Τετάρτη, Απριλίου 12, 2006

Party, Party, Party!


I'm so excited!!! Επιτέλους η πολυπόθητη ώρα όλοι να γίνουμε ένα, να ενώσουμε τις φωνές - και τα πόδια - μας και να χωθούμε into the groove! Φυσικά και μιλάω για το μεγάλο πάρτυ που ετοιμάζεται!! Ας ξεκινήσουμε όμως step by step!
Νομίζω πως η ιδέα ξεκίνησε από τον Vague Tourist - αλλά δεν ορκίζομαι γιατί τα παραθρησκευτικά των bloggers ποτέ δεν τα ξέρεις! Είδε λοιπόν μια νυχτιά την Kylie στον ύπνο του να του αποκαλύπτει το πραγματικό της ύψος και να του ψιθυρίζει "Vague, your disco needs you". Ο VT λοιπόν αποφάσισε πως enough is enough με τα εσωκομματικά της μπλογκόσφαιρας και καιρός είναι να κάνουμε και πιο δημιουργικά πράγματα από τα να γράφουμε το μακρύ και το κοντό μας. Πολλοί bloggers συνασπίστηκαν κι έτσι οργανώθηκε ένα μεγάλο θεματικό πάρτυ. Το θέμα? Τι άλλο: "Dance the night away".
Tη Μεγάλη Τετάρτη, λοιπόν, στις 22:30 το βράδυ στο club Barrio, στην οδό Κεραμεικού 53 στο Μεταξουργείο! Dancing queen, ο Νίκος Δήμου! Electric youth, συνασπιστείτε!
Όσοι είναι in the mood for dancing αλλά και όσοι wanna dance with somebody άγνωστο που δεν ξέρετε αλλά αγαπάτε να διαβάζετε είστε καλεσμένοι. Όλοι. Το ενδεχόμενο να γίνει murder on the dancefloor λόγω βεντέτας μεταξύ πολλών είναι μια πιθανότητα που πολλοί δεν θέλουν να σκεφτούν - αλλά είναι περισσότεροι αυτοί που εύχονται να πραγματοποιηθεί! Βάλτε λοιπόν τα παλιά σας παπούτσια και let's get the party started! Το μόνο που χρειάζεται είναι να φέρετε την καλή σας διάθεση και ο σώζων εαυτώ σωθήτω. Για τα υπόλοιπα, let the night take the blame!

Y.Γ. Θα παίξουν άραγες και ... "blues"?????

Σάββατο, Απριλίου 08, 2006

Μου' χες τάξει Άννα

Έχω να κοιμηθώ περίπου 3.000 ώρες. Γύρισα σπίτι κουρασμένος. Ξάπλωσα αλλά δεν μπορώ να κοιμηθώ. Το μεσημέρι διάβασα μια ιστορία στο χνούδι και δεν μπορώ να τη βγάλω από το μυαλό μου. Κυρίως γιατί μου φέρνει στο νου μια δική μου εμπειρία που την έχω μοιραστεί με πολύ λίγους. Το μόνο που θέλω είναι να σας τη διηγηθώ. Και μετά ίσως κοιμηθώ λιγάκι.

