Χώρος_o.k. by Nανάκος

Πώς θα βυθίσω την Έλλη;

2011-06-03T03:15:00.002+03:00

Τα δυο χρόνια και κάτι που μένω σ' αυτό το σπίτι, συγκατοικώ με τον χτύπο ενός ρολογιού. Σε στιγμές απόλυτης ησυχίας, τις νύχτες, τα μεσημέρια ακούγεται ένα απαλό τικ- τοκ. Στην αρχή νόμιζα πως ήταν ένα παλιό ρολόϊ που είχα χάσει αλλά πριν λίγους μήνες αποκαλύφθηκε πως μου το είχε βουτήξει ένας φίλος μου και το αντάλλαξε μ' έναν φορτιστή κινητού. Ρολόγια δεν φοράω. Με τον καιρό πάντως κατάλαβα πως όταν πάψει ν' ακούγεται αυτό το ρολόϊ από το πουθενά, κάτι δυσάρεστο πρόκειται να συμβεί. Το ρολόϊ είχα να το ακούσω από χθες.
Απόψε έπεσα νωρίς για ύπνο. Τις τελευταίες μέρες, τα μαλλιά μου κατσαρώνουν από την υγρασία και δεν κοιμάμαι καλά. Στις 03:00 ακριβώς χτύπησε το ξυπνητήρι. Σηκώθηκα και πήγα στην κουζίνα για να τηγανίσω λίγο χαλλούμι και μερικές φετούλες φλαμαντζέρι. Ανοίγω το ψυγείο, άφαντο το χαλούμι! Άνοιξα συρτάρια, τάπερ, τις παγοθήκες, τίποτα. Αφού το θυμάμαι πολύ καλά: πριν ξαπλώσω έλεγξα το ψυγείο και ήταν εκεί. Σαν τώρα το θυμάμαι: 400 γραμμάρια λαχταριστό τυράκι που είχε ταξιδέψει από τη Λεμεσό και περίμενε με λαχτάρα να γίνει η λαχτάρα ενός λιχούδη ανθρώπου το ξημέρωμα μιας Παρασκεύης. Από τα διαόλια μου παραλίγο να τηγανίσω τ' ακτινίδια. Και ξέρω ποιός κρύβεται πίσω από όλα αυτά: η Έλλη Αλεξίου!
Η Έλλη Αλεξίου (η γνωστή) ζούσε εδώ μέχρι το '88 που πέθανε. Απ' όσο έμαθα από τη σπιτονοικοκυρά κανείς άλλος δεν έχει πεθάνει εδώ αλλά όλοι οι υπόλοιποι ένοικοι μετά τα 2 χρόνια έφευγαν. Και είχε κι ένα ρολόϊ τοίχου στο σαλόνι που ακουγότανε μέχρι τα Παναθήναια. Η σπιτονοικοκυρά μου ήταν φιληνάδα με την αείμνηστη και ήξερε το σπίτι πολύ καλά καθώς γλεντικοπούσανε με τσάϊ, εργολάβους κι αναμνήσεις από τα παλληκάρια του Ε.Α.Μ.
Κάθε φορά που σταματάει το ρολόϊ, χάνω κάτι. Στην αρχή ήταν μια στέκα του μπιλιάρδου. Λίγο αργότερα, ένα σφουγγαρόπανο. Μετά έχασα το best της Λίτσας Γιαγκούση. Πριν λίγο καιρό, το dvd του Showgirls. Απόψε το χαλλούμι. Ως εδώ!
Δεν ξέρω αν τις ώρες που λείπω παίζει μπιλιάρδο και ακούει το "Έκλαψα, πόνεσα", σίγουρα πάντως δεν σφουγγαρίζει. Δεν ξέρω τί θέλει να καταφέρει αλλά καλά θα κάνει να κρατήσει τα μεταπολεμικά χεράκια της μακριά από το ψυγείο και τα λοιπά πράγματα μου γιατί θα πάθει κομμουνιστικό εξορκισμό. Και στο κάτω κάτω, αν θέλει να με διώξει ας χτυπήσει καμιά κατσαρόλα, ας κλείσει δυνατά καμιά πόρτα, ας φέρει μια βόλτα τους καναπέδες - τα γεροφαντάσματα άραγε πάσχουν από αρθριτικά? Αν θέλει να τα πάμε καλά, να πλύνει τις κουρτίνες. Ή να καθήσει στην είσοδο της πολυκατοικίας και να περιμένει να συνοδεύσει την φιληνάδα της στο μακρύ ταξίδι. Κάτι ενυδατικές φορτώνει κι από μέρα σε μέρα είναι έτοιμη να μπαρκάρει.
Έξαλλος είμαι. Ακούω πάλι το εκκρεμές. Έφαγα σκέτο το μπέϊκον. Αρχίζω πόλεμο. Από αύριο. Τώρα πάω για ύπνο.

Είχα πάει λαϊκή

2011-04-05T10:31:00.005+03:00

Όπως πολύ καλά γνωρίζεις, το μόνο χρώμα που δεν αφορά το ψυγείο μου είναι το πράσινο! Mε εξαίρεση τη μανούλα που την πιάνει ο δαιμονισμός και μου στέλνει (αλάδωτες) σαλάτες και λοιπά λαχανικά σε τάπερ - μάντεψε πού καταλήγουν! - το σχήμα της αγκινάρας δεν το ξέρω. Γενικά, i don't do green! Πρόσφατα όμως αποφάσισα να κάνω μια στροφή στην κουζίνα μου κυρίως για λόγους οικιακής οικονομίας: πετάς ένα πρασσόριζο στη θράκα και τέρμα το δίλημμα "πώς να φτιάξω σήμερα τα νιόκι". Όπως καταλαβαίνεις για να χρυσώσω το χάπι (στον εαυτό μου) έπρεπε να κάνω κάτι δραστικό που θα διευκόλυνε την εβδομαδιαία μου επίσκεψη στη λαϊκή της Καλλιδρομίου. Και το βρήκα.
Ένα καρότσι! Παλιακό και σιδερένιο από εκείνα που σούρνουν οι γριές ρημάζοντας αδιάκριτα στο πέρασμα τους καλτσόν και αστραγάλους. Προς στιγμήν, η ιδέα να προσαρμόσω λεπίδες στις ρόδες και να το βγάζω βόλτα σα να ήταν το άρμα του Gladiator μου φάνηκε ιδιάιτερα θελκτική αλλά σκέφτηκα τί θα έκανε ο Snoop Doggy Dog στη θέση μου και παραιτήθηκα από το σκέδιο. Πέραν τούτου, το Βebέ μου ψώνισε καρότσι και μου το έβαψε μπλέ γαλαζί που κομποζάρει απίθανα με μια μπλούζα που έχω χάσει από το '99 και την κλαίω ακόμα.
Το γαλάζιο μου καρότσι είναι το πιο πεντάμορφο όλου του κόσμου και δεν έβλεπα την ώρα να το βγάλω στο σεργιάνι.

Έτσι λοιπόν, το Σάββατο το πρωί και αφού το καρότσι είχε περάσει μια δραματική εβδομάδα στο σπίτι εξαιτίας των πολλών (πάρα πολλών) διακοσμητικών ιδεών μου, έκανε το ντεμπούτο του στον ωραιότερο δρόμο της Αθήνας.
Το πρόβλημα ξεκίνησε όταν βγήκαμε από το σπίτι. Αυτά τα καρότσια, βλέπεις, είναι one size και αν είσαι λίγο παραπάνω από το ύψος της μέσης συνταξιούχας τότε είσαι καταδικασμένος να περιφέρεσαι μπαταρισμένος από πάγκο σε πάγκο απολογούμενος " στις πρόβες το έκανα καλύτερα". Η δεύτερη κατραπακιά ήρθε όταν μια κυρία στον πάγκο με τις καυκαλήθρες (για τη σπανακόπιτα που δεν θα φτιάξω) με κοίταξε, μου χαμογέλασε, μου έγνεψε στα δεξιά της και μου ξαναχαμογέλασε. Της χαμογέλασα, κοίταξα στο πλάϊ της και αντίκρυσα με τρόμο ένα πανομοιότυπο με το δικό μου, μπλέ καρότσι - μη σου πω και καλύτερο καθώς η ταλαιπώρια των χρόνων και των μαρουλιών το είχαν μεταλλάξει ευχάριστα. Θα της έσκαγα τις ρόδες αλλά ας όψεται το προσκοπικό μου παρελθόν.
Κρίμα στο βάψιμο, κρίμα στα βιολογικά όνειρα, κρίμα στον εξαρθρωμένο ώμο. Το ενδεχόμενο να βάλω το Bebέ να μου βάψει εκ νέου ένα πουά καρότσι και να του ενσωματώσει στερεοφωνικό και μια χύτρα, το βλέπω πιθανό. Το ενδεχόμενο να ξαναπάω στη λαϊκή, το αφήνω ανοιχτό στις συναστρίες.

Ευτυχώς που η καλή μου γειτόνισσα Ματίνα με βοήθησε να σηκώσω το βαριά ηττημένο μου καρότσι και να φτάσουμε στον πάγκο με τα μανταρινάκια!

Π

2011-03-29T02:21:00.005+03:00

Πρώτη πάντων, η πατάτα. Γι' αυτό και μετά από τόσο καιρό σκέφτηκα πως αν είναι να ξαναγράψω, χρειαζόμουν μια αλλαγή. Βαρέθηκα να βλέπω τη φάτσα του Λέννυ που με κοιτούσε επικριτικά κάθε φορά που έγραφα κάτι που δεν τον αφορούσε. Βαρέθηκα λίγο την ομπρέλλα θαλάσσης ενώ κατά βάθος ο χειμώνας είναι η αγαπημένη μου εποχή. Από την άλλη σκέφτομαι μήπως το καινούριο ρούχο του blog μου (που πιστέψτε με ακόμα και αυτή η τόσο απλή αλλαγή μου πήρε δυο μέρες χαμένες μέσα σε ακαταλαβίστικες συντομογραφίες ) είναι μια από τις αποφάσεις που κατά καιρούς παίρνω αλλά δεν τηρώ: δεν θα πάω γυμναστήριο πριν πάρω καινούρια φόρμα/παπούτσια/τραγούδια για το ipod. Και όταν τα κάνω όλα αυτά, παραδέχομαι απλά πως δεν αντέχω την αφόρητη πλήξη του γυμναστηρίου. Κι εκεί τελειώνει η συζήτηση.
Είναι 02:43 ξημερώματα Τρίτης. Η κόκα κόλα τελειώνει, το τασάκι γέμισε, ένας σκύλος μόλις κατάπιε ένα άλιεν (και μετά ένα λουκάνικο), τα πόδια μου μ' έχουν ειδοποιήσει πως είναι ώρα για ύπνο και το τελευταίο κομμάτι της πίτσας θα το αφήσω για τη μαμά μου που θα έρθει το πρωί να μου καθαρίσει τα μπαλκόνια. Αλλά αποφάσισα να μην κοιμηθώ με τη σκέψη πως "αύριο θα αρχίσω να ξαναγράφω".
Γύρισα (ξανά). Και αν βρεθεί ένας χριστιανός να με βοηθήσει ν' αλλάξω το πράσινο φόντο με μια υπέροχη φωτογραφία από αχνιστές λαχταριστές πατάτες, θα ήμουν υπόχρεος.
Καλημέρα.

Χάνομαι γιατί αξίζει

2011-02-02T14:47:00.003+02:00

Αν αργήσω, κοιμήσου
Από 14 Φεβρουαρίου

Η χρονιά του χούλα χουπ!

2011-01-01T10:30:00.004+02:00

"Στρωτή θα είναι η ζωή όσων το πρωί ανοίγουν το παράθυρο κι έχουν την πολυτέλεια της διάθεσης να κοιτούν τον ουρανό ως πέρα και το βράδυ ανάβουν το φως και νιώθουν ωραία που γύρισαν στο σπίτι. Στρωτή ζωή θα έχουν οι άνθρωποι που αγοράζουν ,ε προσμονή το φρέσκο ψωμί, που βάζουν λουλούδια στο τραπέζι, που χαίρονται ένα καλό κούρεμα, που ξεροτηγανίζουν δυο αβγά μάτια, που φιλούν και φιλιούνται κάπως συχνά, που ρίχνουν ή τρώνε κανένα χαστουκάκι χωρίς να το παίρνουν πολύ βαριά, που σπάνε το πόδι και οι φίλοι έρχονται να γράψουν στο γύψο σαχλαμαρίτσες, που ψηφίζουν εξάπαντος, που ξέρουν τα λόγια των ρεφρέν της Μαρινέλλας, που ονειρεύονται ένα εξωτικό ταξίδι και μαζεύουν τα λεφτά σιγά σιγά, που παίζουν με τη γάτα τους και βγάζουν ένα ένα τα τσιμπούρια απ' το σκυλί τους, που καμαρώνουν στους αρραβώνες των παιδιών τους, που πάνε τα εγγόνια τους σε μπαλ μασκέ, που συνεφέρνουν το ετοιμόρροπο πατρικό στην επαρχία, που κηδεύουν το γονιό τους με τιμές" από 'Τα σακιά' της Ιωάννας Καρυστιάνη.

Καλή μας χρονιά και να μην ξεχνάμε πως τα πράγματα εκτός από χειρότερα μπορούν πράγματι να γίνουν καλύτερα! Να είστε όλοι καλά, να χαμογελάτε και να ελπίζετε!

Το ρετιρέ της κολάσεως

2010-11-16T16:26:00.003+02:00

Κάτι άλλο ήθελα να γράψω σήμερα αλλά όταν είδα αυτό το trailer κατάλαβα το αληθινό μου καθήκον. Λόγια δεν έχω Μόνο δείτε το!

Η μετακόμιση της Φρόσως Θεμιστοκλέους

2010-11-03T21:03:00.004+02:00

Μερικοί από εσάς ίσως να θυμούνται πώς μπήκε στη ζωή μας η Φρόσω ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι. Πώς την βουτήξαμε από το ορφανοτροφείο και την κάναμε μωρό.
Στην αρχή την πήρα στο σπίτι και κοιμόμασταν 'γκαλιά. Mου έφαγε παπούτσια, σεντόνια και μιά μελόντικα αλλά τί να κάνεις; Παιδί ήταν ακόμα. Όταν μετακομίσαμε έναν όροφο πιο κάτω χαιρόταν πολύ γιατί επιτέλους είχε πολύ χώρο να τρέξει. Εκεί όμως ανακάλυψε και το σκουπιδιάρικο που επισκεπτόταν εκκωφαντικώς το δρόμο μας κάθε βράδυ στις 11. Αυτό είχε σαν επακόλουθο, ν' ανακαλύψει και όλη η γειτονιά την Φρόσω!
Τα πρωινά στο θέατρο, τ' απογεύματα στο θέατρο περνούσε τις μέρες της με χάδια κι αγκαλιές απ' όλο τον κόσμο, ακόμα και από αυτούς που δεν συμπαθούν τα σκυλιά. Γιατί η Φρόσω μπορεί να είναι ασκημομούρα κοπελιά αλλά είναι επίσης και ακαταμάχητη.
Κι εκεί που άρχισε να συνηθίζει το πολιτιστικό γλωσσάρι της Αθήνας, την μάζεψε η Πρόνοια. Στον ρόλο της Πρόνοιας η Τασία. Το Σού μπορεί να αποκαλούσε την Φρόσω 'Γεωργία' (a.k.a. Βασιλειάδου) αλλά της φαινόταν αδιανόητο ένα χοντρό σκυλί που θα έπρεπε να ραχατεύει σε παχουλό καναπέ κοιτάζοντας το κενό μ' ευδαιμονία, ανεβοκατεβαίνει ολημερίς σκάλες και χαιδολογιέται με τον πρώτο τυχάρπαστο που έχει όραμα αλλά όχι την κοινή αίσθηση καθαριότητας (κάπως έτσι ορίζει το Σου τους καλλιτέχνες). Και έτσι έγινε.
Η Φρόσω Θεμιστοκλέους μετακόμισε στη Μαυρομιχάλη αλλά κράτησε το πατρικό της. Στην αρχή την βλέπαμε συχνά. Μετά αραιότερα. Μετά μας έβλεπε κι έκανε πως δεν μας ήξερε. Προφανώς γιατί στο δικό μας πρόσωπο δεν αναγνώριζε το αυστηρό πρόγραμμα του Σου: ξύπνημα στις 07:00 με πρωινό κοτόπουλο και μετά ελεύθερη να κοιμηθεί μέχρι τις 19:30. Εκείνη την ώρα που έκανε δεύτερο διάλειμμα το σαπούνια της Εδέμ, η Φρόσω είχε ραντεβού με την κατσαρόλα. Το ραντεβού χανόταν μόνο αν έρχονταν οι εξωγήινοι και απήγαγαν το Σου, πράγμα που έως τη σήμερον δεν έχει συμβεί. Στη συνέχεια το πρόγραμμα περιλάμβανε 'γκαλιά με την Τασία μέχρι μία από τις δύο να βγάλει την κόρυζα και να πάει στο κρεβάτι της.
Το τέλειο πρόγραμμα.
Το ωραιότερο ήταν πόσο αρμονικά κούμπωσε η Φρόσω στη ζωή της Τασίας και τ' αντίστροφο. Το Σου με ανεξάντλητα αποθέματα αγάπης και αστείρευτη όρεξη να διηγείται τις αναρίθμητες κουλεμανσόν ιστορίες της και η Φρόσω ήθελε μόνο την ασφάλεια πως το αφεντικό της θα γυρίσει στην ώρα του από τη δουλειά και θα την έπαιρνε αγκαλιά. Αυτό ήταν όλο.
Βρήκαμε την Φρόσω πριν ένα χρόνο και δυό μήνες περίπου και αναδρομικά σκέφτομαι πως αυτό το σκυλί είχε πολύ συγκεκριμένο λόγο που μπήκε στις ζωές μας: ήρθε για να μας θυμίσει πως στο τέλος τέλος ό,τι και να έχει συμβεί το μοναδικό πράγμα που μπορεί να σου δώσει δύναμη είναι η αγκαλιά των άλλων. Και δεν το λέω με την ρομαντική έννοια ξαπλωμένος ανάσκελα, δαγκώνοντας ένα τριαντάφυλλο. Η Φρόσω λόγω του καρδιακού της προβλήματος θα έπρεπε να είχε πεθάνει όταν ήταν έξι μηνών. Ήταν όμως πολύ αποφασισμένη να βρει ανθρώπους να την αγαπήσουν πραγματικά. Όπως και έγινε.
Πριν λίγο καιρό, την πήγαμε για τις καθιερωμένες εξετάσεις της κι εκεί φάνηκε πως η κατάσταση της είχε επιδεινωθεί πολύ. Εξωτερικά όλα ήταν υπέροχα αλλά δυστυχώς ο χρόνος τελείωνε. Η γιατρός ήταν εκείνη που είπε πως αυτό το σκυλί το συντήρησε μόνο η αγάπη. Και λόγω της αγάπης έπρεπε να την κοιμήσουμε μόλις φαίνονταν τα πρώτα σημάδια εξασθένησης γιατί θα υπέφερε. Αλλά όλοι υπολογίζουμε χωρίς τον ξενοδόχο.
Όπως εκείνο το απόγευμα του Αυγούστου που με είδε η Φρόσω και σκέφτηκε "αυτό είναι το θύμα που θα με βγάλει από τ' ορφανοτροφείο" έτσι και πριν λίγες μέρες, ενώ καθόταν ανάμεσα στα μπούτια του Σου και του μπωλ της με το κοτόπουλο σκέφτηκε "τώρα είμαι πολύ ευτυχισμένη, δεν θα βρω καλύτερη στιγμή". Και απλά διάλεξε ποιός χτύπος θα ήταν ο τελευταίος. Αληθινά δεν υπήρχε καλύτερη στιγμή!

