε όλα τα παιδάκια άλλωστε – οι απαντήσεις μου δεν ήταν καθόλου ευφάνταστες: πιλότος, σερίφης, νίντζα, σούπερ ήρωας. Γιατρός δεν ήθελα με τίποτε – πολλές εφημερίες, πολλά άσπρα τσόκαρα, αρχιτέκτονας δεν ήθελα – πολλά χαρακάκια, πολλές λάσπες στην οικοδομή, δικηγόρος μου φάνηκε συμπαθητικό – το σπούδασα και ούτε που θυμάμαι πού είναι καταχωνιασμένο το πτυχίο – πολλές γραβάτες, πολλά χαρτόσημα, πολλή πλήξη. Το τι δουλεία θα κάνουμε όταν –και αν- μεγαλώσουμε είναι μια συνάρτηση του τι θέλουμε και, κυρίως, του τι μπορούμε να κάνουμε. Μου πήρε περίπου 25 χρόνια αλλά τελικά προχτές το απόγευμα ανακάλυψα ποιο επάγγελμα συνδυάζει το ‘θέλω’ και το ‘μπορώ’ μου με απόλυτη επιτυχία. Θα γίνω πρωθυπουργός! Έχω ΚΑΙ επιχειρήματα!
Μέχρι την Παρασκευή που ήρθα στη Νίσηρο πρωθυπουργός της Ελλάδας ήταν ο Κωστάκης – εφημερίδες και τηλεόραση δεν έχουμε οπότε διατηρώ μια επιφύλαξη για το αν είναι ακόμα στη θέση του.
Στον Κωστάκη αρέσουν οι διακοπές, η ξάπλα και το καλό φαί – για την ακρίβεια, το φαί! Περνάει τη μέρα του αλλάζοντας τσιμπιδάκια στα δίδυμα, κουτρουβαλιάζεται με τα σκυλιά του, βλέπει πολλές πολλές ταινίες, πηγαίνει βόλτες με όποιο ποδήλατο δεν βουλιάζει κάτω από τα εκατοντάδες κιλά του, κάνει μπάνιο τόπλες και χωρίς να ντρέπεται και στον ελεύθερο του χρόνο κόβει τις συντάξεις. Γαμώ!
Σ’ εμένα αρέσουν οι διακοπές, η ξάπλα και το πολύ φαί. Δίδυμα δεν έχω αλλά αν είναι να τα χαλάσουμε εκεί, δανείζομαι ένα ζευγάρι για να συναλλάζω κιόλας και να μην βαριέμαι. Λατρεύω το σινεμά, τις βόλτες με το ποβήλατο και μπορώ να είμαι όλη μέρα αγκαλιτσουλίνι με τον Λέννυ. Οι συντάξεις δεν μου φταίνε σε τίποτε και γενικά δεν μου φταίει οτιδήποτε δεν μου τρώει τη μπουκιά ή τον γκόμενο.
Θα μπορούσα φυσικά να καλώ τους υπουργούς ΜΟΥ στο Μαξίμου που είναι και δροσερό, να πίνουμε πίνα κολλάντα και να κουβεντιάζουμε τα πρότζεκτς ΜΟΥ:
1) Μια φορά τον μήνα θα αλλάζει το τραγούδι του κόμματος ανάλογα με τα κέφια ΜΟΥ.
2) Δεκαετής εξορία σε όποιον υπουργό δεν μαθαίνει καλά το αντίστοιχο χορευτικό.
3) Αφού στην Κουτσίκου αρέσουν τόσο πολύ οι καρφίτσες θα την ξηλώσω και στη θέση της θα βάλω τη Βιργινία Βεντουράκη.
4) Θα δώσω το κλειδί της χώρας στη Σακίρα.
5) Θα κλείσω τη Βουλή και θα την κάνω spa για τους κομμουνίστας.
6) Θα κάνω δικό μου κανάλι και θα παρουσιάζω όλες τις εκπομπές. Όταν δε, θα θέλω να περάσω κανένα
νομοσχέδιο, θα προτείνω 3 αντί για 1 και θα μπορεί ο πολίτης να στέλνει sms και στο τέλος της εκπομπής θα διαλέγουμε το καλύτερο.
7) Οι υπουργικές συσκέψεις θα γίνονται παρουσία ορκωτών νίντζα οι οποίοι θα κάθονται στα πλαινά μου σαν τα σκυλιά των Κάιζερ και θα πλακώνουν στο ξύλο όποιον λέει μαλακίες.
8) Θα ενημερώνω καθημερινά το μπλόγκ μου για το πώς περνάω τη μέρα μου.
9) Θα δημιουργήσω το φ-ο-β-ε-ρ-ό Υπουργείο Κουλεμανσόν/Σανσόν που θα ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με κουλαμάρες του τύπου ‘καρπούζι μαχαίρωσε μανάβη’, ‘ ο άντρας μου την έχει μικρή και ο εραστής μου μικρότερη’ κλπ
10) Το Δημόσιο θα λειτουργεί μόνο μια ώρα την ημέρα – γιατί καλύτερα να το ματώνεις από το ξύσιμο στο σπίτι σου παρά στο γραφείο και να ταλαιπωρείς και τη σφουγγαρίστρια.