Καθόμουν στα σκαλιά της εισόδου του πανεπιστημίου, ένα μεσημέρι του Δεκέμβρη πριν 4 περίπου χρόνια στο Λονδίνο. Χάζευα μια τράπουλα με φιγούρες «Χάρι Πότερ» που είχα δυσκολευτεί πολύ να βρω. Θυμάμαι πως ήταν ένα πολύ όμορφο μεσημέρι: είχα κάνει μια εξαιρετική παρουσίαση για τα ποδοσφαιρικά συμβόλαια, είχα βρει τη τράπουλα που έψαχνα και έτρωγα το αγαπημένο μου bagel.
Με πλησιάζει τότε ένας καθηγητής μου και μου λέει πως μια κυρία ήθελε να με δει. Μια μικροκαμωμένη γυναίκα, γύρω στα 45, με αναστατωμένα μαλλιά και μια πολύ μεγάλη τσάντα. Η κυρία Ελένη. Δεν ήθελε εμένα συγκεκριμένα. Ήθελε κάποιον Έλληνα που μιλούσε αγγλικά. Με τράβηξε από το χέρι κι άρχισε να προχωράει στο δρόμο σχεδόν σέρνοντας με. Πριν προλάβω ν’ αντιδράσω άρχισε να μου εξηγεί: την έλεγαν Ελένη, ήταν από τη Θεσσαλονίκη και στο νοσοκομείο δυο τετράγωνα πιο πέρα νοσηλευόταν για 1,5 μήνα περίπου η κόρη της, η Άννα. Η Άννα έπασχε από λευχαιμία. Η μαμά Ελένη ήρθε κατά τύχη στο πανεπιστήμιο. Ή μάλλον κατ’ ανάγκη. Έπρεπε να μιλήσει στον γιατρό επειγόντως και ο γιος της θα ερχόταν αργά το βράδυ στο νοσοκομείο. Εκείνη δεν μιλούσε ‘τα εγγλέζικα’. «Θα’ ρθείς;» μου είπε «στα πόδια σου πέφτω». Θυμάμαι πως η φωνή της δεν είχε την παραμικρή υποψία παράκλησης. Μάλλον εννοούσε πως «θα έρθεις ακόμα και αν χρειαστεί να πέσω στα πόδια σου». Το να παρακαλέσει έναν άγνωστο στη μέση του δρόμου ήταν μια πολυτέλεια που η απελπισία της δεν επέτρεπε. Άρχισα να περπατάω προς την κατεύθυνση του νοσοκομείου χωρίς καν να της απαντήσω. Θα ήταν ψέμα όμως αν σας έκρυβα πως ένα τόσο δα κομματάκι μέσα μου ήθελε να αρχίσει να τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Η Άννα ήταν μικρή. Γύρω στα 18, αν θυμάμαι καλά. Με τεράστια μάτια. Μόλις με είδε έκανε να φορέσει ένα μαντήλι στο λείο κεφάλι της. Συστήθηκα και με μια κίνηση που δεν υπολόγισα, τράβηξα απαλά το μαντήλι από το κεφάλι της. Δεν αντέδρασε. Δεν αντιδρούσε ιδιαίτερα. Μου ζήτησε μόνο πολύ ευγενικά να μιλήσω στον γιατρό. Πήγα στο διπλανό δωμάτιο και η μητέρα της με ακολούθησε.
Όπως αποκαλύφθηκε, η Άννα και οι γονείς της είχαν ζητήσει από τον γιατρό να της επιτρέψουν να επιστρέψει στην Ελλάδα για τις γιορτές των Χριστουγέννων. Ο γιατρός ήταν απόλυτος: ο οργανισμός της ήταν τόσο αδύναμος που ίσως πέθαινε στο ταξίδι. Πριν λίγη ώρα δε, είχαν βγει τα αποτελέσματα από τις τελευταίες της εξετάσεις και ήταν αποκαρδιωτικά. Η Άννα δεν είχε πολύ χρόνο. Ο γιατρός μιλούσε σ’ έναν εξαιρετικά αποστασιοποιημένο τόνο λες και περιέγραφε κάτι που είχε συμβεί χρόνια πριν και δεν είχε καμία αξία να το συζητάμε ακόμα. Η μαμά Ελένη κοίταζε πότε τον ανέκφραστο γιατρό και πότε εμένα που του μιλούσα και χαμογελούσα. Και η γη δεν άνοιγε να με καταπιεί.
Είπα στον γιατρό πως μου ήταν αδύνατον να μεταφέρω αυτά που μου έλεγε στη μαμά Ελένη. Προσπαθούσα μάταια να του εκμαιεύσω ένα περιθώριο. Έστω και αυτό του θαύματος. «Το θαύμα είναι η ματαιότερη ελπίδα» μου είπε. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που επαναλαμβάνω αυτές τις λέξεις. Μάλλον γιατί είναι τυχαίες λέξεις βαλμένες στη σκληρότερη σειρά.
