Δευτέρα, Δεκεμβρίου 05, 2005

Toolbox Murder


Κυριακή απογευματάκι. Έχω γυρίσει χαρούμενος στο σπίτι από τη Χαλκίδα. Ο Λένυ ξαπλώνει στο κρεββατάκι του -χωρίς να χάσει το ύφος "Κόκκαλο??!" κι εγώ χαίρομαι που άλλη μια φορά επέστρεψα και τα βρήκα όλα στη θέση τους. Γενικά έχω μια ανασφάλεια πως κάποια μέρα θα γυρίσω σπίτι και θα βρω μόνο τη κλειδαριά της εξώπορτας. Η γιαγιά κάτι χαρχάλευε στη κουζίνα αλλά δεν δίνω και πολλή σημασία. Κάνω ένα ντουζάκι κι ετοιμάζομαι για την βραδυνή έξοδο. Μια φωνή από το υπερπέραν -και συγκεκριμένα από τα βάθη της κουζίνας- με αποσπά από τη σταυροφορία για την ανάκτηση των κλειδιών μου από το στόμα του λύκου (στο ρόλο του λύκου ο Λένυ) "Νανάκο, έρχεσαι να με βοηθήσεις μισό λεπτό;"

Η αποστολή:Να κόψω το λάχανο με το καινούριο μαντολίνο (ένα είδος τρίφτη) της γιαγιάς που το αγόρασε κοψωχρονιά από τη Βασιλική (Ξαδέλφη Α) έναντι 3 ευρώ.

Σε λιγότερο από 2 λεπτά είχα, φυσικά, χάσει την αποστολή και τον μισό μου δείκτη ο οποίος κρεμόταν περήφανα και οριακά σαν τον "Σχεδόν Ακέφαλο Νικ". Η κουζίνα είχε μετατραπεί σε λουτρό...αίματος. Έβαλα γρήγορα τη πληγή κάτω από τη βρύση αλλά μάλλον το αίμα έτρεχε πιο γρήγορα από το νερό. Και σα να μην έφτανε αυτό...
Νανάκος: Γιαγιά, μου φέρνεις λίγο πάγο;
Γιαγιά: Αχ, παιδάκι μου σου 'κανα απόψυξη στο ψυγείο και τα δωσα τα παγάκια στην αδελφή σου γιατί είναι στο σπίτι με τη Βίκυ και πίνουνε σέηκ. Πω, πω καλέ εσύ κόπηκες πολύ! Πωπω! Θα γεμίσει ο βόθρος από το αίμα!
Νανάκος: Πόσες φορές θα το πούμε ρε γιαγιά; Δεν έχουμε βόθρο, αποχέτευση έχουμε.
Γιαγιά: Και ποιός την αδειάζει;
Νανάκος: Κανείς. Στη θάλασσα πάνε όλα.
Γιαγιά: Στης Χρυσούλας από κάτω;! Μετά μου λες ωραίο σπίτι με θέα. Τι να το κάνεις άμα έχεις τη κουράδα κάτω από τη μύτη;
Νανάκος: ΓΙΑΓΙΑ!! Φέρε μου σε παρακαλώ λίγο Μπεταντίν από το μπάνιο.
Γιαγιά: "Λέεεενυ, Λέεεενυ που 'ναι η μάνα σου η Ελένη που δεν είναι παντρεμένη;!"
Νανάκος: Ρε γιαγιά δεν ακούς;;;
Γιαγιά: Σ' ακούω αγόρι μου αλλά το μπεταντίν μου 'σωσε προχτές που καθαρίζαμε τους κάλλους της Στέλλας (στο ρόλο της Στέλλας, η διπλανή). Βάλε λίγο καφέ τούρκικο να σταματήσει το αίμα αλλά μη βουτήξεις το δάχτυλο στο βαζάκι γιατί μετά θα σιχαίνομαι.
(Άρχισα να νιώθω τα πόδια μου να τρέμουν και το στομάχι μου ν' ανακατεύεται)
Γιαγιά: Πωπω παιδάκι μου τι έπαθες! Δε σταματάει το αίμα! Μωρέ μπα κι έχεις αυτό το χτικιό που'χει και η ξαδέρφη σου η φαρφούρα και δε πήζει το αίμα της;
Νανάκος: Όχι ρε γιαγιά! Απλά είναι πολύ βαθύ το κόψιμο.
Γιαγιά: Να...Στάσου θα τη πάρω τώρα τη Βασιλική που μου δωσε αυτό το παλιόπραμα και θα τη στολίσω. Το πλήρωσα και 3 ευρώ!
Νανάκος: Άστη τώρα τη Βασιλική και φέρε μου ένα λάστιχο να το δέσω.
Γιαγιά: (κοιτιέται με το Λένυ) τι λάστιχο?
Νανάκος: Ποδηλάτου! Τι λάστιχο ρε γιαγιά! Ένα μικρό λαστιχάκι.
Γιαγιά: Από αυτά που μου δένουν τη φέτα στο 'Τυροτρό';
Νανάκος: Ναι από αυτά
(Η γιαγιά ανοίγει το ψυγείο. Ο Λένυ τη σκουντάει με το χέρι (στο ρόλο του χεριού το μπροστινό δεξί του πόδι) κι αφήνει το κλαψούρισμα με γενικό τίτλο "Μαντάμ, τη μορταδέλα μου μη ξεχάσεις!" Μόλις η γιαγιά ταίζει το Λένυ -ξεκαρδισμένη στα γέλια- και λίγο πριν ξεψυχήσω εκεί δα στο νεροχύτη μιας Κυριακής απόγεμα, μου δίνει το λάστιχο και δένω το δάχτυλο μου).
Γιαγιά: Εσύ έχεις γίνει άσπρος σα τη χαρτοπετσέτα. Να σου στίψω μια πορτοκαλάδα; ¨εχω και κλεμεντίνες.
Νανάκος: Όχι, να ξαπλώσω δυο λεπτά θέλω και μετά να πάω στο φαρμακείο.
Γιαγιά: Να σου βάλω ένα κομμάτι μουσακά να στεριώσεις;
Λένυ: Μουσακά; Όπως λέμε 'κόκκαλο' ;!