Season premiere

2010-09-22T22:48:00.004+03:00

Κανονικά θα έπρεπε να είχα ξεκινήσει να ξαναγράφω εδώ και 3,5 εβδομάδες, μόλις γύρισα δηλαδή πάνω κάτω από τις διακοπές. Αλλά κάτι η προσαρμογή, κάτι μιά νέα γρίπη που έπρεπε να δοκιμάσω, κάτι τα πατάρια που είναι συγκοινωνούντα δοχεία κι έχουν μετατρέψει τον μπερντέ σε haunted mansion, ξεχάστηκα και πέρασαν οι μέρες. Αν βέβαια ήξερα πριν λίγα λεπτά πως ο Πασχάλης θα ξανακάνει τεστ DNA θα κατέβαζα για πάντα τα ρολά! Αλίκη, σ' αγαπώ!
Ελπίζω να είστε όλοι γεροί και δυνατοί, να ξεφουσκώσατε από τα πολλά καρπούζια και, κυρίως, ο γυναικείος πληθυσμός ν' απέβαλλε αυτό το φρικτό πορτοκαλί χρώμα που παίρνετε όταν σας λιώνει η αυγουστιάτικη σούπερ νόβα. Για να είμαι ειλικρινής, μου έλειψε αυτός ο μαχαλάς όσο τίποτε.

Στρώστε τα τραπέζια, το μαγαζί άνοιξε.
Καλό μας φθινόπωρο!

Λίγο ακόμα...

2010-08-17T11:33:00.002+03:00

The curious case of Bebe Lilly

2010-07-27T02:36:00.004+03:00

Κυριακή πρωί. 9 το πρωί, που αν το μετατρέψεις σε καλοκαιρινό ωράριο ισούται με 05:15 -05:20 περίπου μιάς οποιασδήποτε άλλης μέρας του χρόνου. Είχα κοιμηθεί πριν λίγες ώρες μετά από αδυσώπητο ξενύχτι στην κουζίνα του 'Top Chef' - μαγειρέυαμε κάκτους και μας βρήκε το χάραμα. Κι έκει που ονειρεύομουν πως είχα κερδίσει στον πρωινό διαγωνισμό και είχα ασυλία για το βράδυ κάτι άρχισε να με τραβάει μακριά από την κουζίνα του Λας Βέγκας και τους λαοπρόβλητους συμπαίκτες μου.
Μιά εκνευριστική φωνή ανάμεσα στην Μπρίτνη και την Αρετούλα την Κετιμέ περασμένη από ογδοντάρι τόρνο. Ήταν φριχτό. Ξύπνησα περισσότερο από την ανατριχίλα και λιγότερο από την φασαρία. Μέχρι να συνέλθω ολοσχερώς, ο εφιάλτης είχε περάσει αλλά μέσα στο κεφάλι μου στροβιλιζόταν ένα αναπάντητο ερώτημα: "είναι ο παππούς εκεί?!" Σηκώθηκα όπως όπως κι άρχισα να ψάχνω το σπίτι, αναθεματίζoντας την ώρα και τη στιγμή που ήθελα μεγάλο διαμέρισμα με 4 πατάρια. Κάτω από το κρεββάτι, πίσω από τις κουρτίνες, κάτω από το ντοφινουά άφαντος ο παππούς. Και το μάτι ημίκλειστο και με κριθαράκι.
Άφου ξετίναξα το σπίτι και παππού δεν βρήκα, κάθησα να πιώ ένα ρημαδοκαφέ μπας και κοιμηθώ λιγάκι. Μόλις πήγε να με πιάσει το κινέζικο κι άρχισα τα χασμουρητά έβαλε πάλι μπρος ο δαίμονας. Ήταν η Μπεμπέ Λιλύ κι έψαχνε τον παππού! Άκου λοιπόν τί ανακάλυψα!
Η Μπεμπέ Λιλύ είναι ένα βουβαλομωρό που ψάχνει τον παππού. Όχι τον παππού της, έναν παππού γενικά. Του τηλεφωνεί στο σπίτι και απαντά μια κοπελιά (πιθανότατα η αποκλειστική που του προσέχει το χόλτερ) αλλά αυτή η γκαμούζα δεν τον δίνει στο τηλέφωνο αν δεν μάθει πρώτα ποιά τον ζητάει. Λογικό μου φαίνεται γιατί σου λέει τον ξεσκατίζω όλη μέρα τον κωλόγερο, να έρθει τώρα η πρώτη τυχάρπαστη να μου φάει το επικουρικό μέσα από τα χέρια?'. Η Μπεμπέ Λιλύ δεν μιλάει ποτέ με τον παππού. Θέλει μόνο να έρθει να την πάρει αγκαλιά, να της μιλήσει για τον ήλιο και το φεγγάρι, να πάνε ταξίδι μακρινό στ' αστέρια και τον ουρανό. Πιλότος ο παππούλης! Και απ' όσο είδα μετά στο ιντερνέτ, η Μπεμπέ τηλεφωνεί στον παππού από το κινητό της ενώ κρύβεται πίσω από το τραπέζι και κάτι φυτά εσωτερικής διακόσμησης. Παίζει κρυφτό για χάρη του παππούλη που όπως φαίνεται, μιλάνε μεταξύ τους και μέσω msn (με κάμερα παρακαλώ) ή facebook. Κάτι αυτά, κάτι η Χρύσπα που παντρεύοτανε και είχε πάρει σβάρνα τους καναπέδες πρωί πρωί διερωτώμενη τί κυλότα θα φορέσει στην πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της, δεν ξανακοιμήθηκα.
Μέχρι το μεσημέρι προσπαθούσα να καταλάβω ποιό μπαλκόνι ήταν η ένατη πύλη που με έσουρε στην κόλαση της Μπεμπέ Λιλύ. Όχι τίποτε άλλο να πάω την ώρα που θα έτρωγαν το κυριακάτικο λεμονάτο να κάνω σαματά στους γονείς και να ξεμπροστιάσω το ανώμαλο που τσιλιμπουρδίζει με τον κάθε τιποτένιο που το παραμυθιάζει πως είναι ο Άγιος Βασίλης. Και νομίζαμε πως ο πράσινος χοντροσαλαμάκης ήταν το χειρότερο που θα μας τύχαινε. Πρώτα ο Gummy bear, μετά η κρίση, ύστερα η τρικυμιώδης περούκα του Χάρη Ρώμα και τώρα η Μπεμπέ. Συμπέρασμα: η Τζούλια τώρα δικαιώνεται!

Διάβασε με

2010-07-19T13:31:00.001+03:00

Φέτος το καλοκαίρι, η Φρόσω ταξιδεύει στο 'Νησί κάτω από την ομίχλη'!

Prepare to die

2010-06-29T12:29:00.000+03:00

Φρόσω Θεμιστοκλέους/ Words of wisdom

2010-06-21T22:33:00.003+03:00

"Δεν είναι εξαντλητικό όταν ένας ηλίθιος σου βάζει τα γυαλιά νομίζοντας πως αυτό είναι εξυπνάδα?"

(Δρ Φρόσω Θεμιστοκλέους σε road trip στην Χαλκίδα
Γιούνης του 2010)

Η.Ε.Α.R.T.S.

2010-06-18T15:00:00.009+03:00

Μόλις κοίταξα πως η τελευταία μου ανάρτηση ήταν πριν ένα μήνα! Σοκ! Πότε πέρασε ο μήνας?! Θα ήθελα να γράψω κάτι βαθυστόχαστο του τύπου "ο χρόνος κυλά και η ζωή μας γίνεται μιά περίληψη: Discuss" αλλά ξέρετε καλά πως οι λοβοτομές που κάνω εδώ και χρόνια δεν αποδίδουν, γιατί να πιάσει αυτή που έκανα την Δευτέρα?!
Τώρα που η δουλειά και οι καθημερινές αγωνίες έχουν ηρεμήσει ελπίζω πως θα έχω λίγο παραπάνω χρόνο για να σας αναλύσω τα θέματα μου που, ως συνήθως, είναι εξαντλητικά πολλά. Ακολουθούν previews:

Καταρχάς, η Σούκι! Θα μείνει Σούκι ή θα γίνει Ρογκ και θα φωνάξει και την υπόλοιπη παλιοπαρέα των Χ-Μεν? Πού θα παέι η βαλίτσα με τον Μπιλ: θα κοιμηθούν ποτέ στο ίδιο φέρετρο? Θα γίνει ο Λαφαγιέτ ο πρώτος trans βρυκόλακας? Τί θα κάνει η Τζέσικα με τον παρθενικό της υμένα (huge issue!)? Και κυρίως, πότε θα μας τραγουδήσει η μάνα της Τάρα το "What's love got to do with it?" Κανονικά θα με απασχολούσαν και οι παρονυχίδες της Μαριάν αλλά σήμερα - αύριο θα την φάει το έρεβος οπότε δεν σέρνω και αυτόν τον καημό. (Υγ. αν δεν κατάλαβες για τί πράγμα παραλυρώ, δεν μπορώ να σε βοηθήσω!)

Στην υγεία μου είμαι -μάλλον- καλά. Έχασα 4 κιλά αλλά ευτυχώς τα ξαναπήρα. Για λίγες μέρες δεν κοιμόμουν τα βράδια γιατί θυμήθηκα μιά μέρα πως και τα δυο μου ξαδέλφια - στην ηλικία μου πάνω κάτω- είχαν ένα θεματάκι με την καρδιά. Όπως καταλαβαίνεις, ξάπλωνα αγκαλιά μ' ένα σακ βουαγιάζ ψιθυρίζοντας το "Πιστεύω" και το "Του παραδείσου λεμονιά" εναλλάξ γιατί είναι στα sos. Κάποια στιγμή βαρέθηκα να κουτουλάω από τη νύστα όλη την ημέρα και πήρα απόφαση πως αν είναι να με βρει η ώρα η καλή είναι προτιμότερο να πάω ξεκούραστος και φράπα παρά να με δει τόσος κόσμος σαν λιαστή τομάτα. Ξέρω πως είναι λίγο μακάβριο (και κακόγουστο) αλλά έχω ζητήσει στην κηδεία μου να μ' έχουν ξαπλωτό σ' έναν καναπέ. Με ίσιο μαλλί. Και ανοιχτά μάτια. Και μιά 'Βαβούρα' στο χέρι. It'll be a blast, σου λέω!

Την προηγούμενη Κυριακή, έγινα νονός! Βάφτισα έναν υπέροχο μπόμπιρα, τροφαντό σαν χριστουγεννιάτικο χαμ, καλόκαρδο σαν χόμπιτ και διαρκώς γελαστό λες και του γαργαλάς μόνιμα τα μαλακά πατουσάκια. Και μοσχοβολάει. Πώς μοσχοβολάει αυτό το παιδάκι, είναι απίθανο. Φωτογραφία δεν μπορώ να σας βάλω γιατί θα το ματιάσετε και είναι κρίμα αλλά τις επόμενες μέρες θα σας μιλήσω για την βάφτιση που (δώσε προσοχή!) είχε bonus παρέλαση οπλαρχηγών του 1821! Ναι,καλά διάβασες!

Με την εγγόνα της σπιτονοικοκυράς βγήκαμε εν τέλει και φάγαμε. Σκέφτηκα να γράψω λίγα λόγια γι' αυτό το δείπνο αλλά μετά αποφάσισα πως είναι αμαρτία να το υποβαθμίσω. Έτσι μέσα στο σαββατοκύριακο - αν δεν έχω λιποθυμίσει από την χαρά μου για τους Aerosmith- θα αναρτηθεί ως ξεχωριστό 'Ημερολόγιο Χωρισμένων' με working title "Δείπνο Ηλιθίων"! Αν και μου φαίνεται πως ο τίτλος υποτιμά την εμπειρία. Θα δω!

A! Kαι κάτι άλλο που ξέχασα...

Για την ώρα σας αφήνω γιατί έρχεται η Τσούγκου για φραπέ και πρέπει να προλάβω να χώσω το κεφάλι μου στην λεκάνη γιατί νιώθω την ψαλίδα να τριχοτομείται από την λαύρα!

The heart asks pleasure first

2010-05-19T09:21:00.002+03:00

Dear diary,

από την τελευταία φορά που σε μουτζούρωσα τα ακόλουθα συνταρακτικά έχουν συμβεί:

Η Μπουλού ξαναπέθανε! Αληθινά έχω αρχίσει να πιστεύω πως το αυτοκίνητο είναι possessed από το πνεύμα της Μπέττυ Βαλάση τότε που ανά τρίμηνο φούσκωνε και ξεφούσκωνε σαν σαμπρέλα: μιά πεθαίνει, δυό σηκώνεται! Στο πρόσφατο επεισόδιο, η Μπουλού έκαψε φλάντζα (fladja!). Αυτό είναι κάτι μηχανικό! Επίσης κάτι έχει το καπάκι. Μην μπερδεύεσαι: δεν είναι κάτι σαν το καπάκι του τάπερ αλλά ένα κομμάτι της μηχανής. Θα έπρεπε κανονικά να την νεκροφιλήσω, να πάρω ένα κουτί μελομακάρονα που έχω ξεχάσει στο πορτ μπαγκάζ από το μιλένιουμ και να την αφήσω ν'αναπαυθεί εν ειρήνη. Αλλά εξακολουθώ να είμαι συναισθηματικά γραπωμένος πάνω της όπως ο πτεροδάκτυλος στην Τέα Λεόνι. Τώρα είναι στο χειρουργείο και την επόμενη εβδομάδα θα την παραλάβω με καινούρια μηχανή και νέα δίψα για ζωή. Ή τουλάχιστον αποφασιστικότητα για άλλα 200 χιλιόμετρα!
Για αύριο το βράδυ κανονίστηκε τελικά το ρομαντικό ραντεβού με την εγγονή της σπιτονοικοκυράς μου. Χρήσιμο παρασκήνιο: τα Χριστούγεννα οι γονείς μου πέτυχαν στο μονοθέσιο ασανσέρ την Lady Fraga.Eκεί αντάλλαξαν ευχές και κοπλιμέντα - λόγω ημερών - και η κυρία τάδε τους ενημέρωσε πως είμαι τόσο καλό παιδί (εγώ) που θέλει να μου γνωρίσει την εγγονή της. "Τέτοιος που 'ναι, τέτοια του αξίζουν" είπε η μητέρα και το θέμα ξεχάστηκε. Μέχρι που ένα βράδυ χτύπησε η πόρτα κι εμφανίστηκε μιά κοπελίτσα να με ρωτήσει αν έχω διαρροή. Της είπα 'όχι' και της έκλεισα ευγενικά την πόρτα γιατί είχα και την Ugly Betty στο ημίχρονο. Στις αρχές του μήνα, τηλεφώνησα στην σπιτονοικοκυρά και εκτυλίχτηκε ο ακόλουθος διάλογος:
"Κυρία τάδε καλημέρα...μπλα μπλα...πώς είστε... μπλα μπλα... τί κάνει η αδελφή σας με την βγαλμένη μέση?"
"(Έχε κατά νου ότι η κυρία τάδε μιλάει ακριβώς όπως ο Βέλγος σεφ του Μάπετ Σόου) Καλά αγόρι μου, θα έρθεις για το ενοίκιο?"
"Δεν θα έρθω σήμερα...θα σας το φέρω μεθαύριο αν δεν σας πειράζει"
"(Παρατεταμένη σιωπή...το μυαλό της κυρίας τάδε λειτουργούσε πιο αργά και θορυβωδώς από το ασανσέρ) Την άλλη εβδομάδα θα κατέβει η εγγόνα μου και μου είπε να σου πω να βγείτε για φαγητό. Είναι αρχιτέκτονας!"
Δεν πα' να 'ναι και τενίστρια, ήθελα να της πω αλλά ένεκα η ανάγκη.
"Με μεγάλη μου χαρά (not) να βγούμε (not). Είμαι σίγουρος πως θα περάσουμε πολύ ωραία (seriously doubt it!). Την είχα συμπαθήσει πολύ (τη δυσεντερία)"
"Ωραία. Θα της το πω για να φορέσει παπούτσια (ντόινγκ!)"
"Για το ενοίκιο είστε εντάξει?"
"Και καθόλου να μην μου το φέρεις παίρνω άλλα 12 και τη σύνταξη του άντρα μου. Εισαγγελέας ήταν."
Στις βεντούζες να τα φας, ήθελα να πω. Αλλά είναι και θεόκουφη και δεν θα έπιανε τόπο η έξωση.
Έτσι θα βγούμε αύριο με την δεν-θυμάμαι-πώς - την-λένε. Ήθελα να πάμε στα McDs, ήθελε να πάμε στο Κόνα Κάι (γιατί ρουπώνει ελαφρυά το βράδυ) τελικά θα πάμε για ένα ποτό και αν έχουμε όρεξη μετά στον Πλούταρχο που "πήρε το cd του από το ψιλικατζίδικο και το έχει λιώσει" (ain't gonna happen!).
Tέλος, αγαπημένο μου ημερολόγιο, με τούτα και μ' εκείνα η καρδιά μου δεν είναι και πάρα πολύ καλά και ο γιατρός είπε πως μπορεί κάποια στιγμή να κάνει κρακ και να ξεραθώ στα καλά καθούμενα. Οκ, δεν είπε αυτό ακριβώς αλλά δεν ήταν και πολύ ευοίωνος. Να αποφεύγω συγκινήσεις, στεναχώριες, το Greek Idol, να πάρω κάτι χάπια, να κάνω βίαιτα (την κοίταξα την λέξη και δεν βρήκα το λήμμα), να ξεκουραστώ και να κάνω τον σταυρό μου. "Στους Aerosmith μπορώ να πάω?" τον ρώτησα. "Πού?!" ήταν η απάντηση του. Σκατά καρδιολόγος. Θα παώ στον Preston Burke. Aν πάντως μου συμβεί το ανεπανόρθωτο, η γιαγιά έχει τους κωδικούς του μπλογκ και θα σας ενημερώσει.
Αυτά τα λίγα. Πάω να πλύνω τα κατασαρόλια γιατί θα έρθει η Πωλινίτσα και υποτίθεται πως δεν έφαγα κοκκινιστό με πατάτες τηγανιτές χθες βράδυ!
Toodles!