Μιλούσαμε περίπου ένα τέταρτο με τον γιατρό. Η μαμά Ελένη σιωπηλή. Είχε μπερδευτεί: εγώ χαμογελούσα και ο γιατρός μιλούσε σαν αυτόματος τηλεφωνητής. Όταν τελείωσε μου έσφιξε πολύ δυνατά το χέρι. Λες και ήθελε να με συνεφέρει. Γύρισα στη μαμά Ελένη και της είπα ψέματα. Πολλά ψέματα. Πως τα αποτελέσματα από τις τελευταίες εξετάσεις έδειχναν πως η κατάσταση της Άννας ήταν σταθερή. Πως ήταν δύσκολο να επιστρέψει στην Ελλάδα για τις γιορτές γιατί ο οργανισμός ήθελε ανάπαυση προκειμένου να δείξει σημάδια βελτίωσης. Και διάφορα τέτοια. Δεν ξέρω γιατί τα είπα αυτά. Ίσως γιατί είμαι ένας παθολογικός ψεύτης. Ίσως γιατί οι επόμενες μέρες θα ήταν πολύ δύσκολες για την Άννα και την οικογένεια της και τους άξιζε τουλάχιστον ένα μεσημέρι με λίγο φως παραπάνω. Δεν ξέρω γιατί. Απλά το έκανα.
Πήγαμε στο δωμάτιο. Η μαμά Ελένη διηγήθηκε στην Άννα όσα της είχα μεταφέρει. Και μετά βγήκε να μας φέρει πορτοκαλάδες. «Καλά έκανες και της τα είπες αυτά» μου είπε «και ο αδερφός μου τα ίδια της λέει. Αλλά δε νομίζω πως τα πιστεύει». Την πήρα αγκαλιά. Οι λέξεις είχαν σβηστεί από το κεφάλι μου. «Απλά να! Δεν θέλω να πεθάνω εδώ. Προτιμώ στο σπίτι μου». «Αννούλα μου, το ταξίδι είναι μεγάλο» της είπα και μας διέκοψε η μαμά της. Η συζήτηση σταμάτησε εκεί και άρχισαν να με ρωτάνε για τις σπουδές μου, την Αγγλία και άλλα τέτοια. Ίσως το βρείτε ηλίθιο αλλά άρχισα πάλι να λέω ψέματα. Τους είπα πως δεν σπούδαζα. Είπα πως δούλευα σ’ ένα εργοστάσιο και πως έξω από το πανεπιστήμιο περίμενα έναν φίλο μου. Τους είπα πως δεν είχα γονείς, ούτε οικογένεια και ζούσα χρόνια μόνος στην Αγγλία. Η Άννα ήθελε να σπουδάσει νομικά. Εγώ τελείωνα το πρώτο μου μεταπτυχιακό στα νομικά και μου φάνηκε βάναυσο να της μιλήσω γι’ αυτό που δεν θα είχε ποτέ την ευκαιρία να σπουδάσει. Μου φάνηκε άδικο να της μιλήσω για την ευτυχισμένη μου ζωή, τις σπουδές και την οικογένεια μου. Μου φάνηκε άδικο να της μιλήσω για τη ζωή που έχανε. Όχι πως υπήρχε μέτρο σύγκρισης όμως δεν είχα άλλα όπλα εκείνη τη στιγμή. Μόνο τα ψέματα και το λευκό χέρι της Άννας που ζέσταινα στις παλάμες μου. Ή ίσως και να πάγωνε αυτό τις δικές μου. Δεν είμαι σίγουρος.
Έμεινα μέχρι αργά το απόγευμα. Παίξαμε χαρτιά, της έφερα κρυφά κινέζικο, μου μίλησε για τους φίλους της και κάποια στιγμή το κάτωχρο πρόσωπο της μου φάνηκε πως κοκκίνισε. Ποτέ δεν βεβαιώθηκα.
Γύρισα σπίτι και ήθελα να βγάλω από πάνω μου τη λύπη. Κοιμήθηκα με τα ρούχα κατάκοπος. Και όλο το βράδυ έβλεπα θάνατο στα όνειρα μου. Μέχρι τα ξημερώματα τα όνειρα μου είχαν παγώσει. Και το πρωί δεν έμοιαζε με καινούρια μέρα.
Το απόγευμα επέστρεφα στην Ελλάδα. Πέρασα το μεσημέρι από το νοσοκομείο. Η Άννα έλειπε. Μια νοσοκόμα μου είπε πως μόλις την είχαν πάει για εξετάσεις και θα αργούσε. Της άφησα μια μεγάλη τσάντα με βιβλία, την κασετίνα με τα πάρα πολλά μολύβια και μαρκαδοράκια, την τράπουλα του ‘Χάρι Πότερ’ κι ένα μπλουζάκι με τον Πλούτο που ήταν ο αγαπημένος της σκύλος. Στο εσώφυλλο ενός βιβλίου της άφησα ένα σημείωμα «Ήρθα και δεν σε βρήκα. Πρέπει να λείψω για λίγες μέρες. Να με περιμένεις.»
Όταν επέστρεψα στο Λονδίνο στο δωμάτιο της Άννας ήταν μια άλλη κοπέλα. Έφυγα χωρίς να ρωτήσω κανέναν τι απέγινε. Ακόμα πιστεύω πως το θαύμα έγινε και η Άννα γύρισε στη Θεσσαλονίκη και πως τελειώνει τη Νομική τώρα που σας γράφω. Δεν με νοιάζει που δεν με περίμενε. Πάντα θα πιστεύω πως η Άννα νίκησε. Και αν κάποιος μου πει το αντίθετο δεν θα τον πιστέψω.