11) Τις θυμάστε τις Θεσπρωτίες; Ε, θα τις μαντρώσω όλες σε άσυλο για να ανέβει ο τουρισμός!
Bonus: Θα καταργήσω την Εφημερίδα της Κυβέρνησης και θα κυκλοφορώ μηνιαία αποσπάσματα από το μπλόγκ μου + τα νέα τρέντς στα παρκετόπανα!
Αυτά μου έρχονται προς το παρόν, εδώ στο μπαλκονάκι μου στη ξενιτιά. Αν σκεφτώ κάτι άλλο δεν θα σας το πω γιατί θα μου κλέψετε τις καταπληκτικές μου ιδέες.
A bientot αγαπημένοι μου μπλόγκερς που δεν είστε σε παραλία και δουλεύετε!
Υ.Γ. Για να σας δώσω μια αχτίδα καλοκαιριού σας βάζω το Forever J του Terry Hall για να έχετε να χαίρεστε!
Τρίτη, Ιουλίου 04, 2006
Νύχτες στη Νίσυρο
Στη Νίσυρο η ζωή είναι ωραία. Τώρα πια, που έχουν περάσει 4 ολόκληρες μέρες! Στην αρχή ήθελα να πάρω το πρώτο θαλάσσιο ποδήλατο και να φύγω – γιατί άλλος τρόπος δεν υπάρχει εκτός και αν είναι 8 το πρωί ή 5:30 το απόγευμα που έχει καραβάκι για Κω.
Στη Νίσυρο ήρθα – υποτίθεται- για να παρακολουθήσω τα σεμινάρια σεναρίου που διοργανώνει το Mediterranean Film Institute μαζί με την Πωλινίτσα και τον Αλεξούλη. Τα παιδιά είχαν έρθει 10 μέρες νωρίτερα, στην αρχή των μαθημάτων αλλά εγώ λόγω ριάλιτι δεν μπορούσα να έρθω πριν τελειώσει το παλιόπραμα.
Διακοπές στη Νίσυρο, λοιπόν.
1) Καταρχάς η Νίσυρος είναι ένα πανέμορφο νησί με υπέροχους κι ευγενικούς κατοίκους…
2) … που όμως είναι οι ασχημότεροι άνθρωποι του κόσμου! Μια Πορτογαλέζα, η Μάρτα αποκαλεί τη Νίσυρο “the Ugly Land” γιατί όλοι είναι τόσο πολύ άσκημοι και εκτός αυτού μοιάζουν και μεταξύ τους! Οι φίλοι μου που έχουν μια θεωρία για όλα, λένε πως αυτό οφείλεται στην επιμειξία. Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι πως στη πλατεία της ‘Ηλικιωμένης’ είναι μια κυρία με πολύ μαύρο δέρμα και τρίχες σε όλο το πρόσωπο. Οι πιο άτυχες θα είναι οι γυναικοπαρέες που θα έρθουν με σκοπό να πιουν, να ξενυχτίσουν και, κυρίως, να σεξουαλιστούν μέχρι τελικής πτώσεως: they are dooooomed!!!
3) Στο σεμινάριο δεν έχω πατήσει, Πήγα χτες σε μια διάλεξη και μετάνιωσα την ώρα και τη στιγμή, όπως και πολλοί άλλοι. Τώρα που σας γράφω είμαι σε μια αίθουσα που 5 παιδιά συζητούν τα σενάρια τους και μιλάει μια (πανέμορφη) ισπανίδα για ένα πολύ βαρετό πράγμα που δεν βγάζει νόημα.
4) Αντί των σεμιναρίων αποφάσισα να κάνω διακοπές. Μπάνιο, φαγητό και κίτρινα περιοδικά! Μόλις πήρα αυτή την απόφαση η ‘εκδρομή’ μετατράπηκε σε πραγματικές διακοπές!
5) Το καλύτερο σημείο των διακοπών λέγεται Terry! H κίτρινη βέσπα που καβαλάω και κάνω τους γύρους του νησιού. Για πρώτη φορά οδηγώ μηχανή και παρ’ ότι κάθε φορά που ανεβαίνω πάνω φοβάμαι, δεν βλέπω την ώρα να φτιάξω ακόμα και μια δικαιολογία για να πάω βόλτα με τον Τέρι. Εγώ, ο Τέρι , η θέα και το ipod να παίζει στη διαπασών… αυτές είναι πραγματικά οι πιο ευτυχισμένες στιγμές των διακοπών!
6) Τα παιδιά του σεμιναρίου είναι διεθνείς κατά κύριο λόγο. Δεν έχω κάνει πολύ παρέα μαζί τους γιατί συνήθως κινούνται μαζικά σαν αγέλη και είσαι μόνιμα καταδικασμένος να τρως με 10-20 άτομα. Όση καλή θέληση και αν έχεις, όσο καλός άνθρωπος και αν είσαι δεν μπορείς να κυκλοφορείς σαν το νομάδα με το ασκέρι συνέχεια.
7) Γενικά οι περισσότερες κουβέντες αφορούν το ποιοι ‘το έκαναν’ μεταξύ τους, ποια τράβηξε μαλακία σε ποιόν κλπ κλπ Ευχάριστα καλιαρντά που όμως όταν γνωρίζεις μόνο φατσικά τους πρωταγωνιστές, είναι ανούσια και βαρετά.