Στάση για τσιγάρα

2010-05-06T02:20:00.003+03:00

Νωρίτερα σήμερα το απόγευμα κάναμε με τον Λέννυ μιά βόλτα στη γειτονιά μπας και μυρίσουμε λίγο τις νερατζιές και ανοίξει λίγο η ψυχή μας. Μάταια.
Στην Τοσίτσα σταματήσαμε για τσιγάρα. Έξω από το ψιλικατζίδικο με τα μισοκατεβασμένα στόρια καμιά δεκαπενταριά αστυνομικοί. Άλλοι πέντε μέσα. Ετοιμάζονταν να κατέβουν στο κέντρο για περιπολία. Συνομίλικοι μου μερικοί, μικρότεροι μου οι περισσότεροι. Ένας από αυτούς κρατώντας ένα τυποποιημένο προφιτερόλ είπε σ' έναν συνάδελφο του: "Πόσο έχω λαχταρίσει ένα τέτοιο. Φουσκώνει όμως το γαμημένο". "Φάτο ρε μαλάκα και μην το σκέφτεσαι..." του είπε ο φίλος του , "ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι το τελευταίο σου έτσι όπως γίναμε".
Και τότε κατάλαβα πως γίναμε: φουσκώσαμε τόσο πολύ από πίκρα, θυμό κι απογοήτευση που πλέον δεν μας νοιάζει το αύριο. Όχι γιατί απολαμβάνουμε το σήμερα αλλά γιατί το αύριο μοιάζει με πολυτέλεια. Σαν να μην υπάρχει. Χάθηκε μαζί με τα όνειρα και τις ελπίδες μας. Φτάσαμε στο σημείο που ακόμα και το να ελπίσεις χρειάζεται προσπάθεια κι αγώνα. Ποιός χέστηκε για τα μέτρα και την οικονομία όταν μια έγκυος γυναίκα πεθαίνει την ώρα που δίνει τον προσωπικό της αγώνα για να εξασφαλίσει το μέλλον του παιδιού της? Πώς να μιλήσεις για δικαιοσύνη όταν τρέχει το αίμα? Πώς αφήσαμε να τρέξει αίμα? Εμείς. Όχι οι "άλλοι", όχι οι πολιτικοί, οι αρχηγοί, οι ταγοί, όσοι βγαίνουν σε παράθυρα και μπαλκόνια και μας διαφεντεύουν. Εμείς. Πώς φτάσαμε από το να τους μισούμε τόσο πολύ στο να μισούμε τους διπλανούς και τους εαυτούς μας? Όλοι ξέρουμε πώς. Κι εγώ κι εσείς. Και αύριο θα γυρίσουμε πίσω στην καθημερινότητα μας και σε λίγο καιρό θα έχουμε ξεχάσει τί έγινε σήμερα. Πέφτω για ύπνο με την ελπίδα πως σήμερα όλοι συνειδητοποιήσαμε ότι ο χρόνος μας τελειώνει. Και, δυστυχώς, πλέον δεν είναι σχήμα λόγου.

Εnough!

2010-05-04T11:47:00.002+03:00

To χειρότερο πράγμα με την κρίση της οικονομίας είναι η κυριαρχία του καφέ χρώματος. Έχουμε βαφτεί όλοι καφέ και ό,τι αγγίζουμε γίνεται κι αυτό με τη σειρά του καφέ. Σκατά! Παντού σκατά! "Τί κάνεις?","Πώς είσαι?", "Πως πάει η δουλειά/τα παιδιά/ η ζωή σου?", "Πώς λες να τα πάμε στη Γιουροβίζιον?", όλα έχουν μία μονολεκτική και δύσοσμη απάντηση: σκατά!
Ακόμα και το Λέννυ που είναι φύσει αισιόδοξο πλάσμα, τον έπληξε το δυσοίωνο κλίμα και προχτές έπαιζε για ώρες στο πιάνο το θέμα από το "Love story".
Jinx!
Γι' αυτό αποφάσισα από χθες να νιώθω υπέροχα. Να λέω πως περνάω την καλύτερη φάση της ζωής μου στον ωραιότερο πεζόδρομο της Αθήνας. Τί κι αν αύριο βγω σε ρομαντικό δείπνο με την εγγονή της σπιτονοικοκυράς μου (δεν θες να ξέρεις!)? Τί κι αν τον Αύγουστο ενδέχεται να τηγανίζω πατάτες σε καντίνα της Χαλκίδας? Η ζωή συνεχίζεται. Με λιγότερα λεφτά, αλλά συνεχίζεται. Το αληθινά σκατένιο θα ήταν εκτός από λεφτά να ήταν χάλια οι εξετάσεις μου, να μην είχα την οικογένεια, τους φίλους και την προοπτική πως κάποια στιγμή θα έλθουν στην Ελλάδα οι Bon Jovi. Δεν αντέχεται αυτό το πράγμα να σηκώνεσαι το πρωί βρίζοντας και βλασφημόντας και να συνεχίζεις έτσι όλη τη μέρα, όλη την εβδομάδα, όλο τον μήνα.
Enough!
Aπό χθες αποφάσισα πως η ζωή είναι η ωραία. Όχι απαραίτητα γιατί είναι αλλά περισσότερο γιατί έτσι θέλω εγώ να είναι. Κι ας έχει αγώνες και θυσίες και προβλήματα και ζωνάρι για την μεσούλα της Dita von Teese. Γι' αυτό από χθες έχει ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο που θα το ονομάσω "ουράνιο τόξο". Κι ευτυχώς δεν έχει καφέ χρώμα!
Αυτά και την καλύτερη καλημέρα μου!

Easter eggs

2010-04-13T15:56:00.001+03:00

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου και στον παπά που με διαβάζει πως θα ξαναέγραφα στο μπλογκ μου όταν θα είχε νέο επεισόδιο "Glee". Η Gleemania που με καταδιώκει τους τελευταίους μήνες επιστρέφει απόψε όποτε κι εγώ με τη σειρά μου επιστρέφω στον τόπο του εγκλήματος. Τον τελευταίο χρόνο βέβαια αυτό το ιστολόγιο ανοιγοκλείνει με τέτοια συχνότητα που αν ήταν πατζούρι θα του είχαν ξεκολλήσει οι μεντεσέδες. Anywho!
Θα σας τα πω εν τάχει γιατί στο σπίτι με περιμένουν μπριζόλες και πατάτες τηγανητές. Το Πάσχα πέρασα πολύ ωραία:
Ταξιδέψαμε με τη γιαγιά και το χοντρό για Γαλαξείδι με πλαστές πινακίδες που τις είχα πατήσει κιόλας χάμω για να φαίνονται παλιές και κακοποιημένες. Αυτό συνέβη γιατί στην τροχαία δεν μου έδιναν τις αληθινές ενώ πήγα και έπαιξα όλο το κλασσικό ρεπερτόριο στον διοικητή - από Εκάβη μέχρι Matrix- δεν με λυπήθηκε κανείς. Βγαίνοντας από την Τροχαία, στην ακριβώς διπλανή πόρτα, έχει μαγαζάκι ένας κύριος που με είκοσι ευρώ σου φτιάχνει ό,τι ταμπλέτα θέλεις. Είκοσι ευρώ δεν είχα αλλά του έδωσα προσκλήσεις για το θέατρο και μισό κιλό αρετσίνωτο. Κι έτσι σαλπάραμε. Κι ευτυχώς ο καλός Θεούλης μας λυπήθηκε και δεν καταλήξαμε στα μπουντρούμια της Άμφισσας να κάνουμε τον σταυρό στο κατώφλι του κελιού 33.
Την Μεγάλη Πέμπτη έβαψα τ' αυγά. Για την ακριβεία τα πιο αποτυχημένα αυγά από καταβολής ζαχαροπλαστικής μπογιάς. Σαράντα αυγά. Καλογυαλισμένα μεν, ροζ δε. Λες και ζούσαμε στο κοτέτσι της BiBiBo. Το χειρότερο όμως ήταν πως το βράδυ της Ανάστασης όταν πήγαμε να τσουγκρίσουμε τα αυγά φανέρωσαν κι άλλο ένα ελάττωμα τους: ήταν μελάτα! Όπως καταλαβαίνεις, κάναμε Ανάσταση με τα σφουγγαρόπανα προσπαθώντας να ξεβρωμίσουμε το σπίτι από την αυγουλίλα. Της γιαγιάς ευτυχώς είχε προλάβει να γίνει κοτοπουλάκι (κίτρινο με ροζ πιτσιλιές) όποτε ο Λέννυ τσέπωσε και αδελφάκι. Tην επομένη βέβαια το πάτησε ο χοντροδεινόσαυρος αλλά γιορτές χωρίς λίγο δράμα δεν είναι γιορτές.
Την Μεγάλη Παρασκεύη το μεσημέρι ενώ κοιμόμουν έσπασε το κρεββάτι μου (φαντάσου!). Το λυπηρό ήταν πως κάτω από το κρεββάτι είχα ξεχάσει το λαπτοπ από το προηγούμενο βράδυ που έβλεπα American Idol. Στεναχωρήθηκα για ένα δεκάλεπτο και κυρίως γιατί ήθελα να κάνω επανάληψη στους 'Sopranos'. Ανασύρθηκε κυριολεκτικό πτώμα από τα συντρίμια και έζησα το δράμα της χοντρής παραμάνας που πλακώνει με τα στήθια της το βρέφος που κοιμάται στο κρεββάτι μαζί της. Το καινούριο κομπιούτερ δεν το έχω αγαπήσει ακόμα (και νομίζω πως το έχει καταλάβει).
Γενικά στις διακοπές πέρασα ωραία: κοιμήθηκα πολύ, έφαγα πολύ αρνί, πέρασα χρόνο με την οικογένεια και τους φίλους μου που είχα παραμελήσει τον τελευταίο καιρό και ανακάλυψα πως μου λείπει ένα δόντι. Γύρευε πού το έχασα.
Το καλό είναι πως είναι πια άνοιξη και οι νεραντζιές μοσχοβολούν σε όλη την Αθήνα. Και είναι όμορφο αυτό γιατί όταν επιστρέφεις από λίγες μέρες ξενοιασιάς, πολλές φορές δεν σου αρκούν οι αναμνήσεις και θες κάτι που να σου θυμίζει πως δεν είναι όλα γκρίζα και θλιβερά. Η μικρή διαδρομή από το σπίτι στη δουλειά τα απογεύματα, μου δημιουργεί αυτό το αίσθημα που ώρες ώρες με σφίγγει σαν ζώνη ασφαλείας. Και του χρόνου.
Φιλιά από τις μπριζόλες μου!

Έπεσε έρωτας

2010-03-19T14:03:00.000+02:00

Χθες το πρωί, αν και είχε κρύο, ήταν μιά ωραία συννεφιαμένη μέρα ιδανική για περπάτημα στη κατεψυγμένη Αθήνα. Επειδή όμως είναι πρησμένο το αριστερό μου κότσι τις τελευταίες μέρες δεν μπορούσα να περπατήσω. Έτσι λοιπόν, κατά το μεσημεράκι ήρθε ο Κώστας (ο Μακεδόνας) και πήγαμε βόλτα με το ελικόπτερο. Είχα πάρει και την κουκουνάρα μου μαζί αλλά το όχημα δεν είχε πρίζα κι έτσι ξύλιασαν τα πόδια μου.
Είναι πολύ ωραία η Αθήνα από ψηλά. Μπετό, μπετό, μπετό, θάλασσα και στη μέση η κόκκινη ρόδα του λούνα πάρκ. Βέβαια επειδή η αίσθηση του προσανατολισμού που έχω είναι χειρότερη κι από χάσκι, εκεί που είναι ο Πειραιάς έβλεπα την Κηφισιά κι εκεί που είναι η εθνική όδος έβλεπα την Βουλιαγμένης. Όπως καταλαβαίνεις αυτό οδήγησε σ' επικοινωνιακό αδιέξοδο εμένα και τον Κώστα γιατί εκτός από χαλασμένο dar είμαι και ισχυρογνώμων με αποτέλεσμα να επιμένω πως το καζίνο της Πάρνηθας ήταν το φυλάκιο υπ' αριθμόν 7 του ναύσταθμου Σαλαμίνας - γνωστό και ως 'Φωφώ 7'. Mεγάλο μπλέξιμο. Επίσης, με είχε εκνευρίσει απίθανα το γεγονός πως οδηγούσε και ταυτόχρονα έπαιζε το μπαγλαμαδάκι του. "Είσαι σίγουρος πως μπορείς να οδηγήσεις έτσι?" τον ρώτησα. "Σοβαρολογείς?! Μιά φορά πέταξα αγκαλιά με το τρομπόνι μου" απάντησε. Κάποια στιγμή αποφασίσαμε πως η σιωπή έπρεπε επιτέλους να μιλήσει. Έτσι ο Κώστας άρχισε να σιγοψυθιρίζει ένα ποτ πουρί από τις δύο μεγάλες του επιτυχίες κι εγώ αφέθηκα στην τελευταία μου αγαπημένη φαντασίωση (ότι δηλαδή είμαι ο βασικός τραγουδιστής του Glee Club και κάνω πρόβα το 'Παράλληλα' του Notis). Πότε καταλήξαμε να μουρμουρίζουμε και οι δυό "το παιδί από την Κρήτη που το λέγανε Κοσμά" ούτε και κατάλαβα.
Τη σκέψη μου διέκοπτε η φλύαρη πινακίδα που οδηγούσε το ελικόπτερο και κάθε δυό και λίγο έλεγε: "Πετράλωνα" - γκραν κάνει ο μπαγλαμάς, "Μαρούσι"- ξανά μανά γκραν, "Χαλκηδόνα" - δος του να παίζουν τα μπαγλαμαδάκια. Προάστιο και panadol. "Θρακομακεδόνες : λευτεριά στον πατριώτη!" ούρλιαξε ο φον μπαγλαμαδιάν. Πετούσαμε πολύ χαμηλά και αφού ζύγισα τις πιθανότητες άνοιξα την πόρτα και πήδηξα στη λύτρωση του πολλαπλού κατάγματος. Φώναξα "Μάνα, συγχώρα με!" και μετά γκντούπ.
Ξύπνησα το μεθεπόμενο Σαββατοκύριακο. Άνοιξα τα μάτια μου κι ένιωσα όπως η Grace Adler όταν είχε κουτουλήσει στον φανοστάτη και μόλις συνήλθε είδε τον πρίγκιπα της που ήταν ωραίος και γιατρός. Και εβραίος. Και ο Harry Connick jr. Αυτό έπαθα.
Τον είδα να με κοιτά και λιγώθηκα. Ένιωσα αυτό το μοναδικό συναίσθημα, το 'μόλις σε είδα είπα φέρτε σεισμογράφο'. Τον λένε Νέστορα. Γόνος εξέχουσας ιταλικής οικογενείας που ζει στο εξωτερικό κι έτυχε να είναι στην Ελλάδα για μερικές μέρες γιατί ήθελε ν' αγοράσει ελβιέλες. Με περιμάζωξε μετά το πέσιμο, μου έβαλε το πόδι και τα μαλλιά σε νάρθηκα και με φρόντιζε ταίζοντας με πατέ σε ορό. Moυ είπε πως θα έπρεπε να μείνω λίγες μέρες ακόμα στο κρεββάτι για να συνέλθω πλήρως. Δεν ήθελα να τον προσβάλλω. Έμεινα για 2 εβδομάδες. Τηλεφώνησα στο Λέννυ να μην ανησυχεί (και κυρίως να μην πουλήσει όλο μου το βιός) και μετά στη γιαγιά να βάλει τα λαζάνια στην κατάψυξη για να τα βρω όταν γυρίσω.
Έζησα για 2 εβδομάδες τον απόλυτο έρωτα. Ο Νέστορας ήταν ένας αληθινός άγγελος. Ευγενής, περιποιητικός, καθαρός. Τιναζόταν από τον ύπνο του για να δει αν είμαι καλά και αν χρειάζομαι κάτι.
Τα μεσημέρια έψηνε στον κήπο και έρχονταν οι φίλοι του για φαγητό. Αν και έκανε κρύο, καθόμασταν έξω και μασουλούσαμε μπριζολάκια και νεφραμιές. Οι φίλοι του ήταν πολύ προσιτοί και όλες τους οι ιστορίες είχαν μια πολύ ζεστή οικειότητα.
Τις νύχτες τυλιγόμασταν με μπλουζοκουβέρτες και καθόμασταν αγκαλιά στην ταράτσα. Κοιτάζαμε τον ουρανό, μιλούσαμε για τις χίμαιρες μας και προσπαθούσαμε ν' αφουγκραστούμε τα μυστικά του κόσμου όλου.
Περνούσαμε όλη τη μέρα μαζί. Ακόμα και τα απογεύματα που έρχονταν οι συνάδελφοι του και κλείνονταν στο μικρό στούντιο του γκαράζ για να ηχογραφήσουν το νέο τους δίσκο, ήμουν κι εγώ εκεί με το καροτσάκι, τη ντουντού και το σουντόκου μου και τον καμάρωνα.
Όλα όμως τα παραμύθια έχουν κι ένα τέλος. Ο Νέστορας είχε τελειώσει με τα ψώνια του και τα μαλλιά μου ήταν πιο μεταξωτά από ποτέ. Είχε έρθει η ώρα να χωρίσουμε. Εγώ να γυρίσω πίσω στα Εξάρχεια που ήταν ανησυχητικά ήρεμα τις εβδομάδες που έλειπα και ο Νέστορας να ξεκινήσει την μεγάλη περιοδεία με το συγκρότημα του.
Νωρίς χθες το πρωί ήρθε ο Κώστας με το ελικόπτερο να με περισυλλέξει. Εν τω μέσω των μπουτιών του είχε μια μπασαβιόλα- θα 'παιρνα ταξί αλλά έπεσα πάνω στην απεργία. Ο έλικας είχε σηκώσει μαϊστρο. Σήκωσα τον γιακά του επενδύτη και κοίταξα το Νέστορα που στεκόταν στην εξώπορτα. Πελώριος, χνουδωτός, ευγενικός με λίγες τσίμπλες στα μάτια. Δεν μιλήσαμε. Του έστειλα ένα φιλί. Το πήρε ο έλικας και το πέταξε πάνω σ' ένα πιθάρι. Όπως σηκωνόταν το ελικόπτερο του έριξα μια τελευταία ματιά.
Ο Κώστας κοίταξε το δεξί μου μάτι που είχε βουρκώσει. Μετά κοίταξε την αλογοουρά μου. "Να σου πω ένα τραγούδι?" με ρώτησε. "Αν πεις τη 'Λίζα και την κορνίζα' μόλις κατεβούμε θα σου κάνω μήνυση" απάντησα. "Όχι άλλο θα πω. Ένα που ταιριάζει στην περίσταση" είπε. "Έτσι όπως γίναμε, πες το να σου φύγει ο καημός" του είπα και κοίταξα μπροστά. Το παρμπρίζ του ελικοπτέρου ήταν βρώμικο. Ήταν όμως ξεκάθαρο πως ο ήλιος είχε βγει ξανά.

Τραγούδια για τις μέρες #42: In love (with Glee)

2010-02-14T05:32:00.005+02:00

Imagine

Jump

Defying gravity

Sweet Caroline

Don't stop believing

Somebody to love

Maybe this time

Bust your windows

My life would suck without you

Δικαιολογητικά απουσίας

2010-02-12T16:09:00.002+02:00

Στα 5 χρόνια που έχω αυτό το μπλογκ είχα ακούσει πολλές φορές από άλλους μπλόγκερς που διάβαζα και σιγά σιγά έγραφαν όλο και αραιότερα (μέχρι που έκλεισαν οι περισσότεροι) πως δεν είχαν χρόνο για να γράψουν. "Βλακείες" σκεφτόμουν. Γιατί πώς γίνεται να μην βρίσκεις λίγα λεπτά έστω κάθε δεύτερη ή τρίτη μέρα για να γράψεις δυό λόγια. Μια σκέψη, μια φωτογραφία, κάτι που να δηλώνει πως δεν εξαφανίστηκες. Τους τελευταίους μήνες έκανα ακριβώς την ίδια σκέψη και για τον εαυτό μου. Και όλο έλεγα αύριο και αύριο και αύριο. Και περνούσαν οι εβδομάδες. Τελικά όμως δεν φταίει ο χρόνος.
Τους τελευταίους μήνες, τον τελευταίο χρόνο περίπου δηλαδή, ζω στη δουλειά μου. Ξέρω πως αυτό ακούγεται παράδοξο γιατί μόνο εγώ γνωρίζω πόσο τεμπέλης είμαι. Ο πραγματικός χρόνος που αφιερώνω τους τελευταίους μήνες στην προσωπική μου ζωή είναι σχεδόν μηδαμινός. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να μην έχω άλλες εικόνες ή ερεθίσματα πέραν αυτών της δουλειάς. Φίλους δεν έβλεπα, γονείς δεν έβλεπα, το Λέννυ μπήκε στο bootcamp κι ούτε ξέρω τί κάνει, η Φρόσω έπεσε σε νάρκη, η γιαγιά παντρολογιέται. Όπως καταλαβαίνεις, δεν έχω ιδέα τί γίνεται στο σύμπαν.
Θα μπορούσα βεβαίως να σ' ενημερώνω διαρκώς για τα παράδοξα που συμβαίνουν στη δουλειά αλλά αυτό θα σήμαινε κατάφωρο bitching με συνεπάγοντα σαλόνια στην Espresso και πολλά ζευγάρια μαύρων γυαλιών έξω από την Ευελπίδων και, τελικώς, μερική ή όλικη αναπηρία (μου) από τις απανταχού κλωτσιές. Γιατί λοιπόν να σύρω στο βούρκο των tabloids τον πολύπαθο χώρο της Τέχνης που, ως γνωστόν, είναι αγγελικά πλασμένος?