Παρασκευή, Απριλίου 07, 2006

Raining weekend: Πριν & Μετά

Τα δελτία καιρού λένε πως αυτό το Σαββατοκύριακο θα έχει βροχές και καταιγίδες. Που σημαίνει πως τα όνειρα για ηλιοθεραπεία πάνε στο διάολο!



Ελπίζω μόμο να μην πλημμυρίσει το σύμπαν αύριο το βράδυ γιατί είχα σκοπό να βγω. Όχι τίποτε σπουδαίο: η μαμά ενός φίλου μου έχει Bazaar με κοσμήματα κι έλεγα να πάρω κάτι για το Πάσχα. Μην πάω και αστόλιστος στην εκκλησιά χρονιάρες μέρες.



Είμαι τόσο μπαφιασμένος τις δυο τελευταίες μέρες που αν μείνω σπίτι, δεν θα με χωράει ο τόπος.



Αλλά πάλι... θα κάνω τη γυμναστική μου,



θα ξαπλώσω στο κρεββατάκι μου ,



και θα μιλήσω με την Πωλινίτσα μου στο τηλέχωνο με τις ώρες (τσιμπόντας κάτι ελαφρύ).



Θα πήγαινα σινεμά αλλά μου πιάνεται ο κώλος τόση ώρα ακούνητος.



Τέλος πάντων, ας μην το γκαντεμιάζω. Ελπίζω τουλάχιστον τη Κυριακή να έχει λιακάδα γιατί έχω κανονίσει να πάω για κυνήγι με τη Φανή στου Φιλοπάππου.



Σας φιλώ πολύ! Καλό Σαββατοκύριακο!

Πέμπτη, Απριλίου 06, 2006

Too much...