8) Λόγω των γεγονότων στο αεροδρόμιο δεν πρόλαβα να αγοράσω κανένα βιβλίο. Στο τοπικό βιβλιοπωλείο είχε ποικιλία αλλά ήμουν grumpy και δεν με ικανοποιούσε τίποτε. Την ώρα όμως που έφευγα κλώτσησα κατά λάθος μια στοίβα με βιβλία τσέπης. Και τότε μου αποκαλύφθηκε: « Η κόρη του Μιστράλ»!!! Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής και δίχως ίχνος ντροπής, από τη στιγμή που άρχισα να διαβάζω (το πιο αγαπημένο μου σίριαλ ΟΛΩΝ των εποχών – μαζί με το ‘Αν το αύριο έρθει’) μου έφτιαξε κατακόρυφα η διάθεση!
9) Στη Νίσυρο δεν έχει ΠΟΥΘΕΝΑ ωραίο ψωμί!
10) Στο γκρούπ και στο διπλανό μου δωμάτιο, υπάρχει ένας παθολογικός ψεύτης που κυνηγάει όλο τον κόσμο και τους ζητάει να ‘παίξουν’ ελληνορωμαϊκή πάλη!
11) Πολλές αγελάδες! Πολλές, πολλές, πολλές!!! Και όλες με σκουλαρίκια!
Όταν πρωτοήρθα εδώ είχα πολλά μούτρα. Κυρίως λόγω του πως θα έπρεπε να εξαρτώμαι από άλλα 20 άτομα για το που θα πάω, τι θα κάνω και τι ώρα θα κοιμηθώ. Μου πήρε δυόμιση μέρες να καταλάβω πως αυτό δεν είναι διακοπές αλλά υποχρέωση. Κι εγώ αυτές τις μέρες έχω σκοπό να μαυρίσω, να κοιμηθώ, να διαβάσω για τη ζωή της Μαγκαλί και να φάω όσους περισσότερους ρεβυθοκεφτέδες μπορώ.
Αυτά για την ώρα. Πάω για μπάνιο και μπριτζόλα τηγανιτή.
Στη Νίσυρο η ζωή είναι ωραία. Τώρα πια, που έχουν περάσει 4 ολόκληρες μέρες! Στην αρχή ήθελα να πάρω το πρώτο θαλάσσιο ποδήλατο και να φύγω – γιατί άλλος τρόπος δεν υπάρχει εκτός και αν είναι 8 το πρωί ή 5:30 το απόγευμα που έχει καραβάκι για Κω.
Στη Νίσυρο ήρθα – υποτίθεται- για να παρακολουθήσω τα σεμινάρια σεναρίου που διοργανώνει το Mediterranean Film Institute μαζί με την Πωλινίτσα και τον Αλεξούλη. Τα παιδιά είχαν έρθει 10 μέρες νωρίτερα, στην αρχή των μαθημάτων αλλά εγώ λόγω ριάλιτι δεν μπορούσα να έρθω πριν τελειώσει το παλιόπραμα.
Διακοπές στη Νίσυρο, λοιπόν.
1) Καταρχάς η Νίσυρος είναι ένα πανέμορφο νησί με υπέροχους κι ευγενικούς κατοίκους…
2) … που όμως είναι οι ασχημότεροι άνθρωποι του κόσμου! Μια Πορτογαλέζα, η Μάρτα αποκαλεί τη Νίσυρο “the Ugly Land” γιατί όλοι είναι τόσο πολύ άσκημοι και εκτός αυτού μοιάζουν και μεταξύ τους! Οι φίλοι μου που έχουν μια θεωρία για όλα, λένε πως αυτό οφείλεται στην επιμειξία. Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι πως στη πλατεία της ‘Ηλικιωμένης’ είναι μια κυρία με πολύ μαύρο δέρμα και τρίχες σε όλο το πρόσωπο. Οι πιο άτυχες θα είναι οι γυναικοπαρέες που θα έρθουν με σκοπό να πιουν, να ξενυχτίσουν και, κυρίως, να σεξουαλιστούν μέχρι τελικής πτώσεως: they are dooooomed!!!
3) Στο σεμινάριο δεν έχω πατήσει, Πήγα χτες σε μια διάλεξη και μετάνιωσα την ώρα και τη στιγμή, όπως και πολλοί άλλοι. Τώρα που σας γράφω είμαι σε μια αίθουσα που 5 παιδιά συζητούν τα σενάρια τους και μιλάει μια (πανέμορφη) ισπανίδα για ένα πολύ βαρετό πράγμα που δεν βγάζει νόημα.
4) Αντί των σεμιναρίων αποφάσισα να κάνω διακοπές. Μπάνιο, φαγητό και κίτρινα περιοδικά! Μόλις πήρα αυτή την απόφαση η ‘εκδρομή’ μετατράπηκε σε πραγματικές διακοπές!
5) Το καλύτερο σημείο των διακοπών λέγεται Terry! H κίτρινη βέσπα που καβαλάω και κάνω τους γύρους του νησιού. Για πρώτη φορά οδηγώ μηχανή και παρ’ ότι κάθε φορά που ανεβαίνω πάνω φοβάμαι, δεν βλέπω την ώρα να φτιάξω ακόμα και μια δικαιολογία για να πάω βόλτα με τον Τέρι. Εγώ, ο Τέρι , η θέα και το ipod να παίζει στη διαπασών… αυτές είναι πραγματικά οι πιο ευτυχισμένες στιγμές των διακοπών!