Τώρα πια όμως πέρασε η μπόρα. Οι παραστάσεις ανέβηκαν, το μυαλό άρχισε πάλι να πήζει, το άγχος υποχωρεί μέρα με τη μέρα και ίσως στις επόμενες μέρες επανέλθει η ζωή (μου) στους κουλεμανσόν ρυθμούς της.
Καλά κούλουμα! Not!

A smile for the morning after

2010-02-10T01:43:00.002+02:00

Σκέφτηκα να μην αρχίσω κατευθείαν με το τερατώδες ποστ που ετοιμάζω. Είναι βράδυ και βρέχει και μάλλον θα ξυπνήσουμε με βροχή. Οπότε για πρωινό καφέ προτίμησα ένα πολύ ωραίο τραγούδι και μια βόλτα με ποδήλατο. Οι μέρες που έρχονται ξεκινούν από "Α" κι έχουν χρώμα "Μελί". Καλημέρα!

Η καλή η μέρα

2010-01-11T06:02:00.002+02:00

Η ώρα είναι 05:50 και είμαι εδώ και δυό ώρες ξύπνιος. Έβλεπα στον ύπνο μου πως περνούσαν οι μέρες. Πώς είναι στο "Πιο λαμπρό αστέρι" με τη Βουγιουκλάκη και τον Δημήτρη Ραζέλλο που κυνηγιούνται στις ακρογιαλιές της Γλυφάδας, υπό τους ήχους του "γύρε στην πέτρα και δεν πειράζει", ενώ μαδιέται αχνά αλλά δαιμονισμένα ένα από εκείνα τα ημερολόγια τοίχου που στην πίσω πλευρά έγραφαν πετυχημένες παροιμίες? Αυτό έβλεπα. Μόνο που αντί να σβαρνιέμαι στα βότσαλα της παραλίας καθόμουν λέει σε μιά καρέκλα, ο χρόνος περνούσε και τα νύχια μου δεν μάκραιναν! Αυτό ήταν πολύ alarming γιατί (α) τα νύχια μου τα περιποιούμαι τουλάστιχον δις εβδομαδιαίως και (β) ακόμα και στην πιο άβολη καρέκλα θα βρω τρόπο ν' απλωθώ σαν φρεσκοπλυμένο κατωσέντονο αντί να κάτσω σαν καθωσπρέπει ουρσουλίνα.
Γύρισα από δω, χτυπήθηκα από 'κει στο τέλος σηκώθηκα. Αρχικά με πιάσαν τα διαόλια μου και σκέφτηκα να βάλω ηλεκτρική και να σηκώσω το τριώροφο στο ποδάρι. Αλλά το σπίτι λάμπει και δεν υπάρχει λόγος να μαδήσω τα χαλιά. Ζέστανα ένα σουβλάκι (της μαμάς) κι εκεί στην άκρη της κουζίνας μ' έπιασε ένας ανεξήγητος θυμός με τον Σκάι και το σλόγκαν "ούτε σταγόνα χαμένη". Ο θυμός προήλθε από ένα ντοκυμαντέρ που έβλεπα προχτές με ένα παιδάκι που δεν είχε πρόσωπο. Επειδή ήταν το πιο ανατριχιαστικό πράγμα που έχω δει στη ζωή μου (την Τζέσσυ Παπουτσή με μαγιό included) ξαγρύπνησα και προχτές. Σύνολο δύο αγρυπνίες! Γι' αυτό πήγα κι έβαλα πλυντήριο με 9 κάλτσες κι ένα σόρτς του τέννις.
Τώρα είμαι κάπως καλύτερα! Ο καφές είναι ζεστός, το κέηκ μισοφαγωμένο και το τασάκι έχει μόνο ένα τσιγάρο. Το ξέρω από τώρα πως κατά τις 11 θα κουτουλάω από τη νύστα αλλά χάρη στο νέο μου teenie-weenie μαξιλαράκι, τον Μαξ, μπορώ οπουδήποτε να ξεραθώ έστω και για ένα λυτρωτικό δεκάλεπτο.
Σήμερα είναι μιά μέρα με χιλιάδες υποχρεώσεις. Αλλά είναι πλέον η Καινούρια μέρα. Καλημέρα λοιπόν. Έστω κι άν πολύ νωρίς ακόμα.

Perfect (20)10

2009-12-31T22:05:00.002+02:00

Ό,τι κι αν ήταν, πάει... πέρασε. Γυρίζουμε την πλάτη στο 2009 και καμαρώνουμε με το καλό μας προφίλ τη νέα χρονιά. Εγώ και όλος ο ζωολογικός κήπος σας ευχόμαστε υγεία, αγάπη κι ευγνωμοσύνη.

Dance one year in, kiss one goodbye.

Καλή χρονιά!

Έξυπνα δώρα για τις γιορτές / Έχει δίκιο η Μαρία

2009-12-21T01:54:00.001+02:00

Τραγούδια για τις μέρες #41: Annie fine

2009-11-28T20:43:00.012+02:00

Don't ask me why

Pavemet cracks

Savage

Precious

A whiter shade of pale

Shame

Lovesong for a vampire

Anything but strong

Who's that girl (live in Central Park)

There must be an angel (playing with my heart)

Yπερκόπωση σε τέσσερις κινήσεις

2009-11-27T12:39:00.007+02:00

Lenny

Φρόσω

Βella

Άγνωστος χοντρός κύριος

Ooops! You did it again! And again!

2009-11-25T21:29:00.003+02:00

Οκ! Μετά από τόσο καιρό που είχα να γράψω στο ευλογημένο τούτο βλογ - και μιά που τα πράγματα είναι σχετικά καλύτερα πλέον - σκεφτόμουν να καταπιαστώ μ' ένα πολύ ευχάριστο θέμα τύπου "Η ζωή είναι ωραία/ γειά σου Λίτσα Τσαγανέα".
Γύρισα που λες χαρούμενος χτες βράδυ σπίτι εφοδιασμένος με κόκα κόλα, πακοτίνια και μιά χύτρα λαχανοντολμάδες έτοιμος να επαναλειτουργήσω το, υπό κατάρευση, ηλεκτρονικό μου 'μερολόγιο. Μόλις όμως μπήκα στο σπίτι θυμήθηκα πως δεν έχω ιντερνέτ γιατί αλλάζω προαγωγό. Φτού και re-φτού!
Όταν άναψα το φως για να παρατήσω τους ντολμάδες μαζί με τα συντρίμια μου άρχισαν διάφορα πράγματα να μου κάνουν εντύπωση. Par example, στην κουζίνα υπήρχαν 2 μπύρες ανοιχτές και άδειες. Συγκεκριμένα οι δυο μπύρες που μπήκαν σπίτι τον περασμένο Απρίλιο. Ένα γυάλινο βαζάκι με κέρματα που ξεχείλιζαν, απουσίαζε - μαζί με το περιεχόμενο που μπορεί να έφτανε και τα 2 έυρω σε σύνολο.
Μπαίνοντας στην κρεββατοκάμαρα και μετά στο γραφείο κατάλαβα τι είχε γίνει. Ξανά! Από ένα σημείο και μετά δεν μπορείς ούτε να θυμώσεις! Οπότε τί να κάνω? Άρχισα να μαζεύω πάλι τα ρούχα από το πάτωμα και να ψάχνω ταυτόχρονα για το τί μου έλειπε.
Αυτή τη φορά οι επισκέπτες, ευτυχώς, δεν έφυγαν με άδεια χέρια. Έχουμε και λέμε:
- ένα χαλί της γιαγιάς που μισούσα αλλά κράτησα από υποχρέωση γιατί το θεώρησε δίκαιη ανταλλαγή: της κάνω την χάρη να βγάζει βόλτα το χοντρό και μου δίνει το χαλί. It's a -very weird - deal!
- το καινούριο cd της Αλεξίου που είχα βάλει κάτω από την πόρτα του μπάνιου για να μην κλείνει όταν κάνει ρεύμα από το παραθύρι του φωταγωγού. Τους περιμένει μιά πολύ δυσάρεστη έκπληξη!
- ένα ταψί γαλακτομπούρεκο - από εκείνα τα μοντέρνα, με το καταιφένιο μαλλί,
- μιά γλάστρα μ' ένα απροσδιόριστο φυτό με μελιτζανί ανθούς που, περιέργως, δεν ήταν μελιτζανιά,
- 11 κάλτσες -- κάλτσες, όχι ζευγάρια (!)
- μιά μπλούζα "Mean people suck, nice people swallow" που πλέον δεν μου χωρούσε και πλέον φορούσε ο Λέννυ στο αυτοκίνητο και
- ένα κινητό από τα τρισβάθα του 1997. Δεν θα το θυμόμουν καν αλλά το ανακάλυψα πριν λίγες μέρες σε μία κούτα που έγραφε "Jurassic" με πράσινο μαρκαδόρο.
Βασικά μόνο για το γαλακτομπούρεκο στεναχωρήθηκα. Και το ταψάκι του που ήταν πυρίμαχο και μουσταρδί. Κανονικά θα έπρεπε να βγω στον Αυτιά και να καταγγείλω την τύχη μου την διαρρήκτρια και το ανάλγητο κράτος αλλά η πρωινή μου φάτσα είναι σακουλιασμένη και με το δεδομένο πως η κάμερα προσθέτει (και δεν χωράω σε μία μόνο) θα βγω σαν το Ντρούπη. Οπότε άστο! Έτσι κι αλλιώς, όπως πάει το πράγμα, σε μερικούς μήνες θα με κάνει σαλόνι η Espresso με τίτλο "Με παραβίασαν 312 φορές σε 12 μήνες".
Η αναμονή ανταμοίβειται (σωστά δεν το έγραψα?!)
Και το μαγαζί ξανάνοιξε!

I feel pretty...

2009-11-05T14:08:00.002+02:00

ooohhh so pretty...

Τhe other side of the moon

2009-11-03T00:12:00.002+02:00

Τον τελευταίο καιρό κρατάω μιά απόσταση από το μπλόγκ μου. Δεν γράφω, δεν απαντάω σε μηνύματα και μέηλ, δεν το ανοίγω καν για να δω τί κάνουν οι αράχνες που πιάνει σιγά σιγά. Έχουν περάσει τεσσεράμιση χρόνια από το πρώτο ποστ και δεν το έχω βαρεθεί ακόμα. Δεν θέλω να το κλείσω και δεν το έχω παρατήσει στο δρόμο της φθοράς.
Απλά τον τελευταίο καιρό δεν μπορώ. Δεν μπορώ να γράψω, δεν μπορώ να μιλήσω ή να σκεφτώ. Όπως πολύ καλά γνωρίζετε σκοπός του κάθε μπλόγκερ είναι να πει κάτι και όχι ν' ανεβάσει καταναγκαστικά κείμενα. Τα ημερολόγια μας είναι κομμάτια του εαυτού μας και όχι ψυχαναγκασμοί.
Τον τελευταίο καιρό δεν μπορώ να βρω ποιό κομμάτι του εαυτού μου μπορεί να συνδεθεί με αυτό το μπλόγκ. Διαβάζω παλιά μου ποστς και νιώθω πως τα έγραψε ένας άλλος. Κάποιος που το τελευταίο διάστημα δεν κατοικεί μέσα μου. Την θέση του έχει πάρει κάποιος που δεν θέλω να ξέρω. Δεν έχει νόημα να σας πω περισσότερα. Έχω χάσει την ισορροπία μου και όλο και πιο συχνά ξεχνάω πώς τραβάνε από τη ζωή ευτυχία αντί για δηλητήριο.
Νιώθω πως πολλά πράγματα αυτή τη στιγμή είναι λερωμένα. Φυσικό είναι. Αυτά συμβαίνουν κάποιες στιγμές. Απλά δεν θέλω να μεταφέρω εδώ γκρίνια, απογοήτευση και θυμό. Εδώ είναι η παιδική χαρά μου. Θα γυαλίσω τις κούνιες μου και θα ξαναγυρίσω. Πολύ σύντομα.
Να προσέχετε, να είστε καλοί και τίμιοι.

Μεταβολισμός χαρακτήρα.

2009-10-22T13:00:00.001+03:00

Από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ χάμου έχουν συμβεί πολλά κι αδιάφορα.

* Μετακόμισα στο καινούριο μου σπίτι που είναι πραγματικά υπέροχο! Έχει αληθινή κουζίνα, αληθινό μπάνιο με κανονική μπανιέρα, κρεββατοκάμαρα, γραφείο, μεγάλο χωλ που έχω μετατρέψει σε lounge μπαρ (κάθομαι σ' ένα σκαμπό και πίνω νερό με διπλό πάγο κάτω από μια πλαφονιέρα που δεν υπάρχει) και ένα τεράστιο σαλόνι που το κρατώ επίτηδες άδειο για να μου χρησιμεύει ως ballroom και τα σαββατόβραδα χορεύω βαλς με μιά γλάστρα. Stop!
** Η Μπουλού απέχει μόλις δυό πορτοκαλιές ρίγες και μιά σειρήνα από το να γίνει η ναυαρχίδα των σκουπιδιαρέων. Βιβλία, cds, ρούχα, αφίσες, ράφια, παιχνίδια της Φρόσως, παιχνίδια του Λέννυ, χαρτιά, χαρτιά, χαρτιά και ούτε ένα φαγώσιμο για τις δύσκολες ώρες. Stop!
*** Στη δουλειά έχω γράψει με μεγάλα γράμματα στον πίνακα του γραφείου "έρχεται το κάθε τσόλι και ρωτάει σ' αυτή την πόλη πώς θα γίνει αφεντικό". Το βλέπω, το ξαναβλέπω και καθημερινά απορώ πώς γίνεται οι άνθρωποι να χτίζουν καριέρες την ώρα που λείπουν από το λεξιλόγιο τους οι λέξεις "ευχαριστώ" και "παρακαλώ". Γι' αυτό και πλέον δεν απορώ που οι ελέφαντες ζωγραφίζουν: υπάρχουν και δίποδα ζώα που ασχολούνται με την Τέχνη. Stop!
**** Η Φρόσω έχει γίνει η καλύτερη φίλη του αστυνομικού τμήματος Εξαρχείων. Όταν δε περνάμε απέξω την πιάνει σκοτοδίνη και ξαπλώνει φαρδυά πλατυά στο πεζοδρόμιο για να σε αναγκάσει να την πάρεις αγκαλιά. Άντε τώρα εσύ να κάνεις το σκυλί σφουγγαρίστρα μπροστά σε τόσα γκλόμπς. Την βλέπουν τα ΜΑΤ έτσι χοντροκαμωμένη και δοντού και λιγώνονται. Kαι όταν έχουν βάρδια έξω από το θέατρο μας χτυπάνε την πόρτα για να την δουν. Αυτή τη στιγμή είναι ξαπλωμένη αγκαλιά με τον φίλο της τον πυροσβεστήρα. Stop!
***** Μέσα σε όλα αυτά προσθέστε μιά δηλητηρίαση, τριπλό μπαταριακό crush της Μπουλούς εν τω μέσω κατακλυσμού, έναν μπαμπά που αποφάσισε πως το Metropolitan είναι το νέο hot spot των συνταξιούχων, ένα βαφτιστήρι που έκλεισε μήνα κι ακόμα δεν έχω καταφέρει να δω και πολλά άλλα που αν αρχίσω να τα γράφω θα είναι σαν να εξομοιώνομαι με τη γκρίνια που μας κεραυνοβολεί εσχάτως. Stop!
****** Αλλά έρχονται καλύτερες μέρες! Είμαι βέβαιος! Stop!

Who's your daddy?!

2009-09-29T16:06:00.002+03:00

Η επιστροφή του Υποκόμη

2009-09-26T21:52:00.008+03:00

Πληροφορίες εντός

Tων παθών

2009-09-18T13:18:00.003+03:00

Aυτό που μουαρέσει με αυτή τη χρονιά που διανύουμε είναι το ότι αν με ρωτήσεις "ποιά 'ηταν η χειρότερη εβδομάδα του χρόνου" δεν θα ήξερα ποιά να πρωτοδιαλέξω! Bottom - πιο bottom - rock bottom - hard rock bottom και το βαρέλι δεν έχει πάτο. Χαίρε βάθος απύθμενο!
Αλλά τί να κάνεις?
Χτυπάει το τηλέφωνο και δεν ξέρεις ποιός είναι και τί μαλακία θα του έχει κατέβει στη γκλάβα. Χτυπάει το κουδούνι και δεν ξέρεις ποιός κάφρος θέλει να ρίξει μιά ματιά στο σπίτι που μένεις και πλέον είναι up for grabs. Πάνε οι εποχές που οι μόνοι που κουδούνιζαν την πόρτα μου ήταν τα παιδιά του Pizza Hut με πίτσες και σκορδοκαλούδια.
ΒTW, ξαναμετακομίζω! Για δεύτερη φορά μέσα σε 6 μήνες. Μην φανταστείς, δεν πάω και πολύ μακριά, στον κάτω όροφο αλλά σε πολύ πολύ μεγαλύτερο διαμέρισμα. Είναι πάρα πολύ ωραίο κι έχει και χώρο στο χωλ για να βάλω μια ωραιότατη 'κουτσομπόλα', η οποία κατά πάσα πιθανότητα θα είναι ένα 'Lazy boy' με χώρο για εφημερίδα/empire/ downtown κι ένα παλιακό τηλέφωνο με χοντρό περμανάντ καλώδιο. Κατά προτίμηση κόκκινο! Η ευχάριστη στιγμή των τελευταίων ημερών ήταν όταν μπήκα στην πολυκατοικία χ8ες βράδυ και μοσχοβολούσαν τα φρεσκογυαλισμένα πατώματα. Bliss!
Kατά τα άλλα, σκατά! Η Φρόσω μεγαλώνει αλλά η σπιτονοικοκυρά δεν την θέλει και βλέπω να της βάζω τακούνια και μπούργκα και να λέω πως είναι η κοντή μου ασκημομούρα εξαδέλφη από το Αίγιο.
Στη δουλειά μπαινοβγαίνει τόσος κόσμος και ο καθένας έχει τόσο ζαλιστική θεματολογία που μετά τα πρώτα 15 δεύτερα συζήτησης θέλω να ουρλιάξω "έξω όλοι! θέλω να παίξω pacman!". Ok, αυτό δεν απέχει από την πραγματικότητα γιατί το έκανα δυο-τρεις φορές. Και θα πρέπει να ήμουν και πολύ εκνευρισμένος γιατί με άφησαν ήσυχο (για 5 λεπτά ανεκτίμητης ησυχίας). Με θαύμασα!
Το cd κόλλησε. Πάω να το αλλάξω.
Νομίζω πως θέλω ένα ποτό.
Διπλή μαστίχα.
On the rocks.

υγ. Σε λίγο θα πάω να κουρευτώ σε μια κυρία που η σπεσιαλιτέ της είναι τα ράστα!

