Πέμπτη, Μαΐου 11, 2006

Θέλω...



αυτό το φιλί να κρατήσει ....

Πρωινή προσευχή

Καλέ μου Θεούλη,

σ’ ευχαριστώ που και σήμερα με ξύπνησες αργά και χουζούρεψα.
Σ’ ευχαριστώ που ξύπνησες νωρίς την αδελφή μου κι ήρθε να βγάλει εκείνη το Λένυ βόλτα
Σ’ ευχαριστώ για το μέλι που έχω στο ντουλάπι μου - το χρειάζομαι για να μαλακώνει ο λαιμός μου και να ‘πατάω’ καλύτερα στις χαμηλές νότες.
Σ’ ευχαριστώ που και σήμερα έχει πολύ δυνατό ήλιο.
Σ’ ευχαριστώ που το ροζ και το γαλάζιο είναι τα χρώματα που μου ταιριάζουν περισσότερο.
Σ’ ευχαριστώ που τα μολύβια στη κασετίνα μου έχουν γυαλιστερές, φρεσκοξυσμένες μύτες.
Σ’ ευχαριστώ που σήμερα δεν είναι μια άλλη μέρα αλλά, η ωραιότερη συνέχεια της χθεσινής.
Σ’ ευχαριστώ που το motto μου είναι “Nobody puts baby in the corner” και όχι το "Hasta la vista, baby".
Σ’ ευχαριστώ που και σήμερα όπου κι αν τύχει να βρεθώ όλο και κάποιον θ’ ακούσω να λέει «Σ’ αγαπώ»!
Σ’ ευχαριστώ που αυτό μας είναι αρκετό.
Θα τα ξαναπούμε το βράδυ.

Καλημέρα!

Τρίτη, Μαΐου 09, 2006

List mania

Αν σας αρέσουν οι λίστες στο μπλόγκ του Έντεκα θα βρείτε τη παιδική χαρά σας!!

Ημερολόγια Χωρισμένων : Αιτίες Διαζυγίου

10 things I hate about you


1) Τρως από το πιάτο μου.



2) Τα βράδια υπνοβατείς.



3) Έχεις παρεξηγήσει την έννοια ‘βρώμικο σεξ’.



4) Με κρύβεις από τους φίλους σου.



5) Τα ρούχα σου είναι πολύ ευαίσθητα και θέλουν πλύσιμο στο χέρι.



6) Μου ψάχνεις τα συρτάρια.




7) Έχουμε διαφορετικές θεωρίες για την Τέχνη.


vs



8) Έχω διαρκώς την αίσθηση πως κάτι μου κρύβεις.



9) Έχεις κολλήσει στη προσχολική ηλικία.



10) Κουράστηκα να μου κάνεις υποδείξεις.



Δευτέρα, Μαΐου 08, 2006

Ζητείται step by step λύση σε πρόβλημα...

... με θέμα : "Γιατί δεν μπορώ να 'ανοίξω' τα κόμεντς μου?!" Ε? Ε?

3A: Αγάπης Αγώνας Άγονος

Ο καλύτερος τρόπος για να περάσεις το Σαββατόβραδο σου όταν είσαι μόνος, κουρασμένος και φρεσκολουσμένος (η δικαιολογία που χρησιμοποιώ όταν βαριέμαι να βγω από το σπίτι) είναι να μιλήσεις στο τηλέφωνο με φίλους για φίλους. Θα σας έλεγα πως δεν πρόκειται για τηλεφώνημα κουτσομπολιού αλλά, μάλλον δεν θα έπειθα.
Η, κατά τα άλλα, ευχάριστη και χαλαρή βραδιά παίρνει μια αναπάντεχη τροπή όταν συνειδητοποιείς πως όσο περισσότερο ρωτάς ή απαντάς για τις ζωές όσων έχεις καιρό να δεις, οι προτάσεις σου φαίνονται να επαναλαμβάνονται με δραματικό τρόπο. Όσο περνούσε η ώρα, ένιωθα πως πολλοί φίλοι μου ζουν μόνοι και απογοητευμένοι. Άλλοι περνούν τις ώρες τους περιμένοντας να χτυπήσει το τηλέφωνο, άλλοι μπερδεμένοι σε αδιέξοδα γυμνασιακών καπρίτσιων, άλλοι προσπαθώντας να πείσουν τον κόσμο και κυρίως τον εαυτό τους πως ζουν ευτυχισμένοι. Κι ας μαδάνε όλη μέρα μαργαρίτες. Η μαργαρίτα ως γνωστό πεθαίνει τελευταία. Όχι η ελπίδα.
Προσπαθώ να καταλάβω:
Πως γίνεται οι δικοί μου φίλοι, όλοι τους μοναδικοί και χαρισματικοί να μην ζουν ευτυχισμένοι?
Πως είναι δυνατόν να μην θέλουν να δουν αυτόν που αγαπάνε?
Τι διάολο σκέφτονται όταν στο πρώτο ραντεβού με την κοπέλα των ονείρων τους, η πρώτη πληροφορία που δίνουν για τον εαυτό τους είναι «στη ζωή η απόλυτη προτεραιότητα είναι η καριέρα μου!»?
Τι τους κάνει να διαλέγουν να ζουν μ’ έναν άνθρωπο που δεν τους λείπει?
Γιατί οι φίλοι μου λένε πως φοβούνται την μοναξιά?
Είναι μόνο οι φίλοι μου?
Πότε ακριβώς ο κόσμος ξέχασε να γελάει, να κλαίει, να παραδίνεται, να ικετεύει, να συγχωρεί, να ονειρεύεται, να κοιμάται αγκαλιά, να φιλάει με τα μάτια ανοιχτά, να σφίγγει το μπράτσο του άλλου, να λέει αθώα ψέματα, να χορεύει, να πολιορκείται, να φτάνει στο ραντεβού μισή ώρα νωρίτερα από την ανυπομονησία, να πίνει από το ίδιο ποτήρι, να μην κλείνει το τηλέφωνο αν δεν το κλείσει πρώτα ο άλλος? Πώς ακριβώς χώρεσε η μοναξιά ανάμεσα σε δυο σφιχτά αγκαλιασμένους ανθρώπους? Φαντάζομαι τη στιγμή που ο ίδιος κόσμος αποφάσισε να πάψει ν’ αγωνίζεται. Για τον έρωτα τουλάχιστον. Μάλλον κανείς δεν θέλει ν’ αναλάβει αυτή την ευθύνη πια.
Ίσως βέβαια και όλα αυτά να είναι μια εξαιρετικά λανθασμένη γνώμη. Ίσως αυτά να μην συμβαίνουν και όλα να είναι καλύτερα απ’ όσο νομίζω. Πολύ πιθανό. Εξάλλου, όλα αυτά σας τα γράφει ένας άνθρωπος του οποίου προτεραιότητες είναι οι φίλοι, ένας παχουλός, γελαστός κανελί σκύλος, τα itunes και μια διπλή τηγανιά πατάτες. Κάποιος που δεν γνώρισε (ή δεν κατάλαβε ποτέ τι θα πει) προσωπική μοναξιά, άμυνα στην ευτυχία, τα-παρατάω-όλα-για τη-καριέρα-τώρα! Πέντε χρώματα έχω όλα κι όλα και μ’ αυτά ανακατεύω τη ζωή μου. Η μαμά μου όμως μ’ έμαθε να μην μπλέκω ποτέ το μαύρο με το άσπρο γιατί το γκρίζο λεκιάζει εύκολα. Πρώτα το μάτι και μετά τη ζωή.