Ξάπλωσα για λίγα λεπτά και αισθάνθηκα καλύτερα. Η γιαγιά μέσα είχε ήδη τηλεφωνήσει στη Κατερίνα (Ξαδέλφη Β) και σιχτίριζε τη Βασιλική (Ξαδέλφη Α) για το μαντολίνο "... να δεις που το 'χε διαβασμένο η μάγισσα η κακούργα... αλλά μια ζωή έτσι ήταν..." Ο Λένυ είχε ξαπλώσει στα πόδια της κι έκανε τον κοιμισμένο. Έφαγα ένα κομματάκι μουσακά με το αριστερό χέρι σαν τον κουλό και πήγα στο φαρμακείο.
Ο φαρμακοποιός έπινε μπυρίτσες-ουζάκια με δυο φίλους του και μόλις είδε τη πληγή -με τον ξεραμένο καφέ- μου είπε να πάω στο νοσοκομείο για αντιτετανικό και πιθανά ράμματα. Βέβαια, ο ένας φίλος του είπε πως μάλλον δεν θα χρειαστώ αντιτετανικό καθώς "...το μικρόβιο του τετάνου δεν ζει 30 εκατοστά πάνω από το έδαφος (;!)".
Εν τέλει, ούτε ράμματα, ούτε αντιτετανικό έκανα. Ο γιατρός είπε να καθαρίσω τη πληγή με οξυζενέ, να βάλω μπεταντίν και να τη δέσω και "...αν είσαι τυχερός μπορεί και να ξανακολλήσει!"
Ευτυχώς που η καλή εβδομάδα πιάνεται από τη Δευτέρα το πρωί!
Καλή μας εβδομάδα!

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 01, 2005

Caution!!


To whom it may concern.