KαΨτεΜε

2009-09-12T17:59:00.004+03:00

Τον μακρυπόδαρο κύριο τον λένε Γιάννη Μαντζίκο κι ανέβασε χτες αυτό το βίντεο στο προφίλ του στο facebook, προφανώς γιατί το θεώρησε πολύ έξυπνο και μάγκικο. Υποτίθεται πως ενημερώθηκαν οι αρμόδιοι στο Γ.Ε.Σ. και θα πράξουν τα δέοντα. Μάλλον δεν χρειάζεται να κάνω κανένα άλλο σχόλιο.

Η Τριλογία του καλοκαιριού, μέρος Β: Κι ύστερα ήρθες και μ' έλυσες

2009-09-09T01:41:00.001+03:00

Πριν 11 μήνες περίπου ένα ζευγάρι αγόρασε από έναν εκτροφέα, ένα θηλυκό αγγλικό μπουλντόγκ. Δεν είχαν σκοπό ν' αποκτήσουν σκύλο αλλά το μικρό τους αγοράκι έπασχε από ελαφρυάς μορφής αυτισμό και οι γιατροί τους συνέστησαν πως θα έκανε πολύ καλό στο παιδί αν μεγάλωνε μαζί μ' έναν σκύλο. Και είχαν απόλυτο δίκιο.
Σε λίγους μόνο μήνες το αγοράκι έδειξε θεαματική βελτίωση στην αντίληψη και την επικοινωνία του. Όπως ήταν φυσικό, το αγοράκι και ο σκύλος έγιναν ένα. Μέχρι που μιά μέρα ο σκύλος άρχισε να βήχει.
Ο μπαμπάς πήγε τον σκύλο στον κτηνίατρο και μετά από πολλές εξετάσεις ο κτηνίατρος του είπε πως το σκυλί έχει στένωση αορτής και πολύ σύντομα θα πέθαινε.
Όπως καταλαβαίνεις, αν μιά μέρα το σκυλάκι ξεψυχούσε στην αγκαλιά του παιδιού θα ήταν μιά φρικτή εμπειρία για τον μικρό και θα σήμαινε απίθανη επιδείνωση της υγείας του. Έτσι, λοιπόν, οι γονείς, συμβουλευόμενοι τους γιατρούς που παρακολουθούσαν το παιδί αντικατέστησαν τον σκύλο μ' έναν άλλο, όμοιας ράτσας, μικρότερης ηλικίας αλλά υγιή λέγοντας στο παιδί πως ο σκύλος του έπρεπε να πάει διακοπές κι έστειλε στη θέση του την μικρή της αδελφή.
Ο κτηνίατρος άφησε το άρρωστο μπουλντόγκ σε μιά κλινική μικρών ζώων ελπίζοντας πως εκεί θα περνούσε ήρεμα τις λίγες μέρες που του απέμεναν.
Τρεις μήνες μετά, ένα απογεύμα στην αρχή του Αυγούστου βρεθήκαμε σε αυτή την κλινική. Πριν ακόμα μπούμε μέσα μας γάβγιζε ένα μπουλντόγκ από μιά περιφραγμένη αλάνα με άλλα σκυλιά, στο πλαί της κλινικής. Τα μάτια της ήταν πιο μεγάλα κι από την κοιλίτσα της! Η κτηνίατρος μας είπε την παραπάνω ιστορία σημειώνοντας πως η στένωση αορτής είναι πολύ συνηθισμένη στα μπουλντόγκ αλλά δεν είναι θανατηφόρα: με προσοχή στις δραστηριότητες κι ένα λασίξ την ημέρα το σκυλί θα ζήσει μιά απόλυτα φυσιολογική ζωή.
Το συγκεκριμένο βέβαια σκυλί που είχε μάθει μεγαλώνοντας να είναι όλος ο κόσμος ενός μικρού παιδιού, ζούσε τους τελευταίους μήνες σ' ένα κλουβί, με λίγες ώρες παιχνιδιού την ημέρα. Είχε στο βλέμμα την ίδια προσμονή που είχε ο Λέννυ όταν τον πρωτοαντίκρυσα στη βιτρίνα του pet shop πριν 4,5 χρόνια: λες και σου ζητούσε να την σώσεις.
Την φώναζαν Κλειώ. Κι αν κατά μία διαβολική σύμπτωση διαβάζει αυτό το πόστ κάποιος από την παλιά της οικογένεια να ξέρει πως αυτή τη στιγμή που γράφω ροχαλίζει ευτυχισμένη στο παχιό της μαξιλάρι. Τώρα πια την λέμε 'Φρόσω' και είναι πολύ καλά.

H Tριλογία του καλοκαιριού, μέρος Α : Το πάχος χιλιάδες φορές

2009-09-07T01:41:00.003+03:00

Το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Ιουλίου πήγα στο Γαλαξείδι για να δω λίγο τους γόνεις που παραθέριζαν από τα τέλη Ιουνίου, να μαζέψω τον αλήτη που ξεροστάλιαζε όλη μέρα έξω από τα σαλαμάδικα και να παραλάβω την αυγόπιτα που θα μου έφτιαχνε η γιαγιά.

Έφυγα από την Αθήνα στις 04:30 και λιγότερο από 2 ώρες μετά βρισκόμουν στους Δελφούς με ανοιχτά παράθυρα, Νατάσσα Θεοδωρίδου στη διαπασών και μιά ελαφρυά αδιαθεσία. Μέχρι να φτάσω σπίτι, τα μούτρα μου είχαν φτάσει στο συμπλέκτη και ο πυρετός στο 38,2. Οι γονείς κοιμόντουσαν ακόμα και ο αλήτης ήταν στη θάλασσα με τη γιαγιά. Έφαγα λίγη αυγόπιτα και ξάπλωσα.

Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι ήταν η φωνή της μανούλας να με διατάζει: «Ξύπνα, έφερα τη ζυγαριά!». Μέσα στον ζεματιστό μου ύπνο, αυτή η φράση μου φάνηκε απόλυτα λογική. Ίσως πάλι επειδή αυτό που άκουσα ήταν: «Ξύπνα, έφερα τη συκωταριά!». Από εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε ο καλοκαιρινός μου Γολγοθάς.

Οι γονείς είχαν πλήξει αφόρητα στις διακοπές κι αποφάσισαν να παίξουμε οικογενειακό «Fat Camp» με μοναδικό πρόσκοπο εμένα. Για κάποιο περίεργο – και σας ορκίζομαι πλήρως ανυπόστατο - λόγο θεώρησαν πως μέσα στον μήνα που είχαν να με δουν είχα πάρει τόσα κιλά που από απλό ελεφαντάκι είχα γίνει η έγκυος μάνα του ελέφαντα που είχε φουσκώσει από τα πολλά μπαμπού. Εγώ φυσικά δεν είχα πάρει ούτε ένα κιλό. 96 με άφησαν, 96 με βρήκαν – το καλοκαίρι είμαι πάντα στη συντήρηση.Φαντάσου το όμως αυτό όλο με τον πυρετό να σε καίει.

Και νά οι σαλάτες, και νά οι θερμιδομετρητές, και νά τα ψητά ψάρια, και νά τα λιποτρόπικ, και νά τα μπιφτέκια τ’ αψώμωτα. Ούτε νερό δεν με άφηναν να πιώ γιατί, λέει, φούσκωνε το στομάχι μου! Το ψυγείο είχε μόνο φρούτα, σαλάτες και κάτι λουκάνικα του Λέννυ. Μην φαντάζεσαι, μετρημένα τα είχαν. Το μεγαλύτερο πλήγμα ήταν πως είχαν κρύψει τα κλειδιά του σπιτιού της γιαγιάς για να μην φάω από το ψυγείο της. Και την γιαγιά δεν την έβλεπα γιατί είναι ο αδύναμος κρίκος. Ένα απόγευμα μας έπιασε το σκυλί της Γκεστάπο να μου πετάει η γιαγιά από το μπαλκόνι λίγο παστουρμά από τις γκαμήλες του Σουλάντζου κι έτρεξε να μας καρφώσει στον Γκαίμπελς. Για μία ολόκληρη εβδομάδα η γιαγιά δεν είδε Extreme Makeover.

Όπως έλεγε όμως και η Ευριδίκη «τη μέρα μπαίνω στη φυλακή μου, τη νύχτα βγαίνω στον ουρανό». Στο ρόλο τ’ ουρανού, ο μπακαλιάρος στο Πάνορμο, οι πίτσες στην Άμφισσα και τα σπληνάντερα της Βίδαβης. Μέχρι στην Ιτέα έφτασε η χάρη μου όπου σ’ ένα βράδυ πήγα δυο φορές σε δύο διαφορετικά τραπέζια. Δεν θυμάμαι τί έφαγα αλλά θυμάμαι πως εκείνο το βράδυ βόασα μακαρίως. Το πρωί σολωμό στεγνό (που ούτε ο Λέννυ ο σκουπιδοτενεκές δεν πλησίαζε) και το βράδυ προβατίνα τέσσερα τυριά.

Το αποτέλεσμα αυτής της παρωδίας ήταν οι γονείς να πιστέψουν μετά από λίγες μέρες πως πράγματι αδυνάτιζα. Μπάνιο + περπάτημα + βραστό κολοκύθι = bye bye betoniera. Η αληθινή, βέβαια, εξίσωση ήταν: Μπάνιο + μπιρίμπα + σπληνάντερο = welcome back 2,5 κιλά που είχα να σας δω από το στρατό.

Βέβαια, εκτός από τους γονείς παρατήρησαν κι άλλοι πως είχα πάρει 340 γραμμάρια σε σχέση με το περσινό καλοκαίρι. Αυτές «οι άλλοι» ήταν κοπέλες 38-42, singles ή φρεσκοχωρισμένες που είτε είχαν σουρώσει από τα δάκρυα του χωρισμού είτε είχαν σταφιδιάσει από τις πολλές φρουτοσαλάτες που τρώνε με πολλά νεύρα (μάλλον επειδή δεν είναι burger). Aυτές οι κοπέλες εκτός του ότι έχουν γκρι χρώμα από την αδυναμία, πορεύονται με μιά μυστική αποστολή: να σε πείσουν πως είναι υγιές να μοιάζεις λες κι έχεις καταπιεί το δόντι σου. Μόλις σε δουν σε ρωτάνε (με βδελυγμία): «Πάχυνες?». «Παντρεύτηκες?» της απαντάς καλόκαρδα και χαμογελαστά. Η απάντηση αυτή είναι τόσο αφοπλιστική που μάλλον θα έχεις ξεφορτωθεί μιά για πάντα την χτικιάρα.

Πέραν τούτου, επέστρεψα φράπα στην Αθήνα και, σημειωτέον, αριστεύσας σε πρόσφατες αιματολογικές εξετάσεις – προς απογοήτευση των γονέων που ήθελαν αφορμή για να ξαναπιάσουν το σουξέ «Πάλι φαρμάκια μας ποτίζει το χοντρό».

Πήγα να γραφτώ και σ’ ένα πολύ χάι γυμναστήριο στο κέντρο της Αθήνας. Στη συνέντευξη (!) με ρώτησαν «Γιατί θέλω να πάω στο γυμναστήριο». Τους απάντησα πως βαριέμαι θανατηφόρα τα γυμναστήρια και πως πάω μόνο για την παρέα. Με απέρριψαν!

Υγ. Μόλις τώρα συνειδητοποίησα πως ‘ΤΝS’ είναι η συντομογραφία του ‘TaNasiS’. (semi)Brilliant!

Σόλα: μια κόκκινη γραμμή

2009-09-01T23:15:00.004+03:00

Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα του Σεπτέμβρη. Η πρώτη μέρα μετά τις διακοπές για κάποιους. Η πρώτη μέρα του χρόνου για κάποιους άλλους. Η πρώτη μέρα για μιά πιο ελαφρυά ανταύγεια του μπλε για την σπιτονοικοκυρά μου.
Για 'μένα είναι η πρώτη μέρα μετά την πρώτη μου βουτιά. Πριν 2 μήνες βούτηξα στο νερό και είναι λες κι εκείνο το μακροβούτι κράτησε 60 ακριβώς εικοσιτετράωρα. Βαθιά, πολύ βαθιά, κάθε μέρα και βαθύτερα πέρασε ένα καλοκαίρι και η αλμύρα σφίγγει ακόμα τόσο ασφυκτικά το δέρμα μου.
Οι διακοπές για 'μένα τελείωσαν. Και μαζί τους τελείωσε μια αλυσίδα από δυσάρεστες και κουραστικές μέρες που προηγήθηκαν. Τελείωσε η αποχή, η απραξία, η συναισθηματική κόπωση, η βαρυθυμία, οι ενοχές και η ανομονή για τον καινούριο δίσκο της Whitney Houston.
Φυσικά κι έχω πάρα πολλά να σας διηγηθώ. Αλλά σε λίγο έρχεται η πίτσα μου και στο dvd ήδη παίζει το Anacondas 4: Blood trail (και τρέχα και γύρευε). Από αύριο.
Eίναι η πρώτη μέρα. Η καινούρια μέρα.

Εκ της διευθύνσεως

2009-08-05T20:32:00.002+03:00

you get the gist...!

Project 'Run Baby Run'

2009-07-14T18:58:00.010+03:00

Το τελευταίο μου τσιγάρο / Και χορεύω, χορεύω

2009-06-30T11:50:00.004+03:00

Το παρακάτω βίντεο είναι αφιερωμένο στα τελευταία μου τσιγάρα που θα καπνίσω σήμερα. Φυσικά και θα συνεχίσω να καπνίζω αλλά από αύριο θα είμαι ένας παράνομος, ένας άνθρωπος του περιθωρίου, μια κουφάλα της κοινωνικής οδοντοστοιχίας. Για να τα αντιμετωπίσω όλα αυτά έχω σκοπό από αυρίο ν' αρχίσω και το πιοτί! Ναι, καλά ακούσατε! Τέρμα οι κόκα κόλες και τα μαρτίνι με σπράιτ. Από αύριο θα αναστενάξουν οι τεκίλες. Θα πίνω campari και θα καταπίνω γουλιά γουλιά την πίκρα του κατεστημένου.Θα πίνω από το πρωί για να έχω ένα χαρούμενο buzz όλη την ημέρα και το βράδυ θα χαλαρώνω στον καναπέ με τζιν και ρέγγα που θα έχω κάψει στη βότκα.
Κάθε μέρα κι ένας νέος αγώνας. Τσιγάρα. Μπουκάλια. Και γίνομαι χάλια! Εμπρός της γης οι καπνισμένοι!

Hush Hush; Hush Hush @ Yahoo! Video

P.S. Την Πέμπτη θα διεξαχθούν οι Πανελλήνιες Εξετάσεις. Ετοιμάσου να πατώσεις!

Αγαπημένη μου Γιάννα,

2009-06-29T14:39:00.004+03:00

συγγνώμη που καθυστέρησα να σου απαντήσω στο τελευταίο σου μήνυμα αλλά δεν άδειασα. Ετοιμάζομαι, βλέπεις, για διακοπές και όλη μέρα δοκιμάζω αναπνευστήρες και συνδυασμούς φρούτο - καπέλο.
Ομολογώ πως αρχικά δεν καταλάβα το σιβυλλικό σου sms: "Νανάκο μου είμαι στο Αβγανιστάν με τη Δέσπηνα και χαζέβουμε μπιτζάρ. Πλήτο. Θα το κλείσο το μπορντέλλο. Φιλιά στη γιαγιά".
Απόρησα. Καταρχάς γιατί είχες τουλάχιστον 4 σωστά ορθογραφημένα λέξεις. Ανησύχησα. Και κυρίως προβληματίστηκα γιατί πριν λίγες μέρες είδα στον χασάπη την Τζελιμπίνα και μου είπε πως οι δουλειές στο 'σπίτι' πήγαιναν πολύ καλά. Τους έβαλες και κλιματισμό, έμαθα. Ανοιχτοχέρα όπως πάντα. Δεν τα λυπάσαι τα ευρώ.
Την επομένη,βέβαια, έμαθα για την εφημερίδα και τον σταθμό και κατάλαβα τί εννοούσες. Καλά έκανες και τα έκλεισες και σε συγχαίρω για την απόφαση σου. Τί την ήθελες την εφημερίδα? Αφού οι νυχάρες σου είναι σαν του κοάλα και δεν μπόρεσες ποτέ να την ξεφυλλίσεις. Ακόμα κι όταν έγραφαν για σένα, έβαζες την Πιπί και στα διάβαζε - δεν είναι φοβερό πως κανείς δεν έχει καταλάβει ακόμα πως δεν έβγαλες ούτε το Δημοτικό?! Θυμάμαι που βλέπαμε το "Φάλκον Κρεστ" και ζητούσες από τον Θόδωρο να σου διαβάζει τους υπότιτλους γιατί 'ξέχασες' τα γυαλιά σου - μόνο εσύ και η θεία μου η Ντίνα είστε τόσο πειστικές όταν το λέτε. Από οικονομικά δεν σκαμπάζεις γιατί είσαι δυσλεκτικιά και μπερδεύεις τους δεκαδικούς, ραδιόφωνο δεν ακούς γιατί είσαι θεόκουφη και στο ιντερνέτ δεν μπαίνεις γιατί, όπως πολύ σοφά λες, όταν ήσουν παρούσα στα εγκαίνια του τηλέγραφου τί να σου πει το διαδίκτυο.
Εδώ γενικά το κλίμα δεν είναι και πολύ υπέρ σου. Κάτι για εργαζομένους που έμειναν χωρίς δουλειά λέγανε, κάτι για την ιστορική εφημερίδα, δεν κατάλαβα για να είμαι ειλικρινής. Οι άνθρωποι είναι τόσο κοντόφθαλμοι. Αντί να σ' ευγνωμονούν που ακούστηκε η Ελλάδα στο εξωτερικό, για άλλη μιά φορά, χάρη σ' εσένα σε κατηγορούν κι από πάνω. Εγώ καταλαβαίνω πως μετά τους Ολυμπιακούς ήθελες να ξανακάνεις σαματά. Είχες απόλυτο δίκιο - ειδικά η τελευταία φήμη πως έκανες παζάρια για ν' αγοράσεις εκείνη τη φάλαινα για την πισίνα σου
στη Φαλούν με είχε κάνει έξαλλο. Μέχρι άκαρδη σε είπαν. Βάντα σε ανέβαζαν, Βέηντερ σε κατέβαζαν. Από τους Έλληνες λείπει το όραμα. Γι' αυτό κυβερνάει ακόμα το Χοντρό.
Ήσουν όμως και άτυχη. Εκεί που όλοι σε σκατοψυχάγανε, πέθανε ο Μάικλ Τζάκσον και το κοινό έπαθε μετατόπιση ενδιαφέροντος. Προσπάθησα να διαρρεύσω την φήμη πως τον ξέκανες γιατί είχε αρχίσει να σου μοιάζει υπερβολικά αλλά δεν έπιασε.
Εγώ σε στηρίζω και σ' αγαπώ γι' αυτό που είσαι και κυρίως για την υπόσχεση σου να μου κάνεις δώρο τις Pussycat dolls στα επόμενα γενέθλια μου. Οι υπόλοιποι εδώ βέβαια δεν έχουν τα ίδια αισθήματα και απειλούν πως αν σε πετύχουν στα Selfridges' θα σε πάρουν με τα βιολογικά. Ευκαιρία να δεις αν άξιζε τα λεφτά του το ατσαλόπλεγμα που έντυσες το κρανίο σου. Αν συνεχιστεί τούτη η βαρυθυμία στο ανέκφραστο πρόσωπο σου προτείνω να πάρεις ένα αέτωμα από το Βρετανικό Μουσείο στη πλάτη και να έλθεις στην πατρίδα κολυμπώντας. Ή με μονόροδη μπισικλέτα. Ούτε εκλογές δεν θα κάνουμε, κατευθείαν στο Μαξίμου να πας και να ξεβιδώσεις τα ποδάρια σου στον καναπέ.
Να προσέχεις την ουλίτιδα και να μου στείλεις εκείνο το μπακιρένιο τάσι που βούτηξε ο Θόδωρας από το σπίτι γιατί η γιαγιά ακόμα το κλαίει.

