Τετάρτη, Μαΐου 03, 2006

Συγκλονιστικές Αποκαλύψεις


Χρειάστηκε να διακόψω την ηλιόλουστη βόλτα μου γιατί ο Λένυ με πληροφόρησε πως έφτασε στα γραφεία μας αυτό το αποκαλυπτικό βίντεο. Εικόνες που σοκάρουν. Μια γροθιά στο τηλεοπτικό κατεστημένο που αποδεικνύει περίτρανα πως για να επιζήσεις στην ανελέητη τηλεοπτική αρένα πρέπει να ξεβρακωθείς. Λυπηρό αλλά αληθινό.

Υ.Γ. Αν έχετε συγγενείς συνταξιούχους που παρακολουθούν αυτό το χρυσσσό παιδί, να τους απομακρύνετε από τα μόνιτορ(ς).

Νάνσυ


Σήμερα το μπλόγκ μας αγαπάει τη Νάνσυ Αλεξιάδη! Για πολλούς λόγους. Ο βασικότερος είναι πως συμπαραστέκεται στον αγώνα μας ενάντια στα μπλόγκς* που με το που θα τα επισκεφτείς όλο και κάποια Φαραντούρη θα σου μαγκώσει τη ψυχή. Αν είσαι δε τυχερός μπορείς να πέσεις μόνο σε ηχητικά εφέ που σκοπό έχουν να σε χαλαρώσουν και να σε κοιμήσουν! Duh! H Νάνσυ προσπαθεί μαζί μας για ένα λιγότερο χαλαρό μπλογκο-αύριο! Μην την αποπαίρνεις λοιπόν, βρωμόπαιδο κι αλήτη!
Eπίσης, πρέπει να αποκατασταθεί η αλήθεια γύρω από το όνομα μου γιατί διαλέγοντας προχτές Depeche Mode κάποιος μου έστειλε mail και μου έλεγε πως η επιλογή μου ήταν "ευαίσθητη κι ποιοτική"!! Please!
Kατά τα άλλα, σήμερα θα έχει υπέροχη μέρα και θα παώ βόλτα στη θάλασσα. Το αυτό επιθυμώ και για εσάς. Αν με χρειαστείτε θα λιάζομαι στη παραλία της Χαλκίδας! Την αγάπη και την καλημέρα μου!

*φυσικά και εξαιρείται ο Λαμπρούκος με τις μ ο ν α δ ι κ έ ς επιλογές Του!



Δευτέρα, Μαΐου 01, 2006

Καλό σου μήνα!


Λίγα λουλούδια, σε περίπτωση που βρέχει και δεν μπορείτε να βγείτε στα λειβάδια! Ένα τραγούδι (μη φοβάσαι Depeche mode είναι!) σε περίπτωση που ακόμα δεν βρήκατε πως θα ξεκινήσει το playlist του Μάη! Καλό μήνα σε περίπτωση που σας έκοψαν το τηλέφωνο, λείπουν οι γειτόνοι και ο περιπτεράς δεν θέλει να σας ξέρει. Αυτό τον μήνα λέω να μην κάνουμε πάρτυ. Σκέφτομαι πως θα ήταν καλύτερα αν τον γεμίζαμε Κυριακές. Και όποια άλλη λέξη τελειώνει σε -γκαλιές! Άντε, ξεκινήστε! Καλό μας μήνα!

Παρασκευή, Απριλίου 28, 2006

Ημερολόγια χωρισμένων ανδρών Μέρος Ι': "Πάγε ένα κογχύλι,γε μαλάκα"

O Xάρης και ο Πάρης γνωρίστηκαν ένα βράδυ του Φλεβάρη σε συνοικιακό μπαρ. Αν ήταν gay εικαστικό δρώμενο θα κυκλοφορούσαν με τίτλο «Βρες τη πιο τρελλή».


Αν ήταν καρτούν ο Χάρης θα ήταν η κατσίκα που είχε για pet η Χάιντι, η μικρούλα τω Άλπεων: ζουμπουρλή και χοροπηδηχτούλα.


Ο Πάρης θα ήταν η Πουπουλένια από το «Ταξίδι του Νιλς Χόλγκερσον»: ντροπαλή, σοβαρή αλλά τι να το κάνεις? Κότα με φαρδιά φτερά.