Αυτό το Δεκέμβρη - τουλάχιστον μέχρι να φουρνίσω τη γαλοπούλα - θα ήθελα:

- να μην μου τηλεφωνήσει κανένας που να θέλει να κουβεντιάσει θέματα όπως : "με κυνηγούν οι κάρτες μου", "έχω δεσμό με τον περιπτερά, τον κουνιάδο του, τους αναπληρωματικούς του Πανιωνίου αλλά κάτι μου λείπει", "μόλις χώρισα και θέλω έναν ώμο να κλάψω", "είμαι 52 κιλά και μέχρι το ρεβεγιόν πρέπει να χάσω άλλα 5".
- απογορεύω οποιαδήποτε αναφορά σε ονόματα όπως Ορφέας Περίδης, Μελίνα Σκατά, MC Κλαίει-O-Xάρος-Τα-Στερνά-Του κλπ κλπ.
- απορρίπτω εκ προοιμίου οποιαδήποτε σε βραδυές ποίησης, πχιοτικού κινηματογράφου. θεματικές συνευρέσεις και γενικά βραδυές δυσεντερίας.
- όποιος μου ξανατηλεφωνήσει κλαίγοντας θα του κλείνω αυτόματα το τηλέφωνο.
- το αυτό ισχύει και για τους πρώην.
Όσοι δεν συμμορφωθούν θα αντιμετωπίζονται με το δέοντα κυνισμό που αυτές τις ημέρες λόγω γενικότερης γκαντίφλας μου περισσεύει. Θέλω να ηρεμήσω και να γελάσω. Ένα διάλειμμα από τα "Καθημερινά". Όπως όλοι μας. Τα κατατονικά θέματα θα περιμένουν για λίγο. Ήρθε η ώρα της μπουρδολογίας.

Δευτέρα, Νοεμβρίου 21, 2005

ΣΣςςςςςςς!!!!

Έρχονται στιγμές που ξυπνάω το πρωί και ο μόνος ήχος που θέλω ν' ακούσω είναι ο ήχος που κάνει το καπάκι της μαρμελάδας. Αλλά εσύ μιλάς. Μιλάς, μιλάς! Για τα ανοιχτά ντουλάπια, για τη διπλανή, για το ΕΚΑΣ.
Έρχονται στγμές που θέλω να συγκεντρωθώ για να δουλέψω αλλά εσύ μου τηλεφωνείς και μου μιλάς. Μιλάς, μιλάς, μιλάς! Για τη πλήξη σου, τις τρίχες της Βίσση(ς), τα βαρετά σου ραντεβού.
Έρχονται στιγμές που θέλω να κοιμηθώ ήσυχος αλλά εσύ με ξυπνάς και μου μιλάς, μιλάς, μιλάς! Για το σουβλάκι μου που δεν μοιράστηκα μαζί σου, για τους φίλους σου που σηκώνουν το πόδι όταν κατουράνε, για τα παιχνίδια σου που είναι κάτω από τον καναπέ και δεν τα φτάνεις.
Έρχονται στγμές που θέλω να απολαύσω τη στιγμή που κάνω σεξ αλλά εσύ μιλάς, μιλάς, μιλάς! Για το ποιός είμαι εγώ, ποιός είσαι εσύ, τι κάνουμε, που βαδίζει η κοινωνία τούτη.
Έρχονται στιγμές που θέλω να σου πω μόνο μια λέξη: Σκάσε! (για τραγουδάκι πρόκειται!)
*αν δεν το πεις, τουλάχιστον θα το χορέψεις!*

(Αφιερωμένο στη γιαγιά, το φίλο, το σκύλο, τον άγνωστο γκόμενο και σε όποιον αξίζουν αυτά τα 5 γραμματάκια!)

Πέμπτη, Νοεμβρίου 17, 2005

Beauty & the Freak!


H Τερέζα γνώρισε τον Άγγελο από το Internet. H Tερέζα ήταν τότε σε διακοπές στη Χαλκίδα. Αυτή 28, αυτός 38. Αντάλλαξαν -θολές- φωτογραφίες, μίλησαν από το τηλέχωνο (που λέει και ο Ρον) και κανόνισαν να συναντηθούν όταν θα επέστρεφε από τη Χαλκίδα. Σε δυο μέρες, δηλαδή.