Τα φιλιά μου.

The day the music died

2009-06-26T02:00:00.004+03:00

....................................................................................................................................................

A series of unfortunate events: Νούμερο 'βαρέθηκα να μετράω'

2009-06-18T16:54:00.004+03:00

Θυμάστε που πριν μερικούς μήνες σας έγραφα για την εμπειρία της τραπεζικής ληστείας? Και μετά από λίγο πώς μας διέρρηξαν στη δουλειά? Και πριν λίγες μέρες πώς μου έσπασαν το αυτοκίνητο? Σήμερα λοιπόν θα μιλήσουμε για το πώς μου άνοιξαν το (καινούριο) σπίτι!
Μπαίνω σπίτι που λες σήμερα (για την ακρίβεια πριν μία ωρα) και μου μένει η κλειδαριά στο χέρι. "Ψευτοπράγματα" λέω από μέσα μου - γιατί ποτέ δεν πάει ο νους μου στο κακό. Πάω κατευθείαν στη κουζίνα γιατί λύσσαγα για μιά λεμονίτα. Το πλυντήριο ανοιχτό και όλα τα ρούχα στο πάτωμα. Άπλυτα! Τα ντουλάπια ορθάνοιχτα. Αμέσως σκέφτηκα πως είχε έρθει η γιαγιά (επειδή έχει μιά εμμονή με τ' ανοιχτά ντουλάπια) αλλά μετά σκέφτηκα πως ήμουν χθες όλη τη μέρα με τη γιαγιά οπότε είχε ακλόνητο άλλοθι. Η δεύτερη σκέψη ήταν πως μπήκαν κλέφτες. Μπαίνοντας στη κρεββατοκάμαρα, μου έδωσα εσωτερικά συγχαρητήρια για το αστυνομικό μου δαιμόνιο!
Όλο το περιεχόμενο της ντουλάπας είχε προσγειωθεί στο κρεββάτι. ΌΛΟ! Ρούχα, παπούτσια, σεντόνια, εσώρουχα, το φωτόσπαθο, ένα αυτόγραφο της Ρουσλάνας και δυό πακέτα pizza mexicana (που τα κρύβω στη περίπτωση πολέμου). Όλα αναποδογυρισμένα και όλα εκεί. Γενικά δεν έλειπε τίποτε από το σπίτι. Για μιά στιγμή μ' έπιασε ένας παράλογος φόβος πως είχαν κλέψει την κουρτίνα του μπάνιου αλλά ευτυχώς τίποτα τέτοιο δεν είχε συμβει.
Ήπια τη λεμονίτα μου, έκανα ένα τσίγαρο και κάθισα να σας γράψω ενώ στη Θρασκιά η Βάνα μας λέει ότι "κυνηγάει τους άνδρες και τα δίνει όλα". Αυτός που μπήκε στο σπίτι μου πρέπει να ήταν άνδρας γιατί θέλει δύναμη να κατεβάσεις τις αποθηκευτικές τσάντες με τα ρούχα. Πρέπει να ήταν κοντός γιατί οι πάνω-πάνω ήταν στη θέση τους. Σίγουρα ήταν αδύνατος και με απίθανα χαμηλή αίσθηση του γούστου γιατί δεν μου έλειπε κανένα απολύτως ρούχο. Πιθανολογώ πως πρόκειται για υποχόνδρια αδερφή γιατί ό,τι δεν τον αφορούσε δεν το πείραξε. Τα περισσότερα ρούχα ήταν βγαλμένα από τις τσάντες αλλά τα είχε αφήσει διπλωμένα με τις λεβάντες τους. Πρέπει να ήταν νεαρός γιατί οι ηλικίες από 30 και πάνω έχουν περασμένα στο dna τους τα Star Wars οπότε θα έπαιρνε το φωτόσπαθο. Προφανώς έψαχνε μπιζού και χρήματα. Μπιζού δεν φοράω γιατί με πιάνουν ημικρανίες και αν είχα λεφτά θα έτρωγα παγωτό με τέσσερις μπάλες κι όχι με τρεις.
Τέλος πάντων, κλείνω τώρα γιατί πρέπει να ταχτοποιήσω, να φάω γεμιστά και να λουστραριστώ γιατί το βράδυ εχω σκοπό να τραγουδήσω με την Ελένη Δήμου (seriously). Kαι θα σκέφτομαι πως όποιος έψαχνε, έψαχνε για κάτι πιο απαγορευμένο από λεφτά. Τη φιλοσοφική λίθο φερ' ειπείν.
Cheerios!

To πάθος χιλιάδες φορές

2009-06-15T12:14:00.004+03:00

"Τα πολύ παλιά τα χρόνια, στο ξεκίνημα των καιρών και στο μακρινότερο σημείο της γης ήταν μια πόρτα.
Μια κλειδωμένη πόρτα.
Aπό όλες τις μεριές του κόσμου ταξίδευαν άντρες και γυναίκες με κλειδιά στο χέρι για να ανοίξουνε την πόρτα.
Μα η πόρτα δεν άνοιγε με τίποτα."

Σε λίγες μέρες.
Επιτέλους!

Τραγούδια για τις μέρες #40: A new beginning / Sunrise

2009-06-14T18:01:00.014+03:00

The first cut is the deepest - Sheryl Crow

I needed to fall - REO Speedwagon

Love grows where my Rosemary goes - Edison Lighthouse

Doctor's orders - Carol Douglas

Different worlds - Maureen McGovern

Cars & girls - Prefab Sprout

Please, don't leave me - Pretty Maids

Sunrise - Simply Red

Κ α λ ή
εβ δ ο μ ά δ α!

* τα πρώτα τραγούδια στο πρώτο ποστ που γράφω στο καινούριο μου σπίτι.

Tην εβδομάδα που πέρασε

2009-06-12T09:39:00.002+03:00

* Το προηγούμενο σαββατοκύριακο, έφερα τον Λέννυ για πρώτη φορά στο καινούριο μου σπίτι. Τα Εξάρχεια γενικά του αρέσουν γιατί είναι μια περιοχή με πολλές γάτες κι έτσι περνάει τις ώρες του ξαπλωμένος κάτω από ένα δένδρο με ανοιχτό το στόμα περιμένοντας κάποια μιά λάθος κίνηση. Μόλις άνοιξα την πόρτα του ασανσέρ, κοντοστάθηκε και μετά με κοίταξε (κάπου εδώ πρέπει να σας πω ότι το ασανσέρ της πολυκατοικίας είναι τόσο τρομακτικά μικρό που μετά βίας χωράει η Τάμτα). Θα μπορούσα να ορκιστώ πως στο βλέμμα του Λέννυ είδα την Queen Latifah να μου λέει "Ain't gonna happen, you fruit!". Moυ γύρισε την πλάτη κι άρχισε ν'ανεβαίνει τα σκαλιά. Δυό μέρες δεν κατάφερα να τον βάλω μέσα. Όταν τον έπιασα αγκαλιά για να τον τραβήξω στο λιλιπούτειο κουτάκι, έκανε μιά χειρονομία που έμοιαζε περισσότερο με χαστούκι και λιγότερο με σπρωξιά. Τα παράτησα και τον άφησα ν' ανεβοκατεβαίνει με τις σκάλες.

** Την προηγούμενη Πέμπτη, είδα τη 'Φαίδρα' του Ρίτσου σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη με την Καραμπέτη. Ήταν τόσο κακό που μου ερχόταν να πάρω την αποχαυνωμένη διπλανή μου και να την πετάξω στη σκηνή. Ήταν επίσης τόσο εκχυδαισμένα γκέι στημένο που ντρεπόσουν να κοιτάς. Στα ατελείωτα 50' της παράστασης μόνο ένα πράγμα σκεφτόμουν "Αχ, καυμένη Καριοφυλιά!"

*** Στις εκλογές δεν πρόλαβα να ψηφίσω: πήγα σινεμά με σκοπό να ψηφίσω στην επιστροφή και ξέχασα να πάρω μαζί την ταυτότητα μου. Και είπα ψέμματα στη γιαγιά που με είχε σταυρώσει να σταυρώσω τον Γιωργάκη. Γι' ανταμοιβή μου είχε φτιάξει διπλή ομελέτα με πατάτες και λουκάνικα. Σσσσσ! It's a secret!

**** Aπό το δημοφιλές συγκρότημα 'Φίλοι για πάντα' έχει αποχωρήσει εδώ και καιρό ο Λορέντζος κι έχουν απομείνει μόνο τα δυό αδέλφια. Είναι λιγάκι περίεργο αλλά κανονικά δεν θα έπρεπε να μετονομαστούν σε 'Αδέλφια για πάντα'?

***** Η Ζανέτ Καπούγια είναι και ζωγράφος! Σε μια decadent εξαρχιώτικη κουμπότρυπα που τραβήχτηκα την Τετάρτη ανακάλυψα μιά ασυνάρτητη τοιχογραφία που έφερε την υπογραφή της. Δεσμεύομαι τις επόμενες μέρες να πάω και να το φωτογραφίσω. Μιά που το έφερε η κουβέντα, μην μου στέλνετε παρακαλώ άλλα μηνύματα για το cd της Ζανέτας γιατί εκλάπει από το αυτοκίνητο μαζί με το player. Ευχαριστώ!

****** Το απόγευμα θα επιστρέψω δυναμικά στα βασανιστικά χώματα της Σαλαμίνας όπου υπερέτησα το κομμάτι της παραμεθορίου θητείας μου. 11 κιλά είχα πάρει! Νιώθω μιά συγκίνηση που θα ξαναδώ από κοντά την Μπακαουκία - έτσι την έλεγαν, μην με ρωτήσεις. Περισσότερα για την τουρνέ από αύριο.

******* Χάλασε ο θερμοστάτης και έχω ιδρώσει από τις 08:30!

Α μπιεντό!

Waitress

2009-06-04T12:50:00.004+03:00

" Τί να σου βάλω?"

Το ρομαντικό καλοκαίρι της κυρίας Κορτέση

2009-06-01T12:16:00.005+03:00

Προχθές το βράδυ, αφού τελείωσα το skate στο Σύνταγμα με τον Πάτρικ, την Πένυ και τη Φιλιώ, γύρισα σπίτι να δω την αγαπημένη μου εκπομπή. Εκεί εμφανίστηκε η (ακόμα πιο αγαπημένη) κυρία Κορτέση με πάρα πολλά θέματα.
Η κυρία Κορτέση, που λες, διατηρούσε σεισμό με νεαρότερο άνδρα (23 χρονών) τους τελευταίους 5 μήνες. Ζούσαν αγαπημένοι στην οικία της στην Πολιτεία, μαγειρεύοντας, συζητώντας και βλέποντας dvd. Ο νεαρός μιά μέρα παράτησε στα κρύα του λουτρού την κυρία Κορτέση (ετών 38) για μιά 'γριά πενηντάρα'. Στην πορεία αποκαλύφθηκε πως ο νεαρός είχε προβλήματα στύσης - γι' αυτό και δεν είχαν προχωρήσει την σχέση στο απροχωρητήριο. Μετά η κυρία Κορτέση -που έκλαιγε, έκλαιγε και στεναχωριόταν - είπε πως ο νεαρός (σεκιούριτι στο επάγγελμα) τα'φτιαξε με την πενηντάρα για να προσεγγίσει την θετή της κόρη που είναι αληθινή κόρη μιάς κυρίας από το πάνελ της εκπομπής. Όπως καταλαβαίνεις, η συζήτηση οδηγήθηκε σε τέτοιο σημείο ώστε βγήκε η κυρία Βασιλάκη και τραγούδησε το σουξέ της "Που 'σαι αστυνομία?!"
Και σκεφτόμουν μετά: γιατί την κυρία Κορτέση δεν την έχει προσεγγίσει ακόμα το ΛΑ.Ο.Σ! Τα έχει Ο.Λ.Α.
Kαταρχάς, αυτό το μυστηριώδες που σου αφήνει η εμφάνιση της: είναι/δεν είναι/από ποιόν πλανήτη κουτρουβαλιάστηκε?
Γιατί βλέπει τους ανθρώπους γυμνούς? (seriously! έχει χάρισμα λέμε!))
Είναι εκκλησιομανής και το σεξ το αναφέρει μονάχα ως συνουσία ή έρωτα και φυσικά, δεν πρέπει ποτέ να ενοχλούνται οι γείτονες.
Θαυμάζει τον Ανδρέα Ευαγγελόπουλο και τον αποκαλεί 'Άδωνη" γιατί είναι πανέμορφος, καμπυλωτός και το κορμί του θα το ήθελαν όλες οι γυναίκες.
Σεμνή, ταπεινή, καλοχτενισμένη, γλυκόλαλη, πρόσχαρη, μια αληθινή λαίδη!
Ψηφίζω δαγκώτο lady Κορτέση!

υγ.
Τελείωσαμε επιτέλους με την παγωμένη άνοιξη! Εγώ, ο Κέν και η Μπέλλα σας ευχόμαστε καλό μήνα και καλό καλοκαίρι!

Diversity's got talent!

2009-05-31T01:21:00.002+03:00

Aχ καυμένη Σούζαν! Σε φάγαν τα κυκλώματα!

Backseat footsteps

2009-05-28T15:06:00.006+03:00

Το απόγευμα της Τρίτης πήγα να πάρω τη Μπουλού από την οδό Καλλιδρομίου που την είχα, μετά κόπου μεγάλου, παρκάρει νωρίτερα το πρωί της ίδιας μέρας. Βρήκα το τζάμι της πίσω πόρτας σπασμένο, το cd player άφαντο με τα καλώδια να κρέμονται σαν αρνίσια εντόσθια και το αποτύπωμα μιάς ποδάρας στο κάθισμα. Μαζί με το player έλειπαν και δεκάδες cds με δικές μου επιλογές που με τόσο κόπο είχα κάνει. Ακολουθούν exhibits 1 & 2.

Σήμερα το πρωί μας χτύπησε την πόρτα ένας τύπος που μύριζε και ήθελε συνομωτικά να μας πουλήσει ένα cd/player αυτοκινήτου! Δεν ήταν το δικό μου αλλά δεν είχε και πολλή σημασία. Η συνέχεια ήταν λίγο απρόβλεπτη - και για μένα αλλά κυρίως για τον απατεώνα.

Το ρεζουμέ είναι πως ποτέ δεν ξέρεις τη στιγμή που θα σου φτιάξει η διαλυμένη σου μέρα. Heads up!

Τηλεφώνησε μου

2009-05-23T13:41:00.002+03:00

Αυτό είναι το καινούριο μου τηλέφωνο. Μπορεί να μην είναι ασύρματο αλλά του έβαλα γιγαντιαίο καλώδιο, που τις επόμενες μέρες έχω σκοπό να ντύσω με πολύχρωμη ταινία, κι έτσι μπορώ να το σέρνω ακόμα και στην ταράτσα. Μπορεί να φαίνεται άβολο αλλά σε πληροφορώ πως σήμερα το πρωί σιδέρωνα το πανί της σιδερώστρας (huuuge 'L') και μιλούσα ταυτόχρονα με τη μαμά μου. (Απορία: γιατί οι μαμάδες έχουν πάντα πολλά θέματα μόλις ξυπνήσουν?)
Τέλος πάντων, το μόνο κακό είναι πως επειδή η συσκεύη εκτός από οπτικά ανήκει και τεχνικά στο 1984, δεν μπορώ να αλλάξω το ringtone και από απλό κουδούνισμα να βάλω το "Goody's, λέγεται παρακαλώ!" Αλλά όπως έχουμε πει στη ζωή δεν μπορείς να τα έχεις όλα. Μπορείς όμως να τα φας όλα. Πάω για μπάνιο (not!)

Quiz

2009-05-21T13:03:00.001+03:00

Το σημερινό κουίζ με τίτλο "Ντύσου πρόχειρα και βγάλε το καλτσόν σου" φιλοξενεί μια παλιά αγαπημένη από τις αρχές των '00ς.
Ποιά είναι και κυρίως ποιά ήταν η καθοριστική στιγμή που την έβαλε για πάντα στις μικρές, φτωχές (ρεσιτάλ μιζέριας!) καρδιές μας?

My side of the bed

2009-05-19T14:22:00.002+03:00

Χθες το βράδυ, γύρισα πολύ αργά από τη δουλειά. Έφαγα δυό νεγράκια, έκανα ντους, πήρα το βιβλίο μου και ξάπλωσα. Το κρεββάτι στο καινούριο μου σπίτι είναι πολύ μεγάλο. Χωράει εμένα, το Λέννυ, την Πόλα Αμπντούλ και το μικρό της μπαλέτο. Με πήρε ο ύπνος διαβάζοντας, μου έπεσε το βιβλίο στο κεφάλι κι εγώ με τη σειρά μου έπεσα στο πάτωμα. Οκ, δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε.
Κόντευε 5 το πρωί κι άρχισα να σκέφτομαι τα διπλά κρεββάτια. Παραπάνω από το μισό κρεββάτι ήταν τέλεια στρωμένο. Τις πρώτες μέρες είχα τον ενθουσιασμό της άπλας, αυτό το 'φαρδύς - πλατύς' project που κουκουλώνεσαι κάτω από το πάπλωμα και νομίζεις πως η σπηλιά δεν έχει άκρη. Ξυπνάς το πρωί και είναι όλα ένα κουβάρι: σεντόνια, μαξιλάρια, μαλλιά, πάπλωμα. Όσο περνά όμως ο καιρός, η τρικυμία του ύπνου φθίνει. Δεν ξυπνάς σε τόση μεγάλη αταξία και σιγά σιγά κατασταλάζεις στη μιά μεριά του κρεββατιού. Κι αυτήν κρατάς.
Όσο περνά ο καιρός, χρειάζεσαι λιγότερο χώρο, κοιμάσαι στη μιά πλεύρά και ξυπνάς στην ίδια. Το αντίστοιχο βέβαια συμβαίνει και όταν δεν κοιμάσαι μόνος. Σε αυτή την περίπτωση αντί για την άπλα του κρεββατιού, διαλέγεις την άπλα της αγκαλιάς που έχεις δίπλα σου. Όμως και σ' αυτή την περίπτωση, σιγά σιγά τα πρωινά σε βρίσκουν στην πλευρά του κρεββατιού που είχες διαλέξει από πριν. Μαζεμένο στη γωνιά σου. Δεν είναι περίεργο?
Γιατί χρειαζόμαστε τόσο χώρο όταν αυτός που έχουμε αληθινά ανάγκη είναι πολύ λιγότερος?
Ξέρεις πως είναι τα βράδυα που δεν μπορείς να κοιμηθείς: σκέφτεσαι κάτι που ποτέ δεν θα σου πέρναγε από το μυαλό και σε τριγυρίζει και σε οδηγεί σε άλλες σκέψεις και κάθε μιά από αυτές, συνήθως, είναι αδιέξοδη με αποτέλεσμα στο τέλος να σε πάρει ο ύπνος γιατί μούδιασε το μυαλό σου από τα ερωτηματικά που συσσωρεύτηκαν χωρίς λόγο.
Προσπάθησα να με φανταστώ σ' ένα ηλιόλουστο πάρκο πουλώντας παγωτά. Το μυαλό μου όμως επέστρεφε σε μεγάλα κρεββάτια και σε μικρόσωμους ανθρώπους που γυρνούσαν την πλάτη τους σ' ένα κενό. Πολλές πλάτες, πολλά κενά. Κι έκαναν τα κρεββάτια να μοιάζουν ακόμα μεγαλύτερα. Και τα κενά ακόμη πιο άδεια.