Ο Χάρης ‘την έπεσε’ στον Πάρη. Κυριολεκτικά, χοροπηδούσε όλο το βράδυ τόσο πολύ που έπεφτε διαρκώς πάνω του. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, ο Πάρης γοητεύτηκε από τον κοντό που χόρευε σα τη Μαρία Ιωαννίδου.


Για έναν ακόμη πιο ανεξήγητο λόγο, γοητεύτηκε ακόμα περισσότερο όταν ο Χάρης ξεχνιόταν κι έκανε τον (τύπου) άνδρα: βαρύ ύφος, βλέμμα ‘να-χα-τώρα-δυο-μουνίτσες’ (να τους δείξω το καλτσόν μου) κλπ.


Ο Χάρης ήταν ηθοποιός aka drama queen αναγνωρισμένη από το κράτος (με ελαφγύ τσέυδισμα.


Ο Πάρης ήταν κομπιουτεράς αλλά αν σε άφηνε να μαντέψεις το πρώτο guess θα ήταν β’ βοηθός μεγαλοκομμώτριας, από αυτές που σκουπίζουν τις τρούχες και ρολάρουν τα μπεκοτί.


Ο Χάρης ήθελε γάμο, ο Πάρης ήθελε ψυχοθεραπευτή οπότε όπως καταλαβαίνετε ήταν αδύνατο να μην ‘τα φτιάξουν’.
Για περίπου τρεις εβδομάδες έζησαν έναν θυελλώδη έρωτα: ο Χάρης υποδυόταν τη Bette Midler στο “Wind beneath my wings” – είχε προαποφασίσει πως ο Πάρης ήταν ο έρωτας της ζωής του,


ο Πάρης του έραβε στολές για τις παραστάσεις στο (imaginary) θέατρο


και οι δυό μαζί τα απογεύματα χαζεύανε πατρόν στο ‘Τσαντίλη’ και κουρτίνες μπάνιου στου Χυτήρογλου.


Στο σεξ αρχικά μοιράζονταν το πάθος των τρελλά ερωτευμένων: φιλιά, φιλιά, φιλιά! Το πρόβλημα φάνηκε όταν θέλησαν να προχωρήσουν πέρα από τα φιλιά. Εκεί ανακάλυψαν πως είχαν περισσότερα κοινά ενδιαφέροντα απ’ όσα νόμιζαν.


Το συζήτησαν διεξοδικά το θέμα, πήγαν και σε σύμβουλο γάμου αλλά τη λύση την έδωσε τελικά η power lesbian αδερφή του Πάρη.


Με motto «από τα’ολότελα, καλή και η Παναγιώταινα» συνέχισαν να είναι ερωτευμένοι. Ο Πάρης όμως αποφάσισε πως δεν ήθελε να περάσει το υπόλοιπον της ζωής του με τη Παναγιώταινα (μεταφορικά και κυριολεκτικά αφού τον πατέρα του Χάρη τον έλεγαν Παναγιώτη). Χώρισαν ένα βράδυ στο Φάληρο με τη θάλασσα στα 4 μποφόρ. Ο Χάρης έκλαψε, έκλαψε, έκλαψε. «Πάγε ένα κογχύλι να με θυμάσαι» είπε στον Πάρη.



«Δεν έχει τσέπες η γούνα μου» του απάντησε αυτός. «Πάγε ένα κογχύλι, γε μαλάκα» επέμεινε ο Χάρης γουρλώνοντας το μάτι – το δεξί. Ο Πάρης θυμάται πως η βελόνα κόλλησε σε αυτή τη φράση.


Άγχισε να τγέχει σα τγελλός καθώς ο Χάγης ούγλιαζε και πέταγε κογχύλια. Γumour has it πως ο Πάγης τγέχει ακόμα.

Πέμπτη, Απριλίου 27, 2006

Κάτω απ'τη μαρκίζα

"Ό,τι από 'σενα τώρα έχει μείνει
σε μιά φωτογραφία της στιγμής
είναι αυτό που δεν τολμούν τα χείλη
σε 'κείνο το τοπίο της βροχής.
"Είτε είσαι δικαιοσύνη του Θεού, είτε καπρίτσιο, είτε αλήθεια, σε σένα πίστεψα. Όμως δεν ήθελα να είμαι ευτυχισμένη πάνω σε τούτη τη γη δίχως αγάπη, τη μόνη περιουσία που επιτρέπεται οι θνητοί φευγαλέα να δουν."