6) Τα παιδιά του σεμιναρίου είναι διεθνείς κατά κύριο λόγο. Δεν έχω κάνει πολύ παρέα μαζί τους γιατί συνήθως κινούνται μαζικά σαν αγέλη και είσαι μόνιμα καταδικασμένος να τρως με 10-20 άτομα. Όση καλή θέληση και αν έχεις, όσο καλός άνθρωπος και αν είσαι δεν μπορείς να κυκλοφορείς σαν το νομάδα με το ασκέρι συνέχεια.
7) Γενικά οι περισσότερες κουβέντες αφορούν το ποιοι ‘το έκαναν’ μεταξύ τους, ποια τράβηξε μαλακία σε ποιόν κλπ κλπ Ευχάριστα καλιαρντά που όμως όταν γνωρίζεις μόνο φατσικά τους πρωταγωνιστές, είναι ανούσια και βαρετά.
8) Λόγω των γεγονότων στο αεροδρόμιο δεν πρόλαβα να αγοράσω κανένα βιβλίο. Στο τοπικό βιβλιοπωλείο είχε ποικιλία αλλά ήμουν grumpy και δεν με ικανοποιούσε τίποτε. Την ώρα όμως που έφευγα κλώτσησα κατά λάθος μια στοίβα με βιβλία τσέπης. Και τότε μου αποκαλύφθηκε: « Η κόρη του Μιστράλ»!!! Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής και δίχως ίχνος ντροπής, από τη στιγμή που άρχισα να διαβάζω (το πιο αγαπημένο μου σίριαλ ΟΛΩΝ των εποχών – μαζί με το ‘Αν το αύριο έρθει’) μου έφτιαξε κατακόρυφα η διάθεση!
9) Στη Νίσυρο δεν έχει ΠΟΥΘΕΝΑ ωραίο ψωμί!
10) Στο γκρούπ και στο διπλανό μου δωμάτιο, υπάρχει ένας παθολογικός ψεύτης που κυνηγάει όλο τον κόσμο και τους ζητάει να ‘παίξουν’ ελληνορωμαϊκή πάλη!
11) Πολλές αγελάδες! Πολλές, πολλές, πολλές!!! Και όλες με σκουλαρίκια!
Όταν πρωτοήρθα εδώ είχα πολλά μούτρα. Κυρίως λόγω του πως θα έπρεπε να εξαρτώμαι από άλλα 20 άτομα για το που θα πάω, τι θα κάνω και τι ώρα θα κοιμηθώ. Μου πήρε δυόμιση μέρες να καταλάβω πως αυτό δεν είναι διακοπές αλλά υποχρέωση. Κι εγώ αυτές τις μέρες έχω σκοπό να μαυρίσω, να κοιμηθώ, να διαβάσω για τη ζωή της Μαγκαλί και να φάω όσους περισσότερους ρεβυθοκεφτέδες μπορώ.
Αυτά για την ώρα. Πάω για μπάνιο και μπριτζόλα τηγανιτή.
Κυριακή, Ιουλίου 02, 2006
GATE 25
Την Παρασκευή για πρώτη φορά στη ζωή μου έφτασα 1,5 ώρα νωρίτερα από την ώρα της πτήσης. Συνήθως φτάνω δέκα λεπτά και κρεμιέμαι από τη φτερούγα του αερόπλανου. Μια φορά δε, επέστρεφα από Αγγλία και έχασα την πτήση γιατί παρακολουθούσα τον τελικό του Weakest Link!
Στο γκισέ της Ολυμπιακής μια πολύ ευγενική κυρία μου είπε με πολύ ευγενικό τρόπο πως το εισιτήριο μου δεν υπάρχει, δεν υπάρχει κράτηση, δεν υπάρχω σαν επιβάτης – μόνο που δεν μου είπε να πάω να γαμηθώ. «Θα περιμένετε μέχρι να κλείσει η πτήση και βλέπουμε!». Πριν προλάβω να αντιδράσω η κυρία είχε εξαφανιστεί και καμιά φιλενάδα της δεν ήταν διατεθειμένη να με εξυπηρετήσει. Η ώρα περνούσε και καθόμουν σε μια γωνίτσα περιμένοντας την γκαμούζα να ξαναεμφανιστεί – κάποια στιγμή την πήρε το μάτι μου να χαχανίζει μ’ έναν τύπο και να πίνει καφέ. Ο εφιάλτης πως θα γινόμουν μια από αυτές τις κυράτσες που βλέπω στην τηλεόραση και δαιμονολογούν ενάντια στην Ολυμπιακή και την κακιά τους ώρα, φαινόταν κοντινή πραγματικότητα.