Essential alone - in - bed listening: Turn to stone - Ingrid Michaelson

(Σκόρπιες) Σκηνές από ένα Σαββατοκύριακο

2009-05-17T13:00:00.004+03:00

Σκηνή πρώτη
(ο τελευταίος άνδρας)

Mετά από προτροπή κι επίμονο μαρκάρισμα φίλων, δήλωσα τελικά συμμετοχή στο ριάλιτι "Αγρότης, μόνος, ψάχνει". Μπορεί να μην είμαι αγρότης per se αλλά και αμπέλια ψεκάζω και ελιές τινάζω και μελίσσια διαλύω με το νεροπίστολο μου και όποια χελώνα δω αναποδογυρισμένη, την γυρίζω από την καλή της μεριά μετά από λίγο. Έγραψα τα στοιχεία μου, κότσαρα και μια φωτογραφία από τις Απόκριες του '95 κι απάντησα στις ερωτήσεις. Στην ερώτηση "τί προσέχετε σε μιά γυναίκα που συναντάτε πρώτη φορά" απάντησα πως δεν προσέχω τίποτα. Θα προτιμούσα όμως να μην έχει τερατώδη αυτιά και να έχει δει το "Star Wars" τουλάστιχον μία φορά. Επίσης ρώτησαν "τί είναι για σας πιο σημαντικό στον χαρακτήρα μιάς γυναίκας". Αυτή η ερώτηση με δυσκόλεψε λιγάκι, ομολογώ. Γενικά πιστεύω πως σημαντικό προτέρημα είναι να μασάει με κλειστό στόμα. Αλλά δεν το έγραψα γιατί δεν ήξερα ποιά κατσίκα θα το διαβάσει. Επίσης, καλό είναι να μην ακούει Πάνο Κιάμο γιατί, οκ!, υπάρχουν και όρια αλλά ούτε αυτό το έγραψα. Τελικά αποφάσισα πως αφού την κάνω τη μαλακία ας την φτάσω στα άκρα. Κι έτσι έγραψα: "Εκτιμώ πολύ μιά γυναίκα που η μαμά της μένει σε απόσταση τέτοια που για να σε επισκεφθεί χρειάζεται ν' αλλάξει, μίνιμουμ, 3 συγκοινωνίες μία εκ των οποίων πρέπει οπωσδήποτε να είναι το τραμ. Επίσης, συμπαθώ τις γυναίκες που δεν είναι γλωσσοκοπάνες κι αν φάνε και καμιά καρπαζιά δεν σε στολίζουν με εξώδικα καθώς επίσης και αυτές που ξέρουν πως τον χειμώνα πρέπει να φέρνουν στον σύζυγο τις κλειστές παντόφλες και το καλοκαίρι τις σαγιονάρες. Να μην είναι κοντή, να μην είναι τριχωτή". Ελπίζω αυτή τη φορά να είμαι πιο τυχερός από το "Survivor".

Σκηνή δεύτερη
(Be a singer, be a lover)

Δες το βίντεο που ακολουθεί και μετά πέρασε να με πάρεις να καθίσουμε έξω από ένα σινεμά με πολλά γαριδάκια και να περιμένουμε να φτάσει 25 Νοεμβρίου. Και ν' ακούμε το "Ti voglio/Be italian" από την παράσταση του '92 με τον Jonathan Pryce και την Elaine Paige.

Σκηνή τρίτη
(To σκυλάκι της Μάλτας)

Λέννυ: Δώσε μου το κινητό σου.
Νανάκος: Τί το θες μέσα στη νύχτα.
Λέννυ: Θέλω να ψηφίσω την Μάλτα και μου σώσανε οι μονάδες.
Νανάκος: Τη χοντρή θα ψηφίσεις?
Λέννυ: Ως χοντρός θα την ψηφίσω. Και είναι μόλις 1,5 κιλό πιο παχυά από 'σένα.
Νανάκος: Αν ψηφίσεις τη μπετονιέρα, θα ξυπνήσεις χωρίς μουστάκια.
Λέννυ: Αν δεν ψηφίσω τη Μαλτίζερ, θα ξυπνήσεις χωρίς τοίχους.
Νανάκος: Γιατί δεν ψηφίζεις τον Σάκη που πηδάει από το μανταλάκι?
Λέννυ: Δεν είμαι η γιαγιά σε οίστρο.
Νανάκος: Γιατί δεν ψηφίζεις την Πατρίτσια που είναι μιά μεγάλη κυρία του γαλλικού τραγουδιού?
Λέννυ: Αν ήταν η Πατρίτσια από το "Wall" θα το σκεφτόμουν.
Νανάκος: Γιατί δεν ψηφίζεις την Ντίτα που αγαπάει και τους σκύλους?
Λέννυ: Μα εγώ τους μισώ τους σκύλους.
Νανάκος: Aν ανακαλύψω πως ψήφισες το κιούπι θα τρως μιά εβδομάδα κροκέτες. Από τις φτηνές, τις χύμα.
Λέννυ: Kelba!
Νανάκος: Μίλησε κανείς?
Λέννυ: Έσκασα ... poxt!

Δυό πόρτες έχει η ζωή

2009-05-13T14:14:00.004+03:00

Με αγάπη από τον ρεπόρτερ Ηλία, τα Τρίκαλα κι ένα χώρο δεξιώσεων που μπορεί και να το λένε "Κάστρο" ενώ θα έπρεπε να το λένε "Βυζάντιο".

Αν σου λείπω

2009-05-08T10:35:00.003+03:00

Προχθές το βράδυ είδα στην τηλεόραση το παρακάτω βίντεο κλιπ. (Σας έχω πει για την τελευταία μου μανία με τα Δρακουλίνια και τα Cheetos Mexicana πουπαίρνω αντί για βαλεριάνα κάθε βράδυ?) Ο τραγουδιστής λέγεται Στέλιος Μάξιμος / όποιος βρει το σκοινί να τον δέσει. Οκ, το τραγούδι είναι τόσο φρικτό που και με τον ήχο στο mute σε πονάν τ' αυτιά σου. Αυτό που με παραξένεψε περισσότερο ήταν το σενάριο του κλιπ. Pay atention:
Χτυπάει το κουδούνι κι εμφανίζεται στο κατώφλι της πόρτας ζεύγους τρίτης ηλικίας ο Στέλιος Μάξιμος (υποθέτω τουλάχιστον πως είναι ο ίδιος) αγκαλιά με ωραιότατο ανθοκήπιο. Μπαίνει στο σαλονάκι, κάθεται η ντάμα κι ο παππάς στο καναπεδάκι κι εκεί αρχίζει το μαρτύριο της Γκεστάπο: ο γαμβρός αρπάζει ένα μικρόφωνο (με stand) κι αρχίζει να λέει, να λέει, να φωνάζει και να χειρονομεί. Κάποια στιγμή εμφανίζεται κι ένας φίλος του ράπερ, κάθεται αυτός νευριασμένος στη μπερζέρα κι ο ράπερ λέει τα δικά του, πιάνοντας το μπούτι του. Το ζευγάρι εμβρόντητο στην καρέκλα ενώ αν παγώσουμε την εικόνα θα ακούσουμε τις φωνές στα κεφάλια των ηλικιωμένων: "ανάθεμα και μυριανάθεμα τα μπαλέτα της εγγόνας/ σήκω Μπαγιαντέρα για να δεις τα σουξέ της εποχής κλπ". Προς το τέλος, εμφανίζεται μια κοπέλα 18 κιλών, από αυτές που τρώνε ένα μαρτίνι και 2 πακέτα τσιγάρα για μεσημεριανό, τυλιγμένη με μιά πετσέτα. Ο τραγουδιστής γυρίζει, την κοιτάει και ξαναγυρίζει στο ζεύγος που, υποθέτω, από τα πολλά "στοπ" και "γυρίζουμε" του σκηνοθέτη έχει πάει κι έχει έρθει τρεις φορές στα εφημερεύοντα. Στο τέλος βγάζουν όλοι μαζί μιά αναμνηστική φωτογραφία για να'χουν να θυμούνται την αποφράδα μέρα. Όλοι πριν του ράπερ γιατί συνέχισε να πιάνει το μπούτι του και κόπηκε στο βαρόμετρο κόσμιας συμπεριφοράς.
Αυτό είναι όλο κι ό,τι κατάλαβες, κατάλαβες. Η μόνη λογική εξήγηση που κατάφερα να δώσω και να δικαιολογήσω το σεναριακό εύρημα είναι πως ο τραγουδιστής υποδύεται το χαπάκι της πίεσης, γι' αυτό κι απευθύνεται στους ηλικιωμένους. Και η κοπέλα είναι η αποκλειστική που προσέχει το ζεύγος (και στη συνέχεια θα τους κληρονομήσει). Αν έχετε καμιά καλύτερη ιδέα, please διαφωτίστε με γιατί χτες οδηγούσα 4,5 ώρες και πολύ με απασχολούσε το θέμα. Με απασχόλησε και η ελληνική ραπ, εν γένει, αλλά τώρα δεν προλαβαίνω - γιατί χτες μπορεί και να παντρεύτηκε η Μέρεντιθ τον Ντέρεκ και πρέπει να το διαλευκάνω. Toodles!

Μέρες που έφυγαν, ώρες που έρχονται

2009-05-06T14:03:00.001+03:00

Όπως το περσινό καλοκαίρι, έτσι και το Πάσχα φέτος κινήθηκε σε "baby-boom" μοτίβο: το Γαλαξείδι είχε μετατραπεί σε σκηνικό του 'Οχτάποδα φρικιά' μόνο που αντί για αράχνες και ταραντούλες σε καταδίωκαν καρότσια και μωρά, μπιμπερό και πάνες, σκουφιά και παγουρίνια. Τόσα πολλά μωρά είχα να δω από το νηπιαγωγείο. Σε κάθε γωνιά, στην εκκλησία, στη λεωφόρο, στα πάρκα, στους κήπους! Κι όποιος δεν είχε μωρό, χάϊδευε μια τρομπαρισμένη κοιλίτσα. Και πρέπει να ξέρετε πως οι νέοι γονείς παρεξηγούνται όταν παρομοιάζεις το παιδί τους με το σκυλί σου. Τον λόγο βέβαια δεν τον καταλαβαίνω αφού το Λέννυ στους έξι μήνες ήταν πανέμορφο κι έπιανε πουλιά στον αέρα (κυριολεκτικά) ενώ το μωρό της Ρόζμαρι (επίσης, κυριολεκτικά) στους έξι μήνες θυμίζει κατσιμάμουνα που δεν μπορεί να περπατήσει στα τέσσερα.
Γι' αυτό λοιπόν και αποφασίσαμε με τον Θύμιο να εμφανίσουμε του χρόνου τα δικά μας μωρά! Θα νοικιάσουμε για 4 μέρες από ένα μωρό ο καθένας. Εγώ θα έχω ένα μαύρο και θα λέω πως το έκανα με τη Ριχάνα! Ο Θύμιος θα έχει ένα κίτρινο και θα λέει πως το έκανε με τη Γκονγκ Λι. Την επόμενη χρόνια, θα εμφανίσουμε άλλα μωρά, διαφορετικού φύλου, χρώματος και ηλικίας κάνοντας τους ανύποπτους ότι "μα είναι το ίδιο μωρό με το περσινό". Αυτό θα το επαναλαμβάνουμε μέχρι να εξαντληθούν τα φύλα και τα χρωματολόγια.

Η γρίπη των χοίρων. Όπως πολύ καλά γνωρίζετε, αρρωσταίνω από 2 έως 27 φορές τον χρόνο. Συνήθως γιατί θεωρώ υποχρέωση μου απέναντι στη Τέχνη όταν οδηγώ φρεσκολουσμένος να έχω και τα 4 παράθυρα της Μπουλούς ανοιχτά και να παίζει στη διαπασών το "Γιαρέμ-Γιαρέμ". Έτσι λοιπόν, όποια καινούρια γρίπη κυκλοφορεί τρυπώνει από το παράθυρο και της κάνω crash test πριν ακόμα την πάρουν είδηση στο Λοιμωδών.
Εδώ και 5 μέρες, λοιπόν, είμαι πάλι ζαβλακωμένος. Λίγο πυρετό, λίγο πόνο στο σώμα, λίγο πονόλαιμο, λίγο αγκαλιάζω την κολώνα και με παίρνει ο ύπνος. Δυστυχώς, αυτά δεν είναι τα συμπτώματα της διαβόητης γρίπης. Όπως καταλαβαίνετε, είμαι πάρα πολύ στεναχωρημένος γιατί μετά από τόσα χρόνια που στέκομαι ακλόνητος στο πλευρό του μπέϊκον, αυτό προτίμησε το Μεξικό αντί για 'μένα.
Για τον λόγο αυτό, σας καλώ όλους να επαναφέρουμε τη γρίπη των πουλερικών με τη δικαιολογία πως είναι μια αρρώστια κλασσική όπως τα loafers και ο Dean Martin.

Το highlight του μήνα ήρθε προχθές όταν ανακάλυψα πως επιτέλους ένας χριστιανός φιλοτιμήθηκε ν'ανεβάσει σε torrent την "Κόρη του Μιστράλ" (με πόσο μεγαλύτερο 'L' μπορεί να γραφεί η λέξη 'loser' στο κούτελο μου?!). Για όσους από εσάς το πρώτο ψηφίο της ηλικίας σας είναι κάτω από '3' αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Όλοι οι υπόλοιποι θα θυμούνται κάποια βράδια Τετάρτης στα μέσα των '80ς ('86-'87) που χαζεύαμε τη -σαραντάρα τότε- Στέφανι Πάουερς να υποδύεται την 18χρονη Μαγκαλί Λουνέλ να πέφτει από ένα ταψί ντυμένη μαρουλοσαλάτα και να προσγειώνεται στην αγκαλιά του Ζουλιέν Μιστράλ που θα την ερωτευόταν και μετά θα την χώριζε και μετά θα τα έφτιαχνε με την κόρη της και θα κατέληγε να είναι ο πατέρας της εγγονής της πρώην του αγαπημένης! Λέω να οργανώσω ειδική προβολή του σίριαλ και μετά καραόκε διαγωνισμό για το ποιός θα πει καλύτερα το 'Only love' της Νάνας. Θα μοιράζουμε και περιστρεφόμενα γαρύφαλλα!

Οι φήμες που διαδίδει η - κατά τ' άλλα τρισμέγιστη- Λουκρητία πως διατηρώ σχέση με τη Σούζαν Μπόιλ σας διαβεβαιώ πως είναι ψευδείς και πλήρως ανυπόστατες. Με τη Σούζαν είχαμε γνωριστεί τυχαία γιατί ψωνίζαμε αλλαντικά από το ίδιο Tesco. Μιά μέρα στην ουρά του ταμείου μου έπεσε ένα σαλάμι που κρατούσα αγκαλιά - σαν μωρό ήταν θυμάμαι. Η ευγενέστατη Σούζαν, έσκυψε μου πιασε το σαλάμι, την ευχαρίστησα κι έκτοτε δεν την ξαναείδα. Δυστυχώς δεν ξαναείδα και το σαλάμι εκείνο γιατί ο σαλαμέμπορας κατηγορήθηκε για παράνομη διακίνηση μπλάνκο οπότε κλείσανε τα σαλάμια, κλείσανε και τα διορθωτικά.

Είναι Τετάρτη μεσημέρι και βρέχει. Σε λίγο θα φύγω για Γαλαξείδι για να μαζέψω επιτέλους το χοντρό και τη γιαγιά που ξόμειναν από τα Βάγια. Μου έχουν λείψει είναι η αλήθεια. Η γιαγιά δηλαδή γιατί για το χοντρό έχω βρει ήδη έναν κρεοπώλη στο Λαύριο
που θέλει να το αγοράσει με 35 ευρώ + Φ.Π.Α. Στο τέλος της διαδρομής με περιμένουν γεμιστά, κεφτέδες και το ποδήλατο μου. Βέβαια, την τελευταία φορά που ταξίδεψα για Γαλαξείδι με βροχή κατέληξα σ' ένα χαντάκι να μουτζώνω με τα πόδια τον Θεό. Και η Μπουλού στην εντατική. Ελπίζω να είμαι πιο τυχερός αυτή τη φορά. Αν όμως μου συμβεί κάτι σας υπερπαρακαλώ να μην φτιάξει κανείς αποχαιρετιστήρια σελίδα στο Facebook με τίτλο "Καλό ταξίδι στη γειτονιά των αγγέλων, Νανάκε !" γιατί θα στοιχειώσω τις τουαλέτες σας. Αυγά και την αγάπη μου!

Guess what baby

2009-05-04T00:06:00.002+03:00

Essential comeback listening: Made it back - Beverley Knight

Καλή μας εβδομάδα!