Δυο μέρες μετά ο Άγγελος μετρούσε αντίστροφα τα λεπτά. Μεγάλος ενθουσιασμός! Στο κινητό της Τερέζας άρχισαν να φτάνουν τα μηνύματα σωρόν σωρηδόν. Ένα δεν απαντούσε, τρια μηνύματα "Που είσαι? ανησυχώ!!!!!!!!!!!!" ακολουθούσαν. Μοιραίο λάθος πρώτο: του είπε πως έφτανε το βράδυ κατά τις 9 στην Αθήνα. Μοιραίο λάθος δεύτερο: του έκλεισε ραντεβού κατά τις 10 στο σπίτι της! Είχε αποδώσει τα υπεράριθμα μηνύματα στους Ολυμπιακούς Αγώνες που ξεκινούσαν την άλλη εβδομάδα και είχαν εξιτάρει πολύ κόσμο.

Το Τερεζουλίνι έφτασε στο σπιτάκι της στις 9.10 το βραδάκι. Πλησιάζοντας την πόρτα άκουσε μια φωνή. Παραθέτουμε την έκβαση της βραδυάς αυτούσια και χωρίς επεμβάσεις!

(Στην είσοδο της πολυκατοικίας)
- Τερέζα?
- Ναι?
- Ο Άγγελος είμαι!
- Καλησπέρα...Εεεεμμ, λίγο νωρίς δεν ήρθες?
-Ναι. Είμαι εδώ από τις 8.30. Ανυπομονούσα!!
Πιθανότητες να είναι ο παρανοικός δολοφόνος με το κατσαβίδι της Κυψέλης: άσε δεν θέλω να ξέρω!
- Οκ, έλα πάνω.

(Στο ασανσέρ)
- Είσαι πολύ όμορφη!
Η Τερέζα χαμογέλασε αμήχανα αναθεματίζοντας την ώρα που πήγε κι έμεινε στον τέταρτο όροφο!
-Λοιπόν? Εγώ πως σου φαίνομαι? Σου αρέσω?
Για Δελαπατρίδης καλός είσαι.
-Τι να σου πω βρε Άγγελε? Δεν σε είδα και καλά. Ας ανέβουμε σπίτι να πιούμε ένα ρημαδομαρτίνι να σε δω καλύτερα.
- Μμμμμ!

(Στο σαλόνι)
- Κάθησε όπου θες. Δώσε μου μόνο δυο λεπτά να ανοίξω λιγάκι το σπίτι και να ποτίσω τα λουλούδια. Να καλέσω τον μπόγια, την αστυνομία, να βρω που έχω κρύψει τη διαθήκη μου και να τηλεφωνήσω στη μαμά μου να την αποχαιρετήσω και να με σχωρέσει.
-Ναι, ναι κάνε δουλειά σου. Μου αρέσει να σε βλέπω να κάνεις δουλειές.
Ότι μ' έβλεπες και χτες να χλωρινιάζω τα μπαλκόνια και με θαύμασες. Χριστέ μου, ας με πυροβολήσει τουλάχιστον να πάω γρήγορα.
Όση ώρα η Τερέζα πηγαινοερχόταν πανικόβλητη, ο Άγγελος μιλούσε χωρίς τελεία και κυρίως χωρίς θέμα. Η Τερέζα πήγε στο μπάνιο μήπως βρει ένα όπλο για να μην πάει σαν το σκυλί στ' αμπέλι. Βρήκε ένα μεγάλο νυχοκόπτη. Μέχρι και το νύχι του T-REX κόβεις με τούτο! Το 'βαλε στη τσέπη της κι έκατσε μαζί με τον Χάνιμπαλ στο σαλόνι.