Όλα μου λεν' πως έχεις κιόλας φύγει
κι ας λάμπει η ξεγνοιασιά της εκδρομής
εσύ όπου κι αν πας, σ' όποιο ταξίδι
σε λάθος στάση θα κατεβείς
.

"Τα λόγια ηχούν ανόητα. Σε νιώθω τόσο κοντά, τόσο κοντά μου, άσε με να σε πλησιάσω κι εγώ. Και άσε με, σαν τον παλιό καιρό, άσε με να μείνω ο εαυτός μου για πάντα".

Χρόνια μετά και κάτω απ' τη μαρκίζα
σε βρήκα που ήρθες για να μην βραχείς
ίδια η βροχή τα μάτια σου τα γκρίζα
μα τίποτα όπως πάντα δεν θα πεις.
"Τώρα που δεν υπάρχει πια ευτυχία και το σπίτι μου έχει χαθεί και δεν υπάρχει πια ούτε παρελθόν, ούτε συναίσθημα που να προσφέρει κάποια ανακούφιση, παρά μόνο τα δικά σου... τι κρίμα που συναντηθήκαμε έτσι τραχιά και παγωμένα, όταν κάποτε υπήρχε τόση τρυφερότητα μεταξύ μας, τόσα όνειρα. Το τραγούδι σου".

Μόναχα εγώ ρωτώ χωρίς ελπίδα,
πού μένεις, πού κοιμάσαι και πώς ζεις
και συ που ξέρεις όσα η καταιγίδα
δεν έχεις κάτι για να μου πεις".

"Όσο περνάει από το χέρι μου, δεν θα επιτρέψω να είναι η ζωή μου εγωιστική και διεφθαρμένη. Εμείς οι δυο δυστηχήσαμε μαζί... αλλά και ευτυχήσαμε. Δεν υπάρχει χώρος για μίσος... Η συγγραφή αυτού του γράμματος για το τέλος της σχέσης μας είναι ακόμα ένας τρόπος να μείνω, ενώ εγώ πρέπει να παραιτηθώ και να φύγω".

Χτες βράδυ όλες οι συζητήσεις κατέληγαν στο χωρισμό. Κάναμε πως γελάμε αλλά δεν γλιτώνεις έτσι απλά από το αδιέξοδο.

(To τραγούδι είναι το "Κάτω απ'τη μαρκίζα" , σε στίχους του Μάνου Ελευθερίου και μουσική του Γιάννη Σπανού με τη φωνή της Βίκυς Μοσχολιού. Τα υπόλοιπα λόγια από το βιβλίο των εκδόσεων Μελάνι, "Γράμματα χωρισμού").

Τρίτη, Απριλίου 25, 2006

The Sheep (who stole Easter)