Είκοσι λεπτά πριν το αεροπλάνο για Κω ανοίξει τις φτερούγες του και χαθεί για πάντα, μια άλλη κυρία εμφανίστηκε από το πουθενά και μου έδωσε το εισιτήριο μου. Επειδή το αεροπλάνο ήταν έτοιμο να φύγει έπρεπε το σακ βουαγιάζ μου να το πάρω παραμάσχαλα και να τρέξω σαν τον παλαβό μέχρι την Πύλη 25. Βαριά η τσάντα μου, βαριά και τα βυζιά μου αλλά πατουλιδώθηκα μπας και ρημαδοκάνω διακοπές μια φορά στη ζωή μου. Με τη γλώσσα στο πάτωμα βλέπω ένα καροτσάκι, το βουτάω κι αραδιάζω τα τσιμπράγκαλα μου. Μόλις αναπτύσσω ταχύτητα, πέφτω πάνω σε σκάλες. Πριν προλάβω να δυσανασχετήσω ακούω το όνομα μου από τα μεγάφωνα. Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω άρχισα πάλι να τρέχω ζαλωμένος σα τον γάδαρο. Εννοείται πως όταν βιάζεσαι είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα πέσεις πάνω σε τουλάστιχον μια ορδή από γριές που τρέχουν με έως και 12 μέτρα την ώρα. Πρέπει να σβάρνισα 3-4 αλλά στον πόλεμο δεν υπάρχουν περιθώρια για συναισθηματισμούς.
Φτάνοντας στη πύλη, η ουρά έμοιαζε με ουρά στον Βασιλόπουλο Σάββατο μεσημέρι. Προσπερνώ τους πάντες με αξιοζήλευτα πλονζόν λέγοντας πως μ’ έχουν φωνάξει από τα μεγάφωνα. Τη στιγμή που ετοιμάζομαι να περάσω από το σύστημα ανίχνευσης, νιώθω μια δυνατή κλωτσιά στον κώλο: ήταν ο νόμος του Μέρφι.
Ένας γραβατωμένος μεσήλικας πλησιάζει την κοπέλα της ασφάλειας τη στιγμή που ετοιμαζόταν να βάλει στον ιμάντα τα πράγματα ΜΟΥ: «Σας παρακαλώ πολύ, δεν είναι δυνατόν ο κύριος Τάδε να παρακάμπτει την ουρά επειδή γνωρίζει τον υπουργό. Θέλω να δω τον προϊστάμενο σας!» Εκεί άρχισε ένα άνευ προηγουμένου καλιαρντό γιατί ως γνωστόν σε αυτή τη χώρα το θέμα ‘αξιοκρατία’ είναι ιερό και κανείς δεν πρέπει να το θίγει. Ήρθε ένας τύπου προϊστάμενος μ’ ένα σημειωματάριο για να καταγράψει τη καταγγελία. Ο κύριος συνέχιζε να παραληρεί λέγοντας «… με λένε Τάδε. Ρωτήστε όποιον θέλετε, με ξέρει όλη η Αθήνα». Μόλις άκουσα κι αυτό σκέφτηκα πως μπορεί να φαινόταν αστείο το σκηνικό αυτό με τη διαφορά όμως πως ο ΜΑΛΑΚΑΣ αυτός θα έκανε διακοπές ενώ εγώ θα έχανα τη πτήση μου! Κι έτσι:
«Με συγχωρείτε που παρεμβαίνω αλλά εγώ είμαι Πειραιώτης και δεν σας ξέρω. Ξέρω όμως πως αυτό εκεί είναι το αεροπλάνο μου που φεύγει από λεπτό σε λεπτό και θα το χάσω εξαιτίας της μαλακίας σας! Κι αν το χάσω θα πλακώσω εσένα» είπα κι έδειξα τον τύπου προϊστάμενο. Ο μεσήλιξ δεν κώλωσε και άρχισε να βρίζει σε άπταιστα αρχαία ελληνικά αλλά μάλλον φαινόμουν πολύ έξαλλος γιατί ο τύπου προϊστάμενος έβαλε τον σάκο μου στον ιμάντα. And hell broke loose.
O κύριος που καθόταν στο σκαμπουδάκι και κοίταζε τις ακτινογραφίες βρήκε κάτι ύποπτο και ζήτησε από την αντιπαθητικιά κοντή τύπου σεκιούριτι να μου ανοίξει τον σάκο.
«Ελάτε από εδώ και ανοίχτε το σάκο» είπε επιτακτικά η τύπου σεκιούριτι.
«Να σας πω κάτι; Αυτά που βλέπει ο κύριος είναι τα κλειδιά μου, 6 ζώνες μπερδεμένες και μια μπαγκέτα με μαρούλι, μαγιονέζα και τυρί» τις λέω.
«Τι;» ρωτάει αυτή με ύφος ‘πόσο μαλάκας είσαι;’
«Τυρί!!» της απαντώ με ύφος ‘μαλάκο είσαι και φαίνεσαι’
Και τότε η γκόμενα κάνει το αδιανόητο: ανοίγει τον σάκο και αρχίζει να βγάζει τα ρούχα μου –γιατί μόνο ρούχα είχε η τσάντα. ΜΕ ΛΥΣΣΑ! Στοίβαζε τα κολαρισμένα πουκαμισάκια μου, που με τόσο κόπο είχα διπλώσει, το ένα πάνω στο άλλο, τα μπέρδευε, τα τσαλάκωνε και μου ερχόταν να βάλω τα κλάμματα! Νομίζω πως είχα βουρκώσει όσο την έβλεπα αποσβολωμένος να ξεκοιλιάζει τη βαλίτσα μου λες και της είχα κρύψει τον γκόμενο. Λίγο πριν λιποθυμήσω, βρήκε το σάντουιτς. Το πήγε στον εμπειρογνώμονα που καθόταν στις ακτινογραφίες, το ξετύλιξαν, το ΆΝΟΙΞΑΝ και μετά το ξανατύλιξαν. «ΤΑ ΤΡΟΦΙΜΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΣΚΕΥΕΣ!!» βροντοφώναξε η τύπου σεκιούριτι στο πλήθος που περίμενε τον έλεγχο.