Λα Πετσέτα

2009-03-31T12:48:00.002+03:00

Στην περιοχή των Εξαρχείων ζει ένα θρυλικό πρόσωπο: η Πετσέτα. Πολλοί έχουν ακούσει γι' αυτήν, πολλοί την έχουν δει αλλά είναι λίγοι εκείνοι που κατάλαβαν ποιά είναι. Γιατί η Πετσέτα μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Αν είσαι τυχερός.
Πριν λίγες μέρες, είχα παρκάρει τη Μπουλού στη Ζωσιμάδων. Κατεβαίνοντας τη Θεμιστοκλέους και στρίβοντας τη Μεθώνης ακούω φωνές στα δεξιά μου. Γύρισα το κεφάλι μου και τότε την είδα. Μιά γυναίκα ακαθόριστης ηλικίας - που σημαίνει πως μπορεί να είναι 28 αλλά μπορεί να είναι και 60. Ξανθιά με μαύρες ρίζες και ταμαχιάρα με φαρδυά μπράτσα που ανέμιζαν σαν μαρκίζες ξεχασμένου σαλούν. Με τεράστια γυαλιά. Και, φυσικά, κολάν. Φυστικί. Την είδα γατζωμένη στο παράθυρο ενός ανθρωπάκου που είχε παρκάρει στον πεζόδρομο και δεν τον άφηνε να φύγει. Γιατί εκεί έγκειται η εγκληματική φύση της Πετσέτας: παραμονεύει σαν τον κορκόδειλο ανυποψίαστους καταπατητές του πεζοδρόμου και τους επιτίθεται. Αυτή και το ακόμα πιο εγκληματικό λιλιπούτειο άσπρο σκυλί της.
Ούρλιαζε, φώναζε μες στο μεσημέρι και χτυπούσε το αυτοκίνητο. Την είδα να ξαπλώνει φαρδυά πλατυά πάνω στο καπό κι άκουσα τον κυριούλη να βάζει μπρος. Σκέφτηκα να παρέμβω αλλά επειδή δεν μου πάει ο ρόλος του κομπάρσου στον 'Κόκκινο κύκλο', έτρεξα προς την Μπουλού.
Μπαίνω πανικοβλήτο στη Μπουλού κι αγκαλιάζω το τιμόνι. Βγαίνω από τη θέση μου και συνειδητοποιώ έντρομος πως ο δρόμος μπροστά ήταν κλειστός. Πίσω μου τρία ανυπόμονα αυτοκίνητα και μόνη διέξοδος... ο πεζόδρομος.
Στην καλύτερη περίπτωση, στο ενάμιση λεπτό που είχε μεσολαβήσει, θα είχε αποδράσει ο κύριος και η Πετσέτα θα συνέχιζε τη βόλτα του φρικτού πατσαβουριού της. Στη χειρότερη, η Πετσέτα θα ήταν φυστικί χαλκομανία στον πεζόδρομο και το δαιμονικό σκυλί της θα συνέχιζε το λειτούργημα της. Έστριψα.
Είναι μερικές φορές στη ζωή που ο Θεός κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια για να μας αποδείξει πως υπάρχει. Ένα μικρό θαύμα που σου γαληνεύει την ψυχή και σε γεμίζει με την αισιοδοξία πως τελικά δεν είσαι μόνος και κάποιος σε φυλάει και σε προστατεύει. Φυσικά τίποτε απ' όλα αυτά δεν συνέβη εκείνο το απόγευμα.
Μπαίνοντας στον πεζόδρομο είδα από μακριά το άσπρο αυτοκίνητο του κυριούλη να απομακρύνεται μα την όπισθεν και την Πετσέτα να σηκώνεται από χαμέ και να τον παίρνει στο κυνήγι. Η ανακούφιση μου κράτησε κλάσματα του δευτερολέπτου. Γιατί σχεδόν αμέσως η Πετσέτα αντιλήφθηκε τη Μπουλού να πλησιάζει και γύρισε απειλητικά προς το μέρος μου.
Μπήκε στη μέση του δρόμου και το τεράστιο ανθρωπόμορφο σήμα του Χ Factor ορθώθηκε μπρόστα στα μάτια μου. Ανέβασα τα παράθυρα κι έκανα τον αδιάφορο. Προχωρούσα αργά κάνοντας πως δεν καταλαβαίνω τα μαινόμενα ουρλιαχτά της "ΠΟΥ ΠΑΣ? ΓΙΑΤΙ ΜΠΗΚΕΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΡΟΜΟ? ΤΟ ΣΚΥΛΙ ΜΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΧΕΣΕΙ ΑΝ ΤΟ ΠΑΤΗΣΕΙΣ?". Μέχρι που η Πετσέτα έκανε το αδιανόητο: άνοιξε την πόρτα του οδηγού, με βούτηξε από το σακάκι (εκείνο το ωραίο το κοτλέ κρεμ από το Austin Reed με τον λεκέ μουστάρδας κάτω από το μανίκι που μόνο εγώ μπορώ να δω) και με τράβηξε έξω. Οκ! Πάμε άλλη μία φορά: άνοιξε την πόρτα του οδηγού, με βούτηξε από το σακάκι και με τράβηξε έξω!
Αν δεν φορούσα ζώνη, εγώ θα βρισκόμουν στα πεζόδρομια και η Μπουλού διχοτομημένη από την κολώνα. Με τράβηξε με τέτοια λύσσα που κόντεψε να σκίσει τη ζώνη. Και δεν είμαι και αδύνατο αγόρι. "Σας παρακαλώ πολύ κυρία μου, απελευθερώστε με!" θα της έλεγα αν οι τρόποι μου ταίριαζαν με το σακάκι μου. "Άσε με κάτω μωρή τρελλή" φώναξα σκεφτόμενος πως δεμένος σαν κοκορέτσι μπορεί αυτές να ήταν και οι τελευταίες μου λέξεις. Αρπάζω ένα cd από το διπλανό κάθισμα και της χτυπάω τα χέρια. Στρώνω βιαστικά το σακάκι μου και πάω να κλείσω την πόρτα. Εκείνη γραπώνεται από την πόρτα ουρλιάζοντας. "ΜΗ ΜΟΥ ΚΛΕΙΣΕΙΣ ΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ! ΘΑ ΣΕ ΣΚΟΤΩΣΩ ΡΕ ΑΛΗΤΗ" φώναζε ξανά και ξανά. "ΠΑΡΕ ΤΑ ΚΟΥΛΑ ΣΟΥ ΘΑ ΣΤΑ ΞΕΡΑΝΩ!" φώναζα ξανά και ξανά. Δεν τα πήρε. Η πόρτα έκλεισε κι έφυγα.

Τα συμπεράσματα της ιστορίας είναι τα εξής δύο:
Καταρχάς, όταν γίνεται μιά φασαρία προσπάθησε να επέμβεις διακριτικά κι ευγενικά γιατί όταν έρθει η δική σου σειρά δεν θα βρεθεί ένας χριστιανός να σου συμπαρασταθεί και να σε σώσει από το κακό.
Και, δεύτερον, φρόντισε - όταν χρειαστεί να σώσεις το τομάρι σου- να κλείσεις την πόρτα δυνατά. Πολύ δυνατά. Χωρίς να νιώσεις τύψεις. Αλλιώς θα βλέπεις για τουλάχιστον 20 μέτρα, ένα ζευγάρι χοντροκομμένα χέρια να τεντώνουν 10 λουκανικοειδή δάχτυλα προς το μέρος σου. Και σίγουρα δεν σου εύχονται "καλό δρόμο"!

Σκέψου τα τετράποδα ξενοδοχεία

2009-03-29T23:24:00.003+03:00

Οι καρέκλες μας, μας κουβάλησαν
κι άλλο πια δεν μας κρατούν
οι καρέκλες μας
Οι καρέκλες μας, μας κουβάλησαν
κι ως εδώ που φτάσαμε
Θεέ μου, τί καλά!

Σκέψου τις καρέκλες κάποιου καφενείου
πάνω τους ξεσπάει η βροχή, τσακωμοί, χωρισμοί, αγάπες και φιλίες
μεθυσμένοι, κουρασμένοι
ιστορίες, ιστορίες, ιστορίες, ιστορίες

Οι καρέκλες, μας ταξίδεψαν
σα βαρκούλες χάρτινες σ' άγριους καιρούς

Κάθε μιά καρέκλα δέχεται πάνω της το βάρος των συνανθρώπων
κάθε μέρα, κάθε νύχτα, κάθε τρεις και λίγο
κάποιος λέει "θα μείνω", κάποιος λέει "θα φύγω"
μα εκείνη πάντα μοναχή, μοναχή, μοναχή

Ζώα υπάκουα στις διαθέσεις μας
οι καρέκλες μας οι τρεις,
Θέε μου, τί καλά!

Πόσες ανθρώπινες ρωγμές, πόσες λύπες, πόσες εποχές
ενοχές, διασκεδάσεις, ανέμελες στιγμές,
γέλια και χαρές
χαραγμένα στην καρέκλα το σήμερα, το αύριο και το χθες

Σκέψου τα εφήμερα τετράποδα ξενοδοχεία (τις καρέκλες μας...)

Σκέψου τα εφήμερα τετράποδα ξενοδοχεία (πόσοι άνθρωποι...)

Σκέψου τα εφήμερα τετράποδα ξενοδοχεία (πάνω τους κυλούν...)

Σκέψου τα εφήμερα τετράποδα ξενοδοχεία ... οι ζωές μας.

(Στίχοι/μουσική: Κώστας Γάκης. Τραγουδούν: Κώστας Γάκης, Αγγελίνα Παρασκευαϊδη, Λένα Γιάκα & Τάκης Νάτσης. Από την παράσταση "Ο διχοτομημένος υποκόμης")

Άσε το κακό να μπει

2009-03-26T13:27:00.003+02:00

Το σχέδιο είναι απλό. Στήνεις δόκανο έξω από μιά πολυκατοικία. Περιμένεις να βγει το ηλικιωμένο θύμα. Δείχνεις μιά προτίμηση σε γριές με μαλλί κομμωτηρίου, γούνινο γιακά, κοσμήματα-κειμήλια από τη μεσοζωική περίοδο ή όλα αυτά μαζί. Πλησιάζεις το θύμα και το αγκαλιάζεις με θέρμη αναφωνόντας: "Θεία μου, θειούλα μου πόσο χαίρομαι που σε βρίσκω επίτέλους!" και ασπάζεσαι τα υπερπουδραρισμένα μάγουλα. Το θύμα φυσικά και δεν θα σε γνωρίσει αλλά δεν θα είναι και απόλυτα σίγουρη γιατί - και στατιστικά να το δεις - από το Κορδελιό μέχρι σήμερα έχει γνωρίσει πολύ κόσμο.
Θα σε ρωτήσει "ποιός είσαι? (παιδάκι μου/ γιέ μου/ ρε μαλάκα, αν πέσεις στην κυρία Πετρούλα του Μιλτιάδη)". Εσύ πολύ ψύχραιμα θα της απαντήσεις πως είσαι της Μαρίας της ξαδέλφης της, ο γιος. Αν είσαι τόσο άτυχος που δεν έχει ξαδέλφη Μαρία, μπορείς να αυτοσχεδιάσεις αλλά δεν υπάρχει λόγος να το βάλεις στα πόδια.
Την ξαναγκαλιάζεις, της λες πως ήθελες τόσα χρόνια να την γνωρίσεις αλλά έλειπες στο εξωτερικό και πως η γυναίκα σου είναι στο ζαχαροπλαστείο γιατί, "πρώτη φορά στο σπιτικό σου, να μην έρθουμε με άδεια χέρια". Την ξαναγκαλιάζεις και της λες να πάτε πάνω και όπου να'ναι έρχεται και η σύζυγος. Στο ενδιάμεσο λες "αααχχ! γέρασες θειούλα μου! Σ' έβλεπα στις φωτογραφίες του πατέρα από το Κούγκι και ήσουν καλλονή".
Ανεβαίνοντας στο σπίτι, θα της πεις πως ο πατέρας σου της στέλνει λεφτά. Η γιαγιά, που θα προσβληθεί να την περάσεις για χαμηλοσυνταξιούχα, θα σου πει πως δεν τα θέλει. Εσύ θα επιμείνεις. Κι εκείνη θα επιμείνει πως έχει λεφτά γιατί "Δόξα τω Θεό, ο Κωστάκης (σ.σ. ο πρωθυπουργός) μας φροντίζει!" Εκεί μπορεί να δαιμονιστείς και να θελήσεις να την στουμπήξεις στη χύτρα: συγκρατήσου!
Θα επιμείνεις στο θέμα των χρημάτων καταλήγοντας "αν δεν μου δείξεις πως έχεις λεφτά, δεν θα φύγω". Η γιαγιά θ' ανοίξει τη σερβάντα και θα σου δείξει τη σύνταξη και, αν είσαι τυχερός, τον φάκελο με τον λογαριασμό της ΔΕΗ που θα είναι πάνω από 100 έουρος. "Να ζήσεις θειούλα μου να τα χαρείς στα λούσα και στις εκδρομές της ενορίας. Βάλε μου λίγο νεράκι κι έλα να τα πούμε".
Παίρνεις τα λεφτά και μέχρι να σου πει η γιαγιά "θα σου έβγαζα και σοκολατάκι αλλά μου τα 'φαγε ο εγγονός μου" έχεις εξαφανιστεί. Δεν είναι απαραίτητο να τρέξεις: η γιαγιά θα νομίζει για λίγα λεπτά πως πήγες να φέρεις τη γυναίκα σου. Μέχρι να συνειδητοποιήσει πως η Μαρία έχει τελικά μόνο έναν γιό (που είναι στη φυλακή) και αυτό το Πάσχα αντί για αρνί θα φάει μαλλιά αγγέλου (σ.σ. φιδέ).

υγ. Το παραπάνω σχέδιο εφαρμόστηκε προχθές το πρωί στη γιαγιά μου και στέφθηκε από απόλυτη αποτελεσματικότητα. Τον 'ανιψιό' το καταγγείλαμε και τη γιαγιά θα την βρείτε στο ebay με τιμή εκκίνησης τα 58 δολλάρια. Kαλή επιτυχία!

Ραδιοφωνικοί εφιάλτες

2009-03-20T11:13:00.002+02:00

Σήμερα το πρωί μποτιλιαρισμένος στου Μακρυγιάννη, είχα μιά πολύ δυσάρεστη αυτοκινητιστική εμπειρία. Είχα βγάλει όλα μου τα cds για να το καθαρίσω και είχε ξεμείνει μόνο ένα best της Ζανέτ Καπούγια κάτω από το κάθισμα του συνοδηγού: 14 τραγούδια έχει όλα κι όλα, τα 'μαθα απ' έξω και πριν χρειαστώ δραμαμίνες το έκλεισα. Και πήρα μιά πολύ δραματική απόφαση: ν' ανοίξω το ραδιόφωνο.
Το πρωινό ελληνικό ραδιόφωνο δεν είναι και πολύ ευχάριστο. Καταρχάς, έχει πολλά λόγια και λίγη μουσική. Συνήθως οι παρουσιαστές είναι δύο: αγόρι/ κορίτσι. Το αγόρι είναι συνήθως μια χαζή αδελφή ή μιά χαζή αδελφή που βλέπει ποδόσφαιρο. Ξέρω πως θα με πεις ρατσιστή αλλά όταν ακούς κάποιον να χρησιμοποιεί πρωινά καλιαρντά και στο τέλος να λέει "θέλω ν'αφιερώσω το επόμενο τραγούδι στην κοπέλα μου", η υπομονή εξαντλείται.
Η κοπελίτσα συνήθως γελάει, γελάει, γελάει, διαβάζει και καμιά είδηση από το yahoo τύπου "λυκόσκυλο με δυό ουρές γέννησε τετράδυμα ριγέ δαλματίας...αααα! μωρέ τα γλυκουλινάκια μου!". Άραγε μιλάνε σαν καθυστερημένες και μετά το δίωρο της εκπομπής τους?
Υπάρχει βέβαια και η γροθιά στο στομάχι που λέγεται Πόπη Χατζηδημητρίου! Το Ποπάκι που μου ήταν τόσο συμπαθές στα - early- '90s, κάνει το αδιανόητο: συνομιλέι με τον εαυτό της! Κάνει μιά ερώτηση που νομίζεις πως είναι ρητορική αλλά ξαφνικά η παραγωγός απαντά στον εαυτό της. Με επαρχιώτικη προφορά δε! Όπως όταν η καυμένη η Κορομηλά έβγαζε σε παράθυρο τον εαυτό της και συζητούσαν. Really creepy!
Yπάρχουν και οι ενημερωτικές βέβαια που μιλάνε, μιλάνε, μιλάνε, βγάζουν και 3 γραμμές ταυτόχρονα στον αέρα και γίνεται το απόλυτο χάος. Σα να ακούς τηλεόραση.
Mπορεί οι πρωινές εκπομπές να είναι οριακά χειρότερες από εκείνες τις βραδυνές στις οποίες οι εκφωνητές ανάμεσα σε δυο τραγούδια αερολογούν για "τα όνειρα μας που απόψε έβγαλαν φτερά και κάθονται στο συρματόπλεγμα να μας αγναντέψουν". Και να μας χέσουν το παρμπρίζ!
Καλημέρα και φιλιά από την κοπέλα μου!

Ο καινούριος καλύτερος μου φίλος

2009-03-18T17:18:00.002+02:00

Τον καινούριο καλύτερο μου φίλο τον λένε Fred. Fred Figglehorn. O Fred είναι 6 χρονών και πάει στον παιδικό σταθμό. Μένει με τη μαμά του που κάνει πιάτσα έξω από διάφορα fast food και καμιά φορά τον κλειδώνει στο σκυλόσπιτο. Πολλές φορές, όταν η μαμά του Fred λείπει για διακοπές σε κάποιο κέντρο αποτοξίνωσης, τον προσέχει η γιαγιά του που είναι κρυψίνους, καταπιεστική και μυρίζει πολύ έντονα γεροντίλα. Ο μπαμπάς του Fred λείπει στη φυλακή και σύντομα θα εκτελεστεί.
Ο Fred αγαπά τη συμμαθήτρια του Judy που αγαπάει τον συμμαθητή της Kevin που μισεί τον Fred και μιά μέρα πήγε να τον δείρει αλλά ευτυχώς παρενέβει η γάτα του Fred και τον έσωσε.
Ο Fred είναι πολύ καλό παιδάκι κι αγαπάει όλο τον κόσμο. Είναι καλόβολος, ήσυχος, το αγαπημένο του φαγητό είναι τα tv dinners και παίρνει (σχεδόν) πάντα τα φάρμακα που του έχει δώσει ο γιατρός για το πρόβλημα που αντιμετωπίζει με τη διαχείριση του θυμού του.
Τον αγαπώ τον Fred γιατί πριν λίγο καιρό που ήμουν πολύ στεναχωρημένος μου στάθηκε κερί αναμμένο και μου κρατούσε συντροφιά την ώρα που η ψυχή τυρρανιόταν και ο νοτιάς δεν στέγνωνε τ' απλωμένα ρούχα.
Τον ευχαριστώ πολύ κι ελπίζω κάποια στιγμή να του το ανταποδώσω.

What's another year?

2009-03-16T11:46:00.002+02:00

Σήμερα το πρωί ξύπνησα και ήμουν 33 και μία (μέρα). Πήγα στο μπάνιο και κοίταξα το είδωλο μου σ' ένα μπουκάλι βότκα: ήμουν φρέσκος και πιο απολαυστικός από ποτέ. Ντύθηκα, έφαγα ένα σουβλάκι που είχε μείνει από την Παρασκεύη κάτω από τον καναπέ και μπήκα στο ασανCher. Πάτησα το στοπ γιατί θυμήθηκα πως δεν είχα φορέσει ανάποδα το βρακί μου και πάλι θα μου έλιωνε ο λαβύρινθος από το μάτι.
Πήγα στη Μπουλού και βρήκα μιά κλήση. Ξανά. Έβγαλα το μπλάνκο μου, έγραψα τα στοιχεία του μπροστινού αυτοκινήτου και την χάρισα στους υαλοκαθαριστήρες ενός Twingo.
Στο δρόμο σταμάτησα για να περάσω έναν παππού στο απέναντι πεζοδρόμιο. Ο παππουλάκος όμως περπατούσε πιο αργά κι από πλυντήρι πιάτων με αποτέλεσμα ν' ανάψει κόκκινο κι εγώ να μοιάζω με τον Χάρο που περνάει το νεκρό στο καθιστικό της Κόλασης.
Τα τζάμια της Μπουλούς ήταν τόσο βρώμικα που με δυσκολία ξεχώριζα τους πεζούς από τα κάγκελα. Και αναρωτήθηκα: πού είναι οι καθαριστές τζαμιών όταν τους χρειάζεσαι?
Έφτασα στη δουλειά. Βρήκα μιά διπλή λουκανικόπιτα με μουστάρδα. Την πέταξα. Στο στομάχι μου. Κοίταξα το είδωλο μου σ' ένα μπουκάλι μαρτίνι και είδα μιά ελιά που δεν είχα παρατηρήσει στο παρελθόν.
Σήμερα είναι μιά δύσκολη μέρα - not. To βράδυ κάποιος θα χαστουκιστεί (μην με ρωτάτε, δεν ξέρω παραπάνω).
Το καλό είναι πως δεν είμαι πια 17 ετών και μπορώ να βγάλω άδεια για τηλεκατευθυνόμενους πυραύλους και απλώστρα στο πεζοδρόμιο. Ευτυχώς δεν είμαι ούτε 82 και αναγκασμένος να γράψω τα memoirs μου με αρθρίτιδα.
Είμαι 33 και μία. Με λένε Νανάκο και στο πάρτυ μου σέρβιρα ωμά τορτελίνια για σνάκ.

Έξω οι Ναζί από τη Λυρική ή Μάθημα Γερμανικών

2009-03-13T13:16:00.002+02:00

Προχθές στη δουλειά καθόμασταν ήσυχα ήσυχα με την Πωλινίτσα και φανταζόμασταν πώς θα ήταν η ζωή μας αν ήμασταν ηλεκτρικές σκούπες χωρίς κάδο. Χτυπάει το τηλέφωνο και απαντώ.

Νανάκος: Παρακαλώ?