(Στο σαλόνι μέρος δεύτερο)
-Τι κάνεις την άλλη Παρασκεύη Τερέζα?
- Αν υπολογίζω σωστά θα παρακολουθώ από ένα σύννεφο τα εννιάμερα μου. Την άλλη Παρασκεύη είναι η έναρξη των Ολυμπιακών.
- Γι αυτό σου λέω. Έχω δυο προσκλήσεις και θα ήθελα να έρθεις. Ξέρεις, θα πάρω κι εγώ μέρος.
-Είσαι αθλητής?
- Όχι. Θα παίξω στο πιάνο 2 κομμάτια που έγραψα για τους Ολυμπιακούς. Είναι πολύ φίλος μου ο Βαγγέλης και μου το πρότεινε.
-Ποιός Βαγγέλης?
- Ο Παπαθανασίου!
-Αααα!! Ο Vangelis!!
- Eίσαι μουσικός?
- Ήμουν πιλότος στην Αμερικάνικη Αεροπορία, μετά δούλεψα στη British και τώρα δουλεύω σε τράπεζα. Αλλά σπίτι μου έχω ένα πιάνο με ουρά και τέσσερα κομπιούτερ και γράφω μουσική.
-Σαν τον Φοίβο ένα πράμα.
-Όχι βέβαια. Εγώ γράφω μουσική για αγγέλους!
-Σωστό και αυτό. Ο Φοίβος είναι συνθέτης πίστας. Ώστε συνθέτης?
-Ναι και έχω γράψει και τη μουσική για το νέο σίριαλ του Φώσκολου. Θα κάνει και τρίτο με τίτλο "Λαβύρινθος" και του έγραψα τα τραγούδια. Θα βγει και σε cd.
-Θα το πάρω! H Madonna θα έρθει τελικά στην έναρξη?
- Κανονικά δεν πρέπει να πω αλλά ναι! Θα έρθει και αυτή και πάρα πολλοί άλλοι πιο διάσημοι από τη Madonna. Είναι πολύ καλή μου φίλη ξέρεις.
- Πιο διάσημος από τη Μαντόνα είναι μόνον ο Ε.Τ. Αλλά θα μου πεις, τι σου λέω κι εσένα, κακομοίρα?!
- Κοντά είσαι!
-Μάλιστα! Να σου φέρω κάτι να πιείς? Τσάι, ένα ποτό? Μην πάρεις τα χάπια ξεροσφύρι και σε πειράξουν.
-Όχι τίποτε. Θα ήθελα πολύ να έρθεις στη Έναρξη. Θέλω να ψάχνω το χαμόγελο σου την ώρα που θα παίζω.
- Με τόσο κόσμο θα τελειώσουν οι Ολυμπιακοί του Πεκίνου κι εσύ θα ψάχνεις ακόμα. Εξάλλου φαντάζομαι πως θα προτιμούσες να δώσεις τα εισιτήρια σε κάποιον φίλο σου παρά σε κάποια που γνώρισες πριν 10 λεπτά.
-Έχεις πολύ ωραία μάτια! Γεμάτα ελπίδα!
Είναι η ελπίδα πως θα μου φτουρήσει ο νυχοκόπτης. Και τότε ο Άγγελος άπλωσε το κουλό του στο μπούτι της Τερέζας. Εκείνη τραβήχτηκε διακριτικά.Σοκ!
-Δεν σου αρέσω?
-Κοίτα Άγγελε. Φαίνεσαι πολύ καλό παιδί αλλά δε νομίζω πως ταιριάζουμε.
-Γιατί?
Η Τερέζα σκέφτηκε να απαντήσει: Γιατί δεν συνηθίζω να βγαίνω με τύπους που παίρνουν πάνω από 4 ηρεμιστικά χάπια την ημέρα. Γιατί προτιμώ να στέλνω εγώ τους άνδρες στο Δαφνί και όχι να τους παίρνω ετοιμοπαράδοτους με το κλειδί στο χέρι. Γιατί δεν χωνεύω τον Guy Ritchie. Γιατί νομίζω πως έχεις αρθρίτιδα στα δάχτυλα και προγναθισμό που προσωπικά με φρικάρει και είναι σα να μιλάω με τον Γκμόχ. Γιατί αν συνεχίσω μάλλον δεν θα προλάβεις να κουρδίσεις τη πιανόλα για την Έναρξη.
Η Τερέζα όμως απάντησε: Δεν υπάρχει γιατί. Απλά δε νομίζω πως ταιριάζουμε. Είσαι ωραίος τύπος αλλά όχι ακριβώς ο τύπος μου.
-Μάλιστα. Κρίμα. Κι εγώ έκανα τόσα όνειρα.
Το ξέρω πως είναι οδυνηρό να σου γκρεμίζω τα όνειρα που έκανες εδώ και 20 λεπτά αλλά...!
Ακολούθησε μια δίλεπτη σιωπή. Η Τερέζα σκέφτηκε πως ήταν μια ζωή φλύαρη και τα τελευταία της δευτερόλεπτα τα περνάει στην απόλυτη μουγγαμάρα.
-Νομίζω πως είναι ώρα να πηγαίνω.
Ε, να μη σε κρατάμε. Σε λίγο θα βγάλει έκτακτο το Δρομοκαίτειο.