Μια κοπέλα από τη δουλειά χωρίζει - θα κατάλαβες ήδη πως δεν πρόκειται και για πολύ χαρούμενο post! Για την ακρίβεια, μόλις χτες ο σύζυγος της ανακοίνωσε πως σε δυο μέρες θα έχει φύγει από το σπίτι. Μέσα σε 4 ώρες είχα μάθει το χρονικό ενός προαναγγελθέντα αποτυχημένου γάμου.
6 χρόνια μαζί, πολύ νέοι και οι δυο, γεμάτοι όνειρα και απίστευτα αποθέματα αγάπης ο ένας για τον άλλον. Σε μια υπέροχη σχέση, γεμάτη πάθος, χαρά κι ευχάριστες εκπλήξεις. Μέχρι που χτες το απόγευμα της είπε πως αν την κρατήσει για ακόμα μια μέρα σαν σημείο αναφοράς του, θα τρελλαθεί. Δεν υπάρχει άλλη, δεν του έχει κάνει τίποτε κακό και τη λατρεύει. Αλλά δεν μπορεί να συνεχίσει να τη λατρεύει. Κουράστηκε. Και τα παρατάει. Έτσι ξερά με μια ανακοίνωση.
Είναι ειρωνικό αν σκεφτείς πως όλη μας τη ζωή ψάχνουμε να βρούμε το "άλλο μας μισό". Και περνάμε από πρόσωπα και κρεββάτια στη σταυροφορία για τον Έναν ή τη Μια. Πως είναι να φοβάσαι πως θ' αγαπάς έναν άνθρωπο σε όλη σου τη ζωή? Που πηγαίνει το άλλο μας μισό όταν το αποχωριστούμε? Μήπως η ιδέα και μόνο οτι ανακαλύψαμε τελικά το Άγιο Δισκοπότηρο είναι αρκετή για ν' αντικαταστήσει την ανάγκη μας να πιούμε από αυτό και να ζήσουμε για πάντα?
Φόβος, δειλία, παράξενη λογική όπως κι αν το πούμε η απόφαση είναι ισχυρότερη από την αιτιολογία.
Η Β. κοιμήθηκε για λίγο κατά τις 7 το πρωί. Κουρασμένη και θλιμμένη. Ακόμα και κλειστά τα μάτια της, πάλι θλιμμένα ήταν. Ξύπνησε κι έφυγε χωρίς να μιλήσει σε κανέναν. Δεν ξέρω προς τα που μπορεί να πήγε.
Οτιδήποτε δεν σε σκοτώνει σε κάνει δυνατότερο. Ακόμα και η υπερβολική αγάπη?

I’m just the pieces of the man I used to be
Too many bitter tears are raining down on me
I’m far away from home
And I’ve been facing this alone
For much too long
I feel like no-one ever told the truth to me
About growing up and what a struggle it would be
In my tangled state of mind
I’ve been looking back to find
Where I went wrong
Too much love will kill you
If you can’t make up your mind
Torn between the lover
And the love you leave behindY
ou’re headed for disaster
’cos you never read the signs
Too much love will kill you
Every time
I’m just the shadow of the man I used to be
And it seems like there’s no way out of this for me
I used to bring you sunshine
Now all I ever do is bring you down
How would it be if you were standing in my shoes
Can’t you see that it’s impossible to choose
No there’s no making sense of it
Every way I go I’m bound to lose
Too much love will kill you
Just as sure as none at all
It’ll drain the power that’s in you
Make you plead and scream and crawl
And the pain will make you crazy
You’re the victim of your crime
Too much love will kill you
Every time
Too much love will kill you
It’ll make your life a lie
Yes, too much love will kill you
And you won’t understand why
You’d give your life, you’d sell your soul
But here it comes again
Too much love will kill you
In the end...
In the end.

Τετάρτη, Απριλίου 05, 2006

While you were working

Aγαπημένε μου φίλε,

γνωρίζω πως μετά από αυτό το post η σχέση μας θα αλλάξει - προς το χειρότερο εννοείται! Δεν με νοιάζει όμως! Σκοπός αυτού του blog είναι να λέει την αλήθεια: κι ας είναι πιο γυμνή κι από τη Σύλβια Δεληκούρα, πιο σκληρή κι από τη στύση του κ. Δήμου εκείνο το πρωινό του 1955 στο Μόναχο, εγώ θα τη βροντοφωνάζω.