Words of wisdom: "...you ask me to enter and then you make me crawl
and I can't keep holding on to what you've got
when all you've got is hurt".
One / Mary J Blige & U2

Παρασκευή, Μαΐου 05, 2006

Nikolas Skouras vs The People

Ένα από τα αγαπημένα μου blogs είναι του Νικόλα Σκουρα. Σαλονικιός, κύριος, ευθύς με μοναδικό defaux να βγάζει creepy βιντεάκια από τις καταδύσεις του - τόσο creepy που νομίζεις πως από στιγμή σε στιγμή η κάμερα θα δείξει σε πρωτο πλάνο δυο σειρές από τεράστια δόντια και πολλές μπαρμπουλήθρες.
Σήμερα ανακάλυψα πως πριν λίγες μέρες ο Νικόλας θέλησε να ανοίξει ένα blog με τίτλο "Τρέλλα και κορδέλα" και θεματολογία παλαβά περιστατικά που θα αφηγούμαστε εμείς οι μπλόγκερς σχετικά με τρελλούς ενοικιαστές/ γκόμενους/ οδηγούς κλπ κλπ. Γενικά παράδοξα περιστατικά της ζωής μας. Η πρόταση είχε πολύ καλή ανταπόκριση: Hell was unleashed!
O AllouFunMarx - ο οποίος παρεπιπτόντως διατηρεί ένα πολύ ωραίο μπλόγκ- θεώρησε πως ο Νικόλας χρησιμοποιώντας τη λέξη "τρελλός" εννοούσε τους κλινικά διαταραγμένους ανθρώπους. Νομίζω πως ήταν μια πολύ λάθος εκτίμηση καθώς, ο Νικόλας - όπως και κανένας μπλόγκερ απ'όσο ξέρω- δεν έχει δείξει μέχρι τώρα τέτοιες κανιβαλίστικες προθέσεις. Πολλοί συμφώνησαν με τον Allou, πολλοί διαφώνησαν. Κατά τη γνώμη μου, έγινε ένα μπουρδούκλωμα άνευ προηγουμένου με αποτέλεσμα ο Νικόλας να κλείσει το εν λόγω blog προτού καν να το αρχίσει.



Να σημειωθεί πως δεν γνωρίζω προσωπικά ούτε τον Νικόλα, ούτε τον Allou. Aπλά με αφορμή αυτό το συμβάν, είδα πως μερικές φορές οι προθέσεις μας παρεξηγούνται. Ίσως μερικές φορές παρερμηνεύουμε τις λέξεις και αδικούμε πρόσωπα. Είναι καλό μερικές φορές να παίρνουμε σαν δεδομένο πως κανείς από εμάς δεν είναι κρετίνος αντί να βλέπουμε ελέφαντες εκεί που δεν φυτρώνουν. Αν πάλι ψάχνατε αιτία να τσακωθείτε με το Νικόλα, θεωρώ πως ο τίτλος "Τρέλλα και Κορδέλα" είναι τόσο Πάνια-σμένος που κανείς δεν θα σας παρεξηγούσε αν καλούσατε την αστυνομία να συλλάβει και τον Σκούρα και τις μπουκάλες οξυγόνου του! (What were you thinking?!)
To ρεζουμέ της υπόθεσης δεν είναι άλλο από την καλή πίστη. Τα blogs είμαστε εμείς που τα γράφουμε. Η υπερβολή θίγει και τους δυο. Και από εκεί όλους μας.