(Στην εξώπορτα)
-Καληνύχτα λοιπόν.(Δραματική παύση) Καλύτερα θα ήταν να μην ξαναμιλήσουμε.
-Όπως νομίζεις Άγγελε. Δεν θέλω να πληγώνεσαι.
-Καληνύχτα.
-Καληνύχτα και φιλιά στη Φωλιά του Κούκου.
Η πόρτα έκλεισε και η Τερέζα δεν πίστευε στη καλή της τύχη! Έβαλε το νυχοκόπτη στο ντουλαπάκι του μπάνιου και ξάπλωσε.

SmS1: Mε πλήγωσες πάρα πολύ!
(Η Τερέζα δεν απάντησε)
SmS2: Είμαι ένας υπέροχος άνθρωπος και κάποια μέρα θα κλαις και θα βασανίζεσαι που με έδιωξες. Δεν σου αξίζω. Καλή τύχη στο μοντέλο που ψάχνεις. Άγγελος
(Η Τερέζα δεν τόλμησε να απαντήσει)
SmS3: Μην τολμήσεις να με πάρεις για τα εισιτήρια!!
(Η Τερέζα χέστηκε)

(Το επόμενο πρωί η Τερέζα βρήκε ένα μήνυμα στον υπολογιστή της σταλμένο το προηγούμενο βράδυ)
Email: Είμαι ο Άγγελος. Σου ζητώ συγγνώμη για τα χτεσινά μηνύματα. Ήμουν πολύ θυμωμένος και λυπημένος. Τώρα τα βλέπω όλα πιο θετικά. Από χτες το βράδυ μετά από εσένα βρήκα τον έρωτα της ζωής μου. Μια κοπέλα που θα την αγαπάω και θα με αγαπάει για πάντα. Σε συγχωρώ. Αν θες μπορούμε να μείνουμε φίλοι. Σου στέλνω τα τηλέφωνα μου. Πάρε με για να βγούμε. Άγγελος

Message Deleted.