Αισθάνθηκα σαν τη Μόνικα Μπελούτσι στη ‘Μαλένα’ που την κούρεψαν δημοσία δαπάνη και μετά την πετροβόλησαν. Τέτοια ντροπή δεν είχα νιώσει ούτε όταν ο κύριος Παστίας στη έκτη δημοτικού με ταπείνωσε μπροστά στους συμμαθητές μου επειδή δεν ήξερα διαίρεση.
«Εντάξει, μπορείτε να φύγετε» μου είπε η τύπου σεκιούριτι και με ξύπνησε από τον λήθαργο του εξευτελισμού.
«Δεν κατάλαβες! Κι αυτά τι θα γίνουν;» της είπα κι έδειξα τα ρούχα μου, μερικά από τα οποία σούρνονταν στο πάτωμα. Την τιμή μου την είχα χάσει αλλά ήμουν αποφασισμένος να διαβώ το Γκράν Κάνυον του κουλεμανσόν με οποιοδήποτε κόστος.
«Δεν είναι δουλειά μου κύριε να σας φτιάξω τη βαλίτσα…κύριε!» μου απάντησε το τσούρδελο με σηκωμένο φρύδι. Ήταν φανερό πως το απολάμβανε.
«Βάλε τα ρούχα στη θέση τους γαμημένη όπως ακριβώς τα βρήκες!»
«Πως μου μιλάς έτσι; Θα φωνάξω την ασφάλεια» είπε με γουρλωμένα μάτια.
«Δεν θα προλάβεις γιατί θα σε πλακώσω στις κλωτσές. Μπρος, ξεκίνα γιατί θα χάσω τη πτήση μου» της είπα και της έδωσα ένα πουκάμισο.
«Θα σου κάνω μήνυση» είπε έξαλλη
«Βάλε τα ρούχα στη τσάντα»
«Δεν τα βάζω»
«Θα τα βάλεις!»
«Δεν τα βάζω!»
«Άει στο διάβολο γαμημένη γυναίκα που θα μου κάνεις και μήνυση» άρχισα να βάζω τα ρούχα στη θέση τους άρον άρον, βρίζοντας αυτή και την Ολυμπιακή που βρίσκει όλες τις μαλακισμένες και τους λέει πως είναι αρχηγοί. Έβριζα εγώ, έβριζε κι αυτή, η ουρά είχε σταματήσει να κινείται και όλοι χάζευαν το υπερθέαμα.
«Δεν μου επιτρέπει η θέση μου να σου απαντήσω όπως σου αξίζει» την άκουσα να τσιρίζει.
Έβαλα τα πράγματα όπως όπως στη τσάντα και της πάτησα με δύναμη το πόδι, δήθεν όπως παραπατούσα από το βάρος της τσάντας.
«Ωχ, συγγνώμη! Ελπίζω να μη μείνεις κοντή για πάντα… γαμημένη!» απάντησα στο τσιριχτό της κι άρχισα να τρέχω προς την πύλη μου.
Το αεροπλάνο το πρόλαβα γιατί όπως αποδείχτηκε δεν ήμουν ο μόνος αργοπορημένος. Η διάθεση μου είχε καταστραφεί ολοκληρωτικά γιατί δεν μου αρέσει να φωνάζω και να συμπεριφέρομαι έτσι. Η εν λόγω είναι κοντή, ξεβαμμένη ξανθιά, γύρω στα 30-35, παχουλή και νομίζω πως την λέγανε Νίκη. Μετά από όλα αυτά όμως ήμουν πλέον βέβαιος πως οι διακοπές δεν είχαν αρχίσει καλά. Σε λίγες ώρες θα ήμουν στη Νίσυρο – απ’ όπου και σας γράφω. Νίσυρος. Ή αλλιώς «The Ugly Land».
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Την Παρασκευή για πρώτη φορά στη ζωή μου έφτασα 1,5 ώρα νωρίτερα από την ώρα της πτήσης. Συνήθως φτάνω δέκα λεπτά και κρεμιέμαι από τη φτερούγα του αερόπλανου. Μια φορά δε, επέστρεφα από Αγγλία και έχασα την πτήση γιατί παρακολουθούσα τον τελικό του Weakest Link!
Στο γκισέ της Ολυμπιακής μια πολύ ευγενική κυρία μου είπε με πολύ ευγενικό τρόπο πως το εισιτήριο μου δεν υπάρχει, δεν υπάρχει κράτηση, δεν υπάρχω σαν επιβάτης – μόνο που δεν μου είπε να πάω να γαμηθώ. «Θα περιμένετε μέχρι να κλείσει η πτήση και βλέπουμε!». Πριν προλάβω να αντιδράσω η κυρία είχε εξαφανιστεί και καμιά φιλενάδα της δεν ήταν διατεθειμένη να με εξυπηρετήσει. Η ώρα περνούσε και καθόμουν σε μια γωνίτσα περιμένοντας την γκαμούζα να ξαναεμφανιστεί – κάποια στιγμή την πήρε το μάτι μου να χαχανίζει μ’ έναν τύπο και να πίνει καφέ. Ο εφιάλτης πως θα γινόμουν μια από αυτές τις κυράτσες που βλέπω στην τηλεόραση και δαιμονολογούν ενάντια στην Ολυμπιακή και την κακιά τους ώρα, φαινόταν κοντινή πραγματικότητα.