Η αλήθεια, λοιπόν, λατρεμένε μου blogger είναι πως χτες το μεσημέρι που ίδρωνες στο γραφείο σου, που έτρεχες σε meetings, που μιλούσες με τη κολλητή σου τη Μαργίτσα στο τηλέφωνο και της έλεγες πόσο τα σιχάθηκες όλα και θα ήθελες να βρίσκεσαι σε μια παραλία, εκείνη ακριβώς την ώρα εγώ ΗΜΟΥΝ στη παραλία που ονειρεύοσουν!!


Εγώ, ο Λένυ, η Πωλινίτσα, ο Αλεξούλης, το Λετιτσιόνι, η Λόλα και ο Ναμπούκος ήμασταν όλοι εκεί.



Στο Καβούρι. Στη καντίνα "Ο Μώλος" που τα μύδια είναι κ-ώλος! Απλωθήκαμε κάτω από τον ήλιο σαν τα χταπόδια και το μόνο που μας ένοιαζε ήταν να μην βρέξει ο Λένυ την transexual του πίσω τραπεζιού (η οποία, όταν τελικά την έβρεξε, διατήρησε τη ψυχραιμία της). Φάγαμε καλαμαράκια, χειροποιήτη μελιτζανοσαλάτα, ονειρεμένες χιλιοτηγανισμένες σε μαζούτ πατάτες, τηγανιτά "να ζήσω ή να πεθάνω" μύδια και μια σαλάτα λάχανο. Εγώ επειδή, ως γνωστόν δεν το πολυτρώω το λάχανο έφαγα ένα χωριάτικο λουκάνικο με έξτρα πατάτες και μαγιονέζα.
Ο Λένυ και η Λόλα βουτούσαν κάθε 15 λεπτά στη θάλασσα και εμείς τους καμαρώναμε. Άλλοι καμαρώνουν που το παιδί τους είπε "μα-μα", εγώ καμαρώνω που γίνεται δεινός κολυμβητής και ξάνθινε η ουρά του. Τι να κάνω...


Με αυτή την απροσδόκητα υπέροχη βόλτα εγκαινιάσαμε την καλοκαιρινή σεζόν. Αυτό και με την μοναδικά θετική σκέψη πως τελικά αυτή είναι η ομορφιά της ζωής: να έχεις δυο φίλους να μοιραστείτε τον ήλιο, τον καφέ και τη μπουκιά σας. Με άλλα λόγια, εγώ εσύ και το πιστό μας σκυλί!


Λες να πούμε 'καλό καλοκαίρι' από τώρα? Κι αν μας καταραστούν οι βαρυχειμωνίτες των blogs?
Σκρού δεμ! ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!
Σας χαρίζω κι αυτό το τραγουδάκι για να μπείτε στο πνεύμα: Kokomo - The Beach Boys

Δευτέρα, Απριλίου 03, 2006

Consider yourself hugged

Ξέρω τι θες:

Να ξυπνήσεις και να έχει ήλιο,
να μιλήσεις και να σ' ακούσουν,
να αράξει κάπου επιτέλους η πυξίδα σου,
να βρεις κι άλλα χρώματα,
να βρεις το πρώτο σου γέλιο,
ν' αφήσεις το χώμα και να πιάσεις ουρανό,
να νοσταλγείς χωρίς να πονάς,
να μάθεις πλέον να κερδίζεις,
να ζεστάνεις την άδεια σου αγκαλιά,
να μην χρειάζεσαι άλλο την κρυψώνα σου
.




Σήμερα είναι μια καλή μέρα για μια νέα αρχή. Και είμαστε μαζί σου. Όλοι.

Καλημέρα και καλή εβδομάδα.

Ode to L.A. - The Raveonettes