Πέμπτη, Νοεμβρίου 10, 2005

Το Χέρι της Ελπίδας

"H εικόνα του χεριού ενός εμβρύου, που έχει διαγνωστεί με δισχιδή ράχη, αγκαλιάζει το δάχτυλο του χειρουργού αμέσως μετά το πέρας της επέμβασης στην ανοικτή μήτρα...
Το περιοδικό Τime φωτογράφησε μία επέμβαση, που έμελλε να φέρει στον κόσμο την "Εικόνα της Χρονιάς 2003". Το χέρι ενός εμβρύου 20 εβδομάδων με μία ζωή μπροστά του!
Το χέρι ενός βρέφους αγκαλιάζει το δάκτυλο του χειρουργού κατά τη διάρκεια επέμβασης.Μία εικόνα άρχισε να διακινείται γύρω στο Νοέμβρη του 2003. Η εικόνα αυτή θα έπρεπε να είναι η Εικόνα της Χρονιάς, ή ακόμα, η Εικόνα της Δεκαετίας. Εξαιρουμένης της περίπτωσης να λάβατε ένα αντίγραφο του Αμερικανικού περιοδικού που τη δημοσίευσε, ίσως να μην την έχετε δει ποτέ.Η εικόνα είναι ενός είκοσι ενός εβδομάδων αγέννητου μωρού, ονόματι Samuel Alexander Armas, που υποβάλλεται σε εγχείρηση από τον ιατρό Joseph Bruner. Το μωρό είχε διαγνωστεί με spina bifida (δισχιδής ράχη) και δεν θα μπορούσε να επιζήσει αν απομακρύνονταν από την κοιλιά της μητέρας του.Η μητέρα του αγέννητου μωρού, Julie Armas, εργάζεται ως μαία στην Ατλάντα των ΗΠΑ. Γνώριζε για την αξιοθαύμαστη πρακτική του Dr. Bruner, στο ιατρικό κέντρο του Πανεπιστημίου Vanderbilt στο Nashville, όπου εφαρμόζει αυτές τις ειδικού τύπου επεμβάσεις ενόσω το έμβρυο βρίσκεται ακόμα στην κοιλιά της μητέρας του. Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, ο ιατρός αφαιρεί τη μήτρα με μια τομή σχήματος ημισφαιρίου (σαν C) και κάνει μία μικρή τρύπα προκειμένου να εγχειρήσει το έμβρυο.
Καθώς ο Dr. Bruner ολοκλήρωνε την επέμβαση στο έμβρυο, ο μικρός Samuel έβγαλε το μικρό του χεράκι, που ήταν πλήρως σχηματισμένο, μέσα από την τομή και με δύναμη έπιασε το χέρι του χειρουργού. Στο περιοδικό Time Europe ένα άρθρο σχετικό με εικόνες από την περίοδο της εγκυμοσύνης που καταδεικνύουν το σχηματισμό των βασικών οργάνων και άλλων σημαντικών ευρημάτων για τη δημιουργία της ανθρώπινης ζωής μερικές μέρες μετά τη σύλληψη, ο Dr. Bruner δήλωσε ότι όταν το έμβρυο έπιασε το δάχτυλό του, ήταν η πιο συγκινητική στιγμή της ζωής του και ότι εκείνη τη στιγμή κατά τη διάρκεια της επέμβασης πάγωσε και δεν μπορούσε να κουνηθεί.
Ο φακός συνέλαβε το γεγονός με απόλυτη καθαρότητα. Οι εκδότες του περιοδικού τιτλοφόρησαν την εικόνα "To χέρι της ελπίδας" ("Ηand of hope"). Το κείμενο του περιοδικού, που σχολιάζει την εικόνα ξεκινά ως εξής: "Το μικρό χεράκι του είκοσι ενός εβδομάδων εμβρύου Samuel Alexander Armas αναδύεται από τη μήτρα της μητέρας του για να πιάσει το δάχτυλο του Dr. Joseph Bruner σας να ευχαριστεί τον γιατρό για το δώρο της ζωής". Ο Samuel γεννήθηκε υγιής, η εγχείρηση ήταν απόλυτα επιτυχής. Η μητέρα του μικρού Samuel είπε, ότι έκλαιγαν για μέρες όταν είδαν την εικόνα. Δήλωσε, ότι η φωτογραφία υπενθυμίζει, ότι η εγκυμοσύνη δεν αφορά την αναπηρία ή την ασθένεια, αλλά ένα μικρό άνθρωπο. "

Σημείωση: Για τη φωτογραφία αυτή μου μίλησε ένας φίλος μου και μετά έλαβα το παραπάνω κείμενο. Η φωτογραφία αυτή μπορεί και να είναι προιόν photoshop. Ίσως. Ακόμα κι έτσι όμως δεν παύει να είναι είναι μια σύλληψη υπερβατική για κάθε ανθρώπινο μέτρο. Δε νομίζετε?!