Είκοσι λεπτά πριν το αεροπλάνο για Κω ανοίξει τις φτερούγες του και χαθεί για πάντα, μια άλλη κυρία εμφανίστηκε από το πουθενά και μου έδωσε το εισιτήριο μου. Επειδή το αεροπλάνο ήταν έτοιμο να φύγει έπρεπε το σακ βουαγιάζ μου να το πάρω παραμάσχαλα και να τρέξω σαν τον παλαβό μέχρι την Πύλη 25. Βαριά η τσάντα μου, βαριά και τα βυζιά μου αλλά πατουλιδώθηκα μπας και ρημαδοκάνω διακοπές μια φορά στη ζωή μου. Με τη γλώσσα στο πάτωμα βλέπω ένα καροτσάκι, το βουτάω κι αραδιάζω τα τσιμπράγκαλα μου. Μόλις αναπτύσσω ταχύτητα, πέφτω πάνω σε σκάλες. Πριν προλάβω να δυσανασχετήσω ακούω το όνομα μου από τα μεγάφωνα. Δρόμο παίρνω, δρόμο αφήνω άρχισα πάλι να τρέχω ζαλωμένος σα τον γάδαρο. Εννοείται πως όταν βιάζεσαι είναι μαθηματικά βέβαιο πως θα πέσεις πάνω σε τουλάστιχον μια ορδή από γριές που τρέχουν με έως και 12 μέτρα την ώρα. Πρέπει να σβάρνισα 3-4 αλλά στον πόλεμο δεν υπάρχουν περιθώρια για συναισθηματισμούς.
Φτάνοντας στη πύλη, η ουρά έμοιαζε με ουρά στον Βασιλόπουλο Σάββατο μεσημέρι. Προσπερνώ τους πάντες με αξιοζήλευτα πλονζόν λέγοντας πως μ’ έχουν φωνάξει από τα μεγάφωνα. Τη στιγμή που ετοιμάζομαι να περάσω από το σύστημα ανίχνευσης, νιώθω μια δυνατή κλωτσιά στον κώλο: ήταν ο νόμος του Μέρφι.
Ένας γραβατωμένος μεσήλικας πλησιάζει την κοπέλα της ασφάλειας τη στιγμή που ετοιμαζόταν να βάλει στον ιμάντα τα πράγματα ΜΟΥ: «Σας παρακαλώ πολύ, δεν είναι δυνατόν ο κύριος Τάδε να παρακάμπτει την ουρά επειδή γνωρίζει τον υπουργό. Θέλω να δω τον προϊστάμενο σας!» Εκεί άρχισε ένα άνευ προηγουμένου καλιαρντό γιατί ως γνωστόν σε αυτή τη χώρα το θέμα ‘αξιοκρατία’ είναι ιερό και κανείς δεν πρέπει να το θίγει. Ήρθε ένας τύπου προϊστάμενος μ’ ένα σημειωματάριο για να καταγράψει τη καταγγελία. Ο κύριος συνέχιζε να παραληρεί λέγοντας «… με λένε Τάδε. Ρωτήστε όποιον θέλετε, με ξέρει όλη η Αθήνα». Μόλις άκουσα κι αυτό σκέφτηκα πως μπορεί να φαινόταν αστείο το σκηνικό αυτό με τη διαφορά όμως πως ο ΜΑΛΑΚΑΣ αυτός θα έκανε διακοπές ενώ εγώ θα έχανα τη πτήση μου! Κι έτσι:
«Με συγχωρείτε που παρεμβαίνω αλλά εγώ είμαι Πειραιώτης και δεν σας ξέρω. Ξέρω όμως πως αυτό εκεί είναι το αεροπλάνο μου που φεύγει από λεπτό σε λεπτό και θα το χάσω εξαιτίας της μαλακίας σας! Κι αν το χάσω θα πλακώσω εσένα» είπα κι έδειξα τον τύπου προϊστάμενο. Ο μεσήλιξ δεν κώλωσε και άρχισε να βρίζει σε άπταιστα αρχαία ελληνικά αλλά μάλλον φαινόμουν πολύ έξαλλος γιατί ο τύπου προϊστάμενος έβαλε τον σάκο μου στον ιμάντα. And hell broke loose.
O κύριος που καθόταν στο σκαμπουδάκι και κοίταζε τις ακτινογραφίες βρήκε κάτι ύποπτο και ζήτησε από την αντιπαθητικιά κοντή τύπου σεκιούριτι να μου ανοίξει τον σάκο.
«Ελάτε από εδώ και ανοίχτε το σάκο» είπε επιτακτικά η τύπου σεκιούριτι.
«Να σας πω κάτι; Αυτά που βλέπει ο κύριος είναι τα κλειδιά μου, 6 ζώνες μπερδεμένες και μια μπαγκέτα με μαρούλι, μαγιονέζα και τυρί» τις λέω.
«Τι;» ρωτάει αυτή με ύφος ‘πόσο μαλάκας είσαι;’
«Τυρί!!» της απαντώ με ύφος ‘μαλάκο είσαι και φαίνεσαι’
Και τότε η γκόμενα κάνει το αδιανόητο: ανοίγει τον σάκο και αρχίζει να βγάζει τα ρούχα μου –γιατί μόνο ρούχα είχε η τσάντα. ΜΕ ΛΥΣΣΑ! Στοίβαζε τα κολαρισμένα πουκαμισάκια μου, που με τόσο κόπο είχα διπλώσει, το ένα πάνω στο άλλο, τα μπέρδευε, τα τσαλάκωνε και μου ερχόταν να βάλω τα κλάμματα! Νομίζω πως είχα βουρκώσει όσο την έβλεπα αποσβολωμένος να ξεκοιλιάζει τη βαλίτσα μου λες και της είχα κρύψει τον γκόμενο. Λίγο πριν λιποθυμήσω, βρήκε το σάντουιτς. Το πήγε στον εμπειρογνώμονα που καθόταν στις ακτινογραφίες, το ξετύλιξαν, το ΆΝΟΙΞΑΝ και μετά το ξανατύλιξαν. «ΤΑ ΤΡΟΦΙΜΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΑΠΟΣΚΕΥΕΣ!!» βροντοφώναξε η τύπου σεκιούριτι στο πλήθος που περίμενε τον έλεγχο.
Αισθάνθηκα σαν τη Μόνικα Μπελούτσι στη ‘Μαλένα’ που την κούρεψαν δημοσία δαπάνη και μετά την πετροβόλησαν. Τέτοια ντροπή δεν είχα νιώσει ούτε όταν ο κύριος Παστίας στη έκτη δημοτικού με ταπείνωσε μπροστά στους συμμαθητές μου επειδή δεν ήξερα διαίρεση.
«Εντάξει, μπορείτε να φύγετε» μου είπε η τύπου σεκιούριτι και με ξύπνησε από τον λήθαργο του εξευτελισμού.
«Δεν κατάλαβες! Κι αυτά τι θα γίνουν;» της είπα κι έδειξα τα ρούχα μου, μερικά από τα οποία σούρνονταν στο πάτωμα. Την τιμή μου την είχα χάσει αλλά ήμουν αποφασισμένος να διαβώ το Γκράν Κάνυον του κουλεμανσόν με οποιοδήποτε κόστος.
«Δεν είναι δουλειά μου κύριε να σας φτιάξω τη βαλίτσα…κύριε!» μου απάντησε το τσούρδελο με σηκωμένο φρύδι. Ήταν φανερό πως το απολάμβανε.
«Βάλε τα ρούχα στη θέση τους γαμημένη όπως ακριβώς τα βρήκες!»
«Πως μου μιλάς έτσι; Θα φωνάξω την ασφάλεια» είπε με γουρλωμένα μάτια.
«Δεν θα προλάβεις γιατί θα σε πλακώσω στις κλωτσές. Μπρος, ξεκίνα γιατί θα χάσω τη πτήση μου» της είπα και της έδωσα ένα πουκάμισο.
«Θα σου κάνω μήνυση» είπε έξαλλη
«Βάλε τα ρούχα στη τσάντα»
«Δεν τα βάζω»
«Θα τα βάλεις!»
«Δεν τα βάζω!»
«Άει στο διάβολο γαμημένη γυναίκα που θα μου κάνεις και μήνυση» άρχισα να βάζω τα ρούχα στη θέση τους άρον άρον, βρίζοντας αυτή και την Ολυμπιακή που βρίσκει όλες τις μαλακισμένες και τους λέει πως είναι αρχηγοί. Έβριζα εγώ, έβριζε κι αυτή, η ουρά είχε σταματήσει να κινείται και όλοι χάζευαν το υπερθέαμα.
«Δεν μου επιτρέπει η θέση μου να σου απαντήσω όπως σου αξίζει» την άκουσα να τσιρίζει.
Έβαλα τα πράγματα όπως όπως στη τσάντα και της πάτησα με δύναμη το πόδι, δήθεν όπως παραπατούσα από το βάρος της τσάντας.
«Ωχ, συγγνώμη! Ελπίζω να μη μείνεις κοντή για πάντα… γαμημένη!» απάντησα στο τσιριχτό της κι άρχισα να τρέχω προς την πύλη μου.
Το αεροπλάνο το πρόλαβα γιατί όπως αποδείχτηκε δεν ήμουν ο μόνος αργοπορημένος. Η διάθεση μου είχε καταστραφεί ολοκληρωτικά γιατί δεν μου αρέσει να φωνάζω και να συμπεριφέρομαι έτσι. Η εν λόγω είναι κοντή, ξεβαμμένη ξανθιά, γύρω στα 30-35, παχουλή και νομίζω πως την λέγανε Νίκη. Μετά από όλα αυτά όμως ήμουν πλέον βέβαιος πως οι διακοπές δεν είχαν αρχίσει καλά. Σε λίγες ώρες θα ήμουν στη Νίσυρο – απ’ όπου και σας γράφω. Νίσυρος. Ή αλλιώς «The Ugly Land».
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)