Το Μεγάλο Σάββατο το βράδυ καθόμουν αμέριμνος στο δωματιάκι μου στο Γαλαξείδι και διάβαζα το Διπλό Τηλέραμα. Ξαφνικά, χτυπάει το τηλέφωνο. Ήταν ο Πρόβατος που με ενημέρωσε πως την επομένη το μεσημέρι θα ερχόταν μαζί με το ρεμάλι για να φάμε μαζί το αρνί. "End of story, καλή Ανάσταση"!
Εμείς τη Κυριακή του Πάσχα είχαμε σκοπό να φάμε σούπα πεπονάκι γιατί ο Λένυ μας είχε γονατίσει το ψυγείο και επιπλέον, όλα μας τα λεφτά τα βάζουμε οικογενειακώς σε αμοιβαία κεφάλαια με αποτέλεσμα κάθε Πάσχα να τρώμε ό,τι έχει ξεμείνει στα ντουλάπια από το προηγούμενο καλοκαίρι (ή στο υπόγειο της γιαγιάς από τους Βαλκανικούς).
Το σπίτι μετατράπηκε αμέσως σε κέντρο επιχειρήσεων: ο Λένυ ανέλαβε να βουτήξει ένα αρνί από κάποια αυλή (η βασική οδηγία ήταν να το φέρει ψημμένο για να γλιτώσουμε και το ψήσιμο στο φούρνο), η αδελφή μου πήρε σβάρνα υπαίθριες ψησταριές και με γλοιώδη κοπλιμέντα του στυλ "το δικό σας είναι το πιο μεγάλο/ λιπαρό/ ζουμερό που έχουν δει οι φακοί επαφής μου" κατάφερε να μαζέψει 3,5 κιλά κοκορέτσι. Η μαμά μου βγήκε παγανιά στις γειτόνισσες και με διακριτικά πασχαλινό ύφος τις ρωτούσε "μήπως έχεις λίγο αλέυρι γιατί μου'σωσε η φαρίνα" κατάφερε να μαζέψει τα υλικά για ψωμί, τυρόπιτα, μπουρεκάκια με κιμά κι ένα ντιπ με ροκφόρ. Τέλος, εγώ πήρα το ποδήλατο και πήγα στην Ιτέα και έδινα ευχές πόρτα πόρτα. Μέχρι το μεσημεράκι είχα μαζέψει αυγά, κουλουράκια, ένα τσουρέκι και συναρμολόγησα μια τούρτα με 11 διαφορετικές γεύσεις! Η γιαγιά πήγε στη φίλη της, τη Γεωργία, και γύρισε με ένα σερβίτσιο αντίκα, τρεις πιατέλες και ένα ηλεκτρικό μαχαίρι. (Τώρα που το σκέφτομαι έχουν περάσει τρεις μέρες και η Γεωργία δεν έχει δώσει σημεία ζωής.Oh, well!)
Oι καλεσμένοι ήρθαν μια ώρα νωρίτερα. Ο Πρόβατος με ένα υπέροχο vintage καπέλο, προσωπικό δώρο της σχωρεμένης της Νταγιάνας από τις ιπποδρομίες του '94 και το ρεμάλι άνετος στο ρόλο του Ντόντι "δεν μιλάω πολύ/ αρνάκι άσπρο και παχύ όλος ο κόσμος μου εσύ". Ο Πρόβατος μετά από 47 μέρες νηστείας είχε έρθει αποφασισμένος να φάει μέχρι και τα δόντια του αρνιού. Όταν κόντευε πια να σκάσει, άρχισε να καθαρίζει τα δόντια του με τις κλιματόβεργες και να μας διηγείται τα της σχέσης του με το ρεμάλι: πως γνωρίστηκαν στο promo tour της Κέλλυς Κελεκίδου στη Δημητσάνα, όταν το ρεμάλι, ως νόμιμος εκπρόσωπος της Έφης Θώδης, πέταγε ντομάτες στη νεαρή αηδό. Η γιαγιά το βρήκε πολύ ρομαντικό, "σαν την Αλίκη και τον Παπαμιχαήλ στη "κόρη μου τη σοσιαλίστρια"", χάρηκε ο Πρόβατος, ξέρασε η αδελφή μου που τόση ώρα κάτω από το τραπέζι χούφτωνε τις 'κουδούνες' του. Ο Πρόβατος συνέχισε την υπέροχη ιστορία του ακόμα και την ώρα που η μαμά μου μεταφερόταν με ελικόπτερο στο "Λοιμωδών". Μας είπε για τον μεγάλο τους έρωτα, την καθημερινότητα τους και τον επικείμενο γάμο τους. Η γιαγιά αφού πλάνταξε από τη συγκίνηση ξεμονάχιασε τον Πρόβατο στο σπίτι της και του χάρισε μια παναγούλα, γαμήλιο δώρο σε περίπτωση που την έπιανε πλήξη και δεν παρεβρισκόταν στη τελετή.
Κατά τις 8 και αφού έφαγαν ακόμα και τις λιποδιαλυτικές κρέμες της αδελφής μου, οι καλεσμένοι κουτρουβαλιάστηκαν στο αυτοκίνητο και πήραν το δρόμο της επιστροφής. Τρεις μέρες μετά, η μητέρα ακόμα νοσηλεύεται -εκτός κινδύνου -, η αδελφή μου έπαψε να μου ζητά το τηλέφωνο του Πρόβατου, η γιαγιά μου στέλνει sms "χρυσό παιδί! μίλησε με τη τύχη του το ρεμάλι! Ούτε η Παπαρίζου με τον Τόνυ τέτοια ταίριασμα! Και στα δικά σου!", ο Λένυ αναρωτιέται "Που είναι το αρνί που έκλεψα? Οέο?". Πριν λίγο μου τηλεφώνησε και ο μπαμπάς μου: "Νανάκο μου, τι εννοούσε η μαμάκα τη Κυριακή που μου είπε πως είστε στο roof garden του Alexanders' και σουβλίζετε με τη 'Ευα Κουμαριανού?"!

Υ.Γ. Προβατάκο σ' ευχαριστώ πολύ, πάρα